Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ανταγωνίζονται για να γίνουν καλύτεροι, αλλά για να δουν τον άλλον να χάνει. Δεν τους αρκεί η δική τους πρόοδος· επιδιώκουν να μειώσουν, να υπονομεύσουν ή να αμαυρώσουν την επιτυχία των άλλων.

Η ζήλια γεννιέται συχνά από την ανασφάλεια. Όταν κάποιος δεν πιστεύει αρκετά στην αξία του, αρχίζει να βλέπει κάθε επιτυχία γύρω του ως απειλή. Τότε ο ανταγωνισμός παύει να είναι υγιής και μετατρέπεται σε εμμονή. Εμφανίζονται οι ίντριγκες, οι κακολογίες, η υποκρισία, οι κρυφές επιθέσεις και κάθε είδους αθέμιτη πρακτική.

Ο φθόνος έχει μια παράξενη δύναμη: δεν βασανίζει τόσο αυτόν που τον δέχεται, όσο εκείνον που τον κουβαλά. Ο άνθρωπος που ζηλεύει ζει συνεχώς συγκρίνοντας τον εαυτό του με τους άλλους. Δεν χαίρεται με όσα έχει, γιατί το βλέμμα του είναι στραμμένο σε όσα έχουν οι υπόλοιποι.

Αντίθετα, ο πραγματικά δυνατός άνθρωπος δεν φοβάται την επιτυχία των άλλων. Τη βλέπει ως έμπνευση, όχι ως απειλή. Γνωρίζει ότι η αξία του δεν μειώνεται επειδή κάποιος άλλος προοδεύει.

Ο «κακός» εσωτερικός κόσμος δεν φαίνεται πάντα στα λόγια. Κρύβεται πίσω από χαμόγελα, πίσω από ψεύτικες φιλοφρονήσεις και πίσω από συμπεριφορές που μοιάζουν φιλικές. Όμως αργά ή γρήγορα αποκαλύπτεται από τις πράξεις.

Τελικά, ο μεγαλύτερος αντίπαλος του ανθρώπου δεν είναι ο συνάνθρωπός του. Είναι τα σκοτεινά συναισθήματα που αφήνει να κυριαρχήσουν μέσα του. Όποιος νικήσει τη ζήλια, τον φθόνο και την κακία, έχει ήδη κερδίσει τον σημαντικότερο αγώνα της ζωής του.

«Ο φθόνος μετρά τα ξένα αγαθά, αλλά ξεχνά να εκτιμήσει τα δικά του.»