Η εικόνα που παρουσίασε η Σκιάθος το απόγευμα του Σαββάτου 26 Σεπτεμβρίου προκαλεί ένα εύλογο ερώτημα: γιατί δεν ενεργοποιήθηκε το 112 για την προειδοποίηση κατοίκων και επισκεπτών του νησιού; Ενώ σε άλλες περιπτώσεις το 112 ηχεί ακόμα και με ηλιοφάνεια;;;

Το ισχυρό μπουρίνι εκδηλώθηκε περίπου στις 19:00–19:30 και μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα κεντρικοί δρόμοι μετατράπηκαν σε χειμάρρους, ενώ τα ορμητικά νερά παρέσυραν τραπεζοκαθίσματα και άλλα αντικείμενα. Καταγράφηκαν επίσης προβλήματα στην ηλεκτροδότηση και εισροή υδάτων σε εγκαταστάσεις του ΕΠΑΛ Σκιάθου. Σύμφωνα με την ΕΡΤ, η ημερήσια βροχόπτωση έφτασε τα 67,2 χιλιοστά, ενώ στις 19:20 ο μέγιστος στιγμιαίος ρυθμός βροχής έφτασε τα 281 χιλιοστά ανά ώρα.

Μία ημέρα αργότερα, ο ίδιος ο Δήμος Σκιάθου έκανε λόγο για «έντονα καιρικά-πλημμυρικά φαινόμενα» σε ολόκληρη τη γεωγραφική έκταση του νησιού και ανακοίνωσε αυτοψίες για την καταγραφή ζημιών σε κατοικίες και επιχειρήσεις.

Παράλληλα, οι Σποράδες και η Μαγνησία βρίσκονταν στο πεδίο των προειδοποιήσεων για έντονα καιρικά φαινόμενα. Οι σχετικές μετεωρολογικές προβλέψεις τοποθετούσαν μάλιστα τις Σποράδες στις περιοχές που αναμενόταν να επηρεαστούν από ισχυρές βροχές και καταιγίδες.

Και εδώ γεννάται η απορία:

Με ποια κριτήρια αποφασίζεται η ενεργοποίηση του 112 και γιατί, στην περίπτωση της Σκιάθου, δεν εστάλη προειδοποιητικό μήνυμα;

Το ερώτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία σε ένα τουριστικό νησί, όπου αυτή την περίοδο εξακολουθούν να βρίσκονται χιλιάδες επισκέπτες, αρκετοί από τους οποίους δεν γνωρίζουν τις περιοχές που μπορεί να παρουσιάσουν πλημμυρικό κίνδυνο ούτε τις ιδιαιτερότητες του οδικού δικτύου.

Δεν υποστηρίζουμε ότι κάθε ισχυρή βροχόπτωση πρέπει αυτομάτως να συνοδεύεται από μήνυμα του 112. Ζητούμε όμως μια σαφή απάντηση από τους αρμόδιους: ποια ήταν η εκτίμηση κινδύνου για τη Σκιάθο το απόγευμα του Σαββάτου και για ποιο λόγο δεν κρίθηκε αναγκαία η αποστολή προειδοποίησης;

Ευτυχώς, δεν υπήρξαν ανθρώπινες απώλειες ή σοβαροί τραυματισμοί. Αυτό όμως δεν αναιρεί την ανάγκη να εξεταστεί τι συνέβη και, κυρίως, τι πρέπει να γίνει την επόμενη φορά.

Γιατί στην Πολιτική Προστασία η ενημέρωση πρέπει να προηγείται του κινδύνου — όχι να ακολουθεί τις εικόνες της καταστροφής.