Σύμφωνα με ανάλυση που δημοσιεύθηκε στο Newsbomb, πλήθος ευλαβών συρρέει από το πρωί του Σαββάτου στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, ενόψει της εορτής του Άγιου Παΐσιου, η οποία εορτάζεται την Κυριακή 12 Ιουλίου 2026
Με αφορμή τα 32 έτη που έχουν διέλθει από την εκδημία του, χιλιάδες πιστοί ανάβουν κερί στη μνήμη του, γεμάτοι κατάνυξη και ευλάβεια. Από το πρωί του Σαββάτου, παραμονή της εορτής, έχουν σχηματισθεί ουρές εκατοντάδων μέτρων, με τον μέσο όρο αναμονής να αγγίζει τις δύο ώρες.
Απόψε το βράδυ αναμένεται να τελεστεί Ιερά αγρυπνία στη μνήμη του, ενώ το μοναστήρι θα παραμείνει ανοικτό για να υποδέχεται τους πιστούς μέχρι αύριο το βράδυ.
Ο βίος του Οσίου Παΐσιου του Αγιορείτη
Ο Όσιος πατήρ Παΐσιος ο Αγιορείτης γεννήθηκε από ευλαβείς γονείς, τον Πρόδρομο και την Ευλαμπία Εζνεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας στις 25 Ιουλίου του 1924 μ.Χ., λίγες μέρες πριν από τη φυγή των Φαρασιωτών από την πατρώα γη για την Ελλάδα. Στη βάπτισή του, ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, ιερέας των Φαράσων, τον ονόμασε Αρσένιο, εκφράζοντας την ευχή να γίνει καλόγερος.
Στην Ελλάδα, η οικογένεια του μικρού Αρσενίου εγκαταστάθηκε στην Κόνιτσα της Ηπείρου, όπου πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια. Γαλουχούμενος με διηγήσεις περί του θαυμαστού βίου του Αγίου Αρσενίου, δήλωσε ότι θα γίνει μοναχός ήδη από την ηλικία των 5 ετών. Μαθών να διαβάζει, αγαπημένη του ασχολία υπήρξε η ανάγνωση των βίων των Αγίων, τους οποίους εμιμείτο με θερμό ζήλο.
Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του δεν θέλησε να συνεχίσει στα γράμματα, αλλά προτίμησε να μιμηθεί τον Χριστό και μαθήτευσε στην τέχνη του ξυλουργού, την οποία άσκησε με επιμέλεια και δεξιοσύνη. Στην ηλικία των 15 ετών αξιώθηκε θέας του Κυρίου, μέσω της οποίας απέκρουσε δαιμονική προσβολή πειρασμού της απιστίας. Από τότε ανάφλεξε μέσα του ακόμη περισσότερο η φλόγα της αγάπης του Θεού και ο πόθος για τη μοναχική ζωή.
Η στρατιωτική θητεία και η κλήση του μοναχικού βίου
Ακολούθησαν καιροί ταραχής για την Ελλάδα, λόγω της ξένης Κατοχής και του εμφυλίου πολέμου. Ο Όσιος, τόσο ως πολίτης όσο και ως στρατιώτης κατά τη θητεία του (1945-1949 μ.Χ.), επέδειξε απαράμιλλο θάρρος και αυτοθυσία, ευρισκόμενος συχνά μέσα στον καταιγισμό των φονικών πυρών. Σώθηκε με θαυμαστό τρόπο, ενώ συνέβη να σώσει πολλούς στρατιώτες με τις θερμές προσευχές του.
Επειδή το μεγαλύτερο διάστημα της στρατιωτικής του θητείας το υπηρέτησε με την ειδικότητα του ασυρματιστή, πολλές εκδόσεις αφιερωμένες στη ζωή του Οσίου τον αναφέρουν ως «Ασυρματιστή του Θεού». Ο Όσιος, φέρων ως παράδειγμα την ειδικότητά του, απάντησε σε κάποιον που αμφισβητούσε τη χρησιμότητα της μοναχικής ζωής ότι οι μοναχοί είναι «ασυρματιστές του Θεού», εννοώντας την θερμή τους προσευχή και την έγνοια τους για την ανθρωπότητα.
Η μοναχική ζωή στο Άγιον Όρος και τον Όρο του Σινά
Ύστερα από αυτές τις περιπέτειες, θέλησε να καταταγεί στο αγγελικό τάγμα των μοναχών. Μετέβη στο Άγιον Όρος, αναζητώντας οδηγό για τη ζωή της κατά Θεόν ησυχίας. Δεν κατάφερε όμως να εκπληρώσει αμέσως τον πόθο του, καθώς οι δικοί του βρέθησαν σε μεγάλη οικονομική δυσκολία. Επέστρεψε στην Κόνιτσα και εργάστηκε ως μαραγκός. Μετά από 3 χρόνια όμως, σε ηλικία 29 ετών, εγκατέλειψε τα πράγματα του κόσμου και επέστρεψε στην Αθωνική Πολιτεία το 1953 μ.Χ.
Αφού περιήλθε σκήτες και καλύβες, εντάχθηκε στην αδελφότητα της Ιερά Μονή Εσφιγμένου, γνωστής για την αυστηρή της τάξη. Εκεί έζησε μέσα στην ολοτελή υπακοή και επιδόθηκε σε υπέρμετρη άσκηση. Στις 27 Μαρτίου 1954 μ.Χ. εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Αβέρκιος. Έχοντας όμως άσβεστο τον πόθο για τον ησύχιο βίο, πήρε την ευλογία του Ηγουμένου και πήγε να μονάσει στην Ιερά Μονή Φιλοθέου, προετοιμαζόμενος για τη ζωή του ερημίτη κάτω από την καθοδήγηση του γέροντα Συμεών. Στις 12 Μαρτίου 1956 μ.Χ. εκάρη μικρόσχημος μοναχός και έλαβε το όνομα «Παΐσιος».
Τον Αύγουστο του 1958 μ.Χ., υπακούοντας σε θεία βουλή, εγκαταστάθηκε στην κατεστραμμένη Ιερά Μονή της Παναγίας του Στομίου, κοντά στην Κόνιτσα. Εκεί έζησε 4 χρόνια, ζώντας ισάγγελο βίο, ευεργετώντας τους ανθρώπους της περιοχής, σώζοντας πολλούς από τις προτεσταντικές ομάδες που δρούσαν εκεί, και ανακαινίζοντας με πολύ μόχθο το μοναστήρι.
Το 1962 μ.Χ., όταν ολοκληρώθηκε το έργο της ανακαίνισης και ο κίνδυνος από τις ετερόδοξες ομάδες εξέλιπε, ο Όσιος δέχθηκε ως θεόσταλτη την πρόσκληση ενός ιεροδιακόνου να τον συνοδεύσει στο θεοβάδιστο Όρος του Σινά. Πάνω σε κείνον τον άνυδρο και ξερό τόπο, στο κελί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης, έζησε επιτέλους την προς Θεόν μόνωση, την οποία χρόνια ποθούσε.
Αγωνιζόμενος με πολλή ταπείνωση, διαρκή νηστεία, ακατάπαυστη αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή, κατάφερε να υπερνικήσει τις παγίδες του εχθρού και να απολαύσει την ένωση με το Θεό. Γεμάτος από τη χάρη της θείας παρακλήσεως, απολάμβανε την κατά Θεόν ευφρόσυνη. Έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στους Βεδουίνους, δίνοντάς τους τρόφιμα με χρήματα από την πώληση ξύλινων σταυρών που έφτιαχνε ο ίδιος και προσέφερε στους προσκυνητές.