Ένα θέμα…διαφορετικό αλλά ανέκαθεν φλέγον είναι εκείνο της διαφορετικότητας…

Κατά πόσο περνάμε στα παιδιά μας το σωστό μήνυμα ώστε να αποδέχονται και να σέβονται την διαφορετικότητα σε όλο της το ευρύ φάσμα κατηγοριών ώστε να αποφευχθούν τυχόν τριβές στις διαπροσωπικές τους σχέσεις κι ενδεχομένως ρατσιστικά ψήγματα στην μετέπειτα πορεία τους ως ενήλικες;

Μέσα από το πρίσμα ενός ειδικού, του κυρίου Αθανάσιου Γιαννουλή Ψυχοθεραπευτή / Παιδαγωγός Ειδικής Αγωγής που μας κατατοπίζει πλήρως με τις εμπεριστατωμένες του απαντήσεις, δίνουμε μία άσφαλής προσέγγιση σε αυτό το ζήτημα.

Επιμέλεια - Συνέντευξη : 
Ασημένια Βλάχου

 

 

 

1) Πως μαθαίνω στο παιδί με απλά λόγια την αποδοχή της διαφορετικότητας στην κοινωνία ;

Η διαφορετικότητα έχει δύο όψεις : όλοι μας είμαστε διαφορετικοί και είναι ωραίο να μην είσαι πανομοιότυπος με το διπλανό σου. Το κοινωνικό ζήτημα εντοπίζεται στο «πόσο διαφορετικός είσαι τελικά;». Την «πολλή διαφορετικότητα» συνήθως δεν την αντέχει το άτομο, ενώ συχνά νιώθει ότι απειλείται από αυτή. Όσο λοιπόν, οι γονείς είναι ανοιχτοί στη διαφορετικότητα, με τις πράξεις τους, τα λόγια και τις ενέργειές τους, τόσο πιο πιθανό είναι το παιδί τους να μην επηρεάζεται από τη διαφορετικότητα του άλλου, να μην παρατηρεί τις διαφορές, αλλά να επενδύει στα κοινά. Με τα κοινά εννοούμε ένα κοινό στόχο, μία ισότιμη σχέση, ένα ομαδικό παιχνίδι σε μία τάξη ή σε ένα πάρκο, μια κουβέντα μέσα στην οποία θα μοιραστούν τα όνειρά τους ή τις προτιμήσεις τους για τα αγαπημένα τους φαγητά.

2) Όλοι ίσοι στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια vs διακρίσεις : Οι συνέπειες των διακρίσεων στην παιδική ψυχοσύνθεση. 

Οι ενήλικες είναι πιο εύκολο να αναλάβουν την ευθύνη της ύπαρξής τους και να διαφυλάξουν την αξιοπρέπειά τους, απέναντι σε μία επικριτική κοινωνία. Το παιδί όμως όταν κατακρίνεται, ειδικά για κάτι για το οποίο δεν φέρει ευθύνη – όπως η καταγωγή, η φυλή, η θρησκεία, η γλώσσα που μιλά, το ύψος ή το βάρος του, η διαταραχή με την οποία έχει διαγνωστεί το ίδιο ή κάποιο μέλος της οικογένειάς του-, απομονώνεται. Νιώθει ότι διώκεται από τον ίδιο τον -ανήλικο και ενήλικο- περίγυρό του. Δέχεται ένα ναρκισσιστικό πλήγμα, το οποίο συχνά το καθηλώνει, δεν το αφήνει να αναπτυχθεί ομαλά, να κοινωνικοποιηθεί και να βιώσει το μεγάλωμά του, με όλες τις δυνατές εμπειρίες που αυτό προσφέρει. Όταν το παιδί βρεθεί σε μία τέτοια απειλητική συνθήκη, είναι πιθανό να παλινδρομήσει σε προηγούμενα αναπτυξιακά στάδια και να αναζητήσει μοτίβα στα οποία παλιότερα ένιωθε ασφάλεια. Έτσι, μπορεί να το δούμε να πιπιλάει το δάχτυλό του, να παίζει με παιχνίδια που δεν ταιριάζουν στην ηλικία του, να κοιμάται περισσότερο, να αναζητά επίμονα την προσοχή των γονιών του, να μην επιθυμεί να βγει από το σπίτι ή να μένει μόνο.  

3)  Ποιος είναι ο ρόλος της διαπαιδαγώγησης των βασικών αξιών (ελευθερία, ισότητα) από μικρή ηλικία για την αποδοχή της διαφορετικότητας ;

Η διαπαιδαγώγηση και η ανάπτυξη του παιδιού βασίζονται στην αρχή της μίμησης. Το παιδί με το που γεννιέται είναι εξοπλισμένο με το ένστικτο της ζωής. Ζητά τροφή, ασφάλεια και ύπνο. Με το που ανοίγει τα μάτια του παρατηρεί τη μητέρα και το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει. Εκεί μέσα θα μάθει μέσω της μίμησης. Αν το ζευγάρι -μαμά, μπαμπάς- συμπεριφέρεται δίκαια και ισότιμα ο ένας στον άλλον, ήδη το πρώτο θεμέλιο για τη δημιουργία αρχών στο παιδί έχει μπει. Αν η μαμά έχει τα ίδια δικαιώματα με τον μπαμπά, αν οι γονείς φέρονται δίκαια στο μεγαλύτερο αδελφάκι, αν ο καθένας έχει ελευθερία λόγου και επιλογής, ο «αναπτυσσόμενος νέος πολίτης αυτού του κόσμου» θα έχει βιώσει πρώτα μέσα από το ίδιο το οικογενειακό του περιβάλλον τις βασικές αρχές, για μία ζωή γεμάτη ελευθερία, σεβασμό και ισοτιμία. Άρα αφού θα τις έχει μάθει με αυτό τον τρόπο -βιωματικά- θα είναι και πιο πιθανό να τις εφαρμόσει και στην κοινωνία ως παιδί, ως έφηβος και ως ενήλικας!

Linkedin: Athanasios Giannoulis
Facebook: Thanassis Giannoulis
Τηλ.Επικοινωνίας: 6973940964
Giannoulis Thanassis
BA in Special Education

MSc Counselling Psychology

Systemic Psychotherapist