Υπάρχουν στιγμές που όλοι αμφιβάλλουμε για τον εαυτό μας. Αναρωτιόμαστε αν είμαστε αρκετά καλοί, αν αξίζουμε, αν πρέπει να αλλάξουμε κάτι πάνω μας για να γίνουμε περισσότερο αποδεκτοί.

Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, αρχίζουμε να μετράμε την αξία μας μέσα από τα μάτια των άλλων. Μια απόρριψη, μια αδιάφορη συμπεριφορά ή μια σύγκριση μπορεί να μας κάνει να αμφισβητήσουμε ακόμη και εκείνα τα κομμάτια του εαυτού μας που κάποτε αγαπούσαμε.

Όμως, η αδυναμία κάποιου να αναγνωρίσει την αξία σου δεν σημαίνει ότι αυτή δεν υπάρχει.

Οι άνθρωποι δεν βλέπουν όλοι τα ίδια πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Αυτό που κάποιος θεωρεί αδυναμία, ένας άλλος μπορεί να το αναγνωρίσει ως ευαισθησία. Αυτό που κάποιος αποκαλεί υπερβολή, ένας άλλος μπορεί να το εκτιμήσει ως αυθεντικότητα. Αυτό που δεν κατάφερε κάποιος να κατανοήσει, μπορεί να είναι ακριβώς εκείνο που θα κάνει έναν άλλον άνθρωπο να αισθανθεί κοντά σου.

Η ψυχολογία μάς δείχνει πόσο βαθιά επηρεάζεται η αυτοεικόνα μας από την κοινωνική αποδοχή. Όταν, όμως, αναζητούμε διαρκώς επιβεβαίωση από τους άλλους, κινδυνεύουμε να τους παραχωρήσουμε το δικαίωμα να καθορίζουν το πώς αισθανόμαστε για τον εαυτό μας.

Και τότε αρχίζουμε να προσαρμοζόμαστε υπερβολικά. Να κρύβουμε όσα αισθανόμαστε, να περιορίζουμε τις ανάγκες μας, να αλλάζουμε τη συμπεριφορά μας, όχι επειδή θέλουμε να εξελιχθούμε, αλλά επειδή φοβόμαστε ότι διαφορετικά δεν θα μας αποδεχτούν.

Υπάρχει, όμως, μια σημαντική διαφορά: άλλο είναι να αλλάζεις επειδή αναγνωρίζεις ότι χρειάζεται να εξελιχθείς και άλλο να αλλάζεις διαρκώς επειδή πιστεύεις ότι, όπως ακριβώς είσαι, δεν αρκείς.

Δεν χρειάζεται να γίνεις κάποιος άλλος για να αξίζεις την αποδοχή.

Αντί, λοιπόν, να προσπαθείς συνεχώς να χωρέσεις σε περιβάλλοντα που δεν σου ταιριάζουν, αναρωτήσου αν βρίσκεσαι στο κατάλληλο περιβάλλον. Αντί να εξαντλείσαι προσπαθώντας να κερδίσεις την αποδοχή ανθρώπων που δεν μπορούν ή δεν επιθυμούν να σε δουν ουσιαστικά, στρέψε την προσοχή σου προς εκείνους με τους οποίους μπορείς να αισθάνεσαι ασφαλής, να εκφράζεσαι ελεύθερα και να είσαι ο εαυτός σου.

Δεν χρειάζεται να αλλάζεις διαρκώς τον εαυτό σου για να γίνεις αποδεκτός. Χρειάζεται να εξελίσσεσαι χωρίς να χάνεις την ταυτότητά σου, να αναγνωρίζεις τις ανάγκες και τα όριά σου και να επιλέγεις συνειδητά τις σχέσεις και τις κατευθύνσεις που σου επιτρέπουν να αναπτύσσεσαι.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να ακούμε τους άλλους ή να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας. Η αυτογνωσία προϋποθέτει να μπορούμε να βλέπουμε τόσο τα δυνατά μας σημεία όσο και τις αδυναμίες μας. Η προσωπική εξέλιξη, όμως, δεν χρειάζεται να προϋποθέτει την απόρριψη του εαυτού μας.

Η ουσιαστική αυτοεκτίμηση δεν σημαίνει ότι δεν αμφιβάλλεις ποτέ για τον εαυτό σου. Σημαίνει ότι δεν επιτρέπεις σε κάθε απόρριψη να μετατρέπεται σε αμφισβήτηση της προσωπικής σου αξίας. Ότι μπορείς να αναγνωρίζεις τα λάθη σου χωρίς να ακυρώνεις ολόκληρη την προσωπικότητά σου και να αποδέχεσαι ότι δεν ταιριάζεις με όλους χωρίς να αισθάνεσαι ανεπαρκής.

Ίσως, λοιπόν, το ερώτημα δεν είναι «Τι μου λείπει για να με εκτιμήσουν;», αλλά «Πώς μπορώ να παραμείνω αληθινός απέναντι στον εαυτό μου, χωρίς να εξαρτώ την αξία μου από την αποδοχή των άλλων;».

Γιατί η αυτοεκτίμηση δεν χτίζεται προσπαθώντας να γίνεις το ιδανικό πρόσωπο για όλους. Χτίζεται όταν μαθαίνεις να αναγνωρίζεις την αξία σου, να αποδέχεσαι τις ατέλειές σου και να εξελίσσεσαι χωρίς να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου για να μη σε εγκαταλείψουν οι άλλοι.

Μην αμφισβητείς την αξία σου επειδή δεν αναγνωρίστηκε σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον. Δεν χρειάζεται να σε καταλαβαίνουν όλοι, ούτε να σε επιλέγουν όλοι. Χρειάζεται, όμως, να μη σταματήσεις εσύ να επιλέγεις τον εαυτό σου.

Μερικές φορές, δεν χρειάζεται να αλλάξεις αυτό που είσαι. Χρειάζεται να αλλάξεις την κατεύθυνση προς την οποία κοιτάζεις.