Ο ρόλος τους έχει ένα σαφές πλαίσιο: δουλεύουν υπό την εποπτεία και την καθοδήγηση του νοσηλευτή. Η μέρα αρχίζει συνήθως με τον γύρο των μετρήσεων, δηλαδή θερμοκρασία, πίεση και σφύξεις, που καταγράφονται στο διάγραμμα κάθε ασθενή. Φαίνεται μηχανική δουλειά και δεν είναι. Ο αριθμός έχει αξία μόνο αν μετρηθεί σωστά, και ακόμα μεγαλύτερη αν εκείνος που τον μέτρησε προσέξει ότι ο κύριος στο τρίτο κρεβάτι αναπνέει πιο γρήγορα από χθες ή απαντά πιο αργά. Το τι σημαίνει αυτό δεν θα το κρίνει ο βοηθός. Θα το μεταφέρει όμως αμέσως, και αυτή η έγκαιρη πληροφορία είναι συχνά η πιο πολύτιμη συμβολή του στη βάρδια.

Ακολουθεί το κομμάτι της δουλειάς που δεν δείχνει καμία ιατρική σειρά της τηλεόρασης. Πλύσιμο στο κρεβάτι για όποιον δεν μπορεί να σηκωθεί, αλλαγή σεντονιών με τον ασθενή ξαπλωμένο, βοήθεια στο ντύσιμο και στην τουαλέτα. Οι κατάκοιτοι αλλάζουν θέση σε τακτά διαστήματα, γιατί η συνεχής πίεση στο ίδιο σημείο του σώματος οδηγεί σε κατακλίσεις που κλείνουν δύσκολα. Όλα αυτά έχουν τεχνική: πώς γυρίζεις έναν άνθρωπο χωρίς να τον πονέσεις και χωρίς να καταστρέψεις τη δική σου μέση. Έχουν και τρόπο: ένα παραβάν που κλείνει, μια κουβέρτα που σκεπάζει, δυο λόγια πριν από κάθε κίνηση.

Τίποτα από αυτά δεν μαθαίνεται μόνο από το βιβλίο. Όποιος θέλει να εργαστεί ως βοηθός νοσηλευτικής περνά από μαθήματα όπως η ανατομία, η φυσιολογία και οι πρώτες βοήθειες, όμως η πραγματική δοκιμασία έρχεται στην πρακτική άσκηση, όταν απέναντί του δεν έχει πια την κούκλα του εργαστηρίου. Εκεί φαίνεται και αν η δουλειά τού ταιριάζει. Χρειάζεται αντοχή στην ορθοστασία, στις νύχτες και στις μυρωδιές, και κυρίως ψυχραιμία μπροστά σε έναν άνθρωπο που φοβάται. Κάποιοι με πολύ καλούς βαθμούς ανακαλύπτουν ότι δεν το αντέχουν, ενώ άλλοι, πιο διστακτικοί στη θεωρία, βρίσκουν στον θάλαμο τη θέση τους.

Το μεσημέρι ανεβαίνουν οι δίσκοι με το φαγητό. Ένας ηλικιωμένος που καταπίνει δύσκολα θέλει ανασηκωμένο κρεβάτι, μικρές μπουκιές και υπομονή, όση ώρα κι αν πάρει. Στο μεταξύ κάποιος πρέπει να πάει με το καρότσι στο ακτινολογικό και κάποιος άλλος να δώσει δείγμα για το εργαστήριο. Από τον Οκτώβριο και μετά, όταν αρχίζουν οι ιώσεις του χειμώνα, οι παθολογικοί θάλαμοι συνήθως γεμίζουν και ο ρυθμός ανεβαίνει. Η ίδια καθημερινότητα, με μικρές παραλλαγές, υπάρχει και έξω από τα νοσοκομεία: σε ιδιωτικές κλινικές, σε κέντρα αποκατάστασης, σε μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων, στη φροντίδα στο σπίτι.

Οι ασθενείς σπάνια θυμούνται μετά το εξιτήριο πώς λεγόταν το αντιβιοτικό που πήραν. Θυμούνται ποιος τους έφερε δεύτερο μαξιλάρι και ποιος τους εξήγησε, χωρίς να βιάζεται, πού θα τους πάνε και γιατί. Στις τρεις το μεσημέρι η βάρδια παραδίδει στην επόμενη, με τον ίδιο τρόπο που παρέλαβε το πρωί. Οι σημειώσεις περνούν σε άλλα χέρια και τα κρεβάτια έχουν πάλι κάποιον που ξέρει τι έγινε τις προηγούμενες ώρες.