Δὲν ὑπάρχουν λόγοι νὰ ἐκφράσουν τὸν πόνο τῆς ὥρας αὐτῆς, ὅμως δὲν εἶναι αὐτοὶ ὁ τελευταῖος λόγος. Μέσα στὸν πόνο τῆς ἐκδημίας του μένει ἡ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως, διότι ὅσοι ἔζησαν καὶ ἀπέθαναν ἐν Χριστῷ δὲν χάνονται, ἀλλὰ μεταβαίνουν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν.

Ἀπὸ τὰ νεανικά του ἔτη προσέφερε ἑαυτὸν εἰς τὸν Κύριον καὶ Σωτῆρα ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν μὲ βίον διακονίας, προσευχῆς καὶ ἀγάπης. Ἄνθρωπος ἀφειδώλευτης ἀγάπης, ἀβραμιαίας φιλοξενίας καὶ ἁγιορείτικης τάξεως, προσηύχετο ἀδιαλείπτως ὑπὲρ τῶν ἄλλων εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς Παναγίας μας.

Ἔχομεν πεποίθησιν ὅτι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Προστάτις πάντων τῶν ἐπικαλουμένων αὐτήν, ἔλαβε τὸν ταπεινὸν καὶ πιστὸν τοῦτον μοναχὸν ἐκ τῆς χειρὸς καὶ ὡδήγησεν αὐτὸν πρὸς τὸν Υἱόν της.

Ἐξεδήμησεν ἐν εἰρήνῃ, ἀφοῦ μετέλαβε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.

Ὁ Θεὸς νὰ τὸν ἀναπαύσῃ ἐκ δεξιῶν Αὐτοῦ. Αἰωνία ἡ μνήμη αὐτοῦ.

Η αναρτηση του Μητροπολιτικού Ναού Τριών Ιεραρχών Σκιάθου

Την Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2026 εκοιμήθη εν Κυρίω ο Παλλάδιος μοναχός που ασκήτευε στην Κουτλουμουσιανή Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος, τον οποίο γνώριζαν και επισκέπτονταν πολλοί Σκιαθίτες