Πέρα από τον εαυτό μας |Γράφει ο π. Παντελεημων Χούλης
2026-10-01 09:56:13
- Τι κάνεις ;
- Καλά.
Ένας σύντομος διάλογος από συνήθεια, από βιασύνη, καμιά φορά επειδή δεν ξέρουμε πώς να πούμε κάτι περισσότερο. Φοβόμαστε μήπως φανεί παράξενο ότι εμείς, που δείχνουμε τόσο συγκροτημένοι, δυσκολευόμαστε και έτσι αποκαλύψουμε την αδυναμία μας.Κι έτσι μιλάμε για τη δουλειά, για τις υποχρεώσεις, για κάποιο περιστατικό της ημέρας. Εκείνο που μας βαραίνει μένει απέξω.
Η μοναξιά υπάρχει μέσα σε ζευγάρια, οικογένειες, σε παρέες, σε τόπους μικρους. Μπορεί να ξέρουμε την οικογένεια και τις συνήθειες κάποιου, να είμαστε φίλοι του αλλά να αγνοούμε πώς περνά όταν κλείνει την πόρτα του.
Η καθημερινή μας συναναστροφή δεν γίνεται απαραίτητα σχέση εμπιστοσύνης.Έχουμε δώσει μεγάλη αξία στην εικόνα του ανθρώπου που τα καταφέρνει μόνος του. Εργάζεται, φροντίζει, ανταποκρίνεται, δεν παραπονιέται. Τον θαυμάζουμε και προσπαθούμε να του μοιάσουμε. Κάπως έτσι, όμως, μαθαίνουμε να κρύβουμε, τις ανησυχίες μας και τον φόβο μας, σαν να είναι πράγματα για τα οποία πρέπει να ντρεπόμαστε.
Οι άνδρες ακούν πως πρέπει να αντέχουν και να μη λυγίζουν.. Οι γυναίκες συχνά καλούνται να κρατούν όρθιους τους πάντες, παραμερίζοντας τη δική τους εξάντληση. Κι ανάμεσα σε όσα περιμένουν οι άλλοι από εμάς και σε όσα απαιτούμε εμείς από τον εαυτό μας, δυσκολευόμαστε όμωα να παραδεχθούμε ότι υπάρχουν ημέρες που οι δυνάμεις μας λιγοστεύουν. Μια στενοχώρια επιμένει, μια απώλεια δεν βρίσκει λόγια, οι υποχρεώσεις μάς ξεπερνούν.
Χρειάζεται να χωρούν κι αυτές οι ημέρες στις σχέσεις μας. Να μπορούμε να πούμε «δυσκολεύομαι» με θάρρος σε κάποιον που εμπιςτευόμαστε. Το να «τσαλακώσουμε» την εικόνα μας, κάποιες φορές αποτελεί σωτήρια επιλογή.
Συχνά πάλι το «μη στενοχωριέσαι» που λέμε από αγάπη στον διπλανό μας δεν αρκεί. Ο άλλος, ίσως έχει την ανάγκη απλά να ακουστεί , να μιλήσει χωρίς υποδείξεις και οδηγίες, ας σιωπούμε δίνοντας του χώρο.
Το «κλαίειν μετὰ κλαιόντων» του αποστόλου Παύλου (Ρωμ. 12,15) μάς καλεί να συμμεριστούμε τη λύπη του άλλου, να την κάνουμε και δική μας. Αυτή η συμμετοχή είναι πράξη φιλανθρωπίας όπως μπορεί να είναι μια επίσκεψη, ένα τηλεφώνημα, λίγο χρόνο μαζί, μακριά από χαιρεκακία και εμπάθεια.
Διαβάζουμε στην Σοφία Σειράχ 4,4 «Ἱκέτην θλιβόμενον μὴ ἀπαναίνου», δηλαδή , μην αποδιώχνεις τον θλιμμένο άνθρωπο που ζητά τη βοήθειά σου.
Και όταν χρειάζεται περισσότερη βοήθεια, η φροντίδα γίνεται πρακτική. Μπορούμε να τον στηρίξουμε ώστε να απευθυνθεί σε έναν πνευματικό,σε έναν ειδικό αν το πρόβλημα είναι πιο σύνθετο, να σταθούμε δίπλα του.
Η προσευχή βρίσκει τη θέση της και μέσα σε αυτή την έμπρακτη συμπαράσταση. Άλλωστε και το καθημερινό χτύπημα της καμπάνας, είναι και αυτό δηλωτικό μιας άγρυπνης παρουσίας, μιας συμπόρευσης.
Ένα στίγμα μέσα στον αποπροσανατολισμένο της σημερινής ταραχώδους εποχής.
Οφείλουμε «Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε» (Γαλ. 6,2). γιατί σήμερα στηρίζουμε εμείς έναν άνθρωπο αύριο μπορεί να χρειαστούμε το δικό του χέρι.
Η αδύναμη στιγμή του άλλου εύκολα μπορεί να γίνει και στιγηήδική μας.
Δεν είμαστε τόσο αυτάρκεις όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Έχουμε ανάγκη να δίνουμε αγάπη και να δεχόμαστε, χωρίς να αισθανόμαστε μειονεκτικά. Από εδώ ίσως χρειάζεται να ξανααναζητήσουμε τις αξίες μας στον χρόνο που διαθέτουμε ο ένας στον άλλον, στην εμπιστοσύνη , στην υπομονή με την οποία ακούμε. Στην οικογένεια, στη φιλία, στην ενορία, στο σχολείο να βρίσκει θέση και ο κουρασμένος εαυτός μας, χωρίς να πρέπει διαρκώς να αποδεικνύει πόσο δυνατός είναι. Να ξέρει και ο άλλος πως, όταν θελήσει, μπορεί να μας πει «σε χρειάζομαι» και να νιώσει πως μπορεί να μας εμπιστευτεί.
Ας μάθουμε να αγαπάμε πραγματικά τον εαυτό μας και πέρα από αυτόν. Να απαλύνουμε οσα μας πονούν και να αφήνουμε χώρο για τον πόνο του διπλανού μας. Είναι βαθιά η δίψα μας να αγαπηθούμε, ας μην το παραδεχόμαστε, να νιώσουμε πως η παρουσία μας έχει σημασία για κάποιον., αλλά και πώς η παρουσία του άλλου είναι ευεργετική για εμασ. Κι αυτή η ανάγκη μπορεί να μας φέρει πιο κοντά μεταξύ μας αλλά και πιο κοντά στον Θεό γιατί «Ἐάν τις εἴπῃ ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεόν, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ μισῇ, ψεύστης ἐστίν· ὁ γὰρ μὴ ἀγαπῶν τὸν ἀδελφὸν ὃν ἑώρακε, τὸν Θεὸν ὃν οὐχ ἑώρακε πῶς δύναται ἀγαπᾶν;» (Α΄ Ἰω. 4,20)
Ας δώσουμε στην έμπρακτη, θυσιαστική αγάπη του Σταυρού την πρώτη θέση στην καθημερινότητά μας. Έχει σημασία για τη δική μας πορεία το πώς είναι ο άλλος· όταν βρίσκει λίγη γαλήνη, όταν ξαναπαίρνει κουράγιο, ανασαίνουμε κι εμείς μαζί του και χαιρόμαστε. «Ὄψονται εὐθεῖς καὶ εὐφρανθήσονται» (Ψαλμ. 106,42) δηλαδή να βλέπουμε τον άλλον να στέκεται ξανά στα πόδια του και να το χαιρόμαστε με την καρδιά μας.
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ