Υπάρχουν στιγμές που η ζωή μάς θυμίζει, με τον πιο σκληρό τρόπο, πόσο εύθραυστη είναι. Με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, που έχει συγκλονίσει την κοινή γνώμη τις τελευταίες ημέρες, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια αλήθεια που, μέσα στην καθημερινότητα, συχνά ξεχνάμε:

Δεν έχουμε δεδομένο τον χρόνο. Έχουμε μόνο τη στιγμή που ζούμε.

Και ίσως τελικά η ζωή να είναι μια σειρά από στιγμές.

Ένας καφές με έναν άνθρωπο που αγαπάμε. Μια συζήτηση. Ένα βλέμμα. Ένα «πρόσεχε».

Ένα φιλί πριν φύγουμε από το σπίτι. Μια αγκαλιά.

Μικρά πράγματα που μοιάζουν ασήμαντα όσο τα ζούμε, αλλά αποκτούν τεράστια αξία όταν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσουμε ότι μπορεί να ήταν η τελευταία φορά.

Ως άνθρωποι, έχουμε την τάση να ζούμε σαν το μέλλον να είναι εξασφαλισμένο.

Αναβάλλουμε. «Θα του το πω κάποια στιγμή». «Θα πάω να τη δω την επόμενη εβδομάδα».

«Θα τηλεφωνήσω αύριο». «Έχουμε χρόνο».

Και πράγματι, τις περισσότερες φορές έχουμε.

Όμως όχι πάντα.

Ίσως γι’ αυτό αξίζει να αναρωτηθούμε:

Αν γνωρίζαμε ότι μια συγκεκριμένη συνάντηση ήταν η τελευταία, θα φεύγαμε με τον ίδιο τρόπο;

Θα λέγαμε τα ίδια λόγια; Θα κλείναμε το τηλέφωνο τόσο βιαστικά; Θα αφήναμε έναν θυμό να σταθεί ανάμεσά μας; Ή θα κοιτούσαμε λίγο περισσότερο στα μάτια τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας;

Δεν χρειάζεται να ζούμε με τον φόβο της απώλειας. Το να ζούμε «σαν να είναι η τελευταία φορά» δεν σημαίνει να περιμένουμε συνεχώς κάτι κακό.

Σημαίνει να αναγνωρίζουμε την αξία αυτού που έχουμε τώρα.

Να μη θεωρούμε τους ανθρώπους μας αυτονόητους.

Να λέμε «σ’ αγαπώ» όταν το νιώθουμε. Να τηλεφωνούμε χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Να κάνουμε χώρο για μια αγκαλιά. Να ζητάμε συγγνώμη όταν χρειάζεται. Να είμαστε πραγματικά

παρόντες όταν κάποιος μας μιλάει.

Γιατί κάποια στιγμή μπορεί να μας λείψει όχι κάτι μεγάλο, αλλά κάτι τόσο απλό όσο η φωνή ενός ανθρώπου, το γέλιο του ή η αγκαλιά του στην πόρτα.

Δεν ξέρουμε ποιο «τα λέμε» θα είναι το τελευταίο. Ποια αγκαλιά. Ποιο φιλί. Ποιο οικογενειακό τραπέζι.Και ίσως δεν χρειάζεται να το γνωρίζουμε.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο σημαντικό μάθημα που μας δίνει η απώλεια.

Αρκεί να θυμόμαστε ότι κάθε στιγμή έχει αξία ακριβώς επειδή δεν είναι επαναλήψιμη.

Γι’ αυτό, σήμερα, αν υπάρχει κάποιος άνθρωπος που έχει σημασία για εσάς, δείξτε του ότι έχει σημασία.

Αν θέλετε να τον αγκαλιάσετε, αγκαλιάστε τον.

Αν θέλετε να του πείτε ότι τον αγαπάτε, πείτε το.

Αν έχετε καιρό να τηλεφωνήσετε, τηλεφωνήστε.

Όχι επειδή πρέπει να φοβόμαστε ότι αυτή θα είναι η τελευταία φορά.

Αλλά επειδή αυτή η φορά είναι μοναδική.

Η ζωή δεν μας υπόσχεται πόσες στιγμές θα έχουμε.

Μας προσφέρει όμως αυτή.

Και ίσως το πιο ουσιαστικό που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε πραγματικά μέσα σε αυτήν.

Να αγαπάμε λίγο πιο φανερά.

Να ακούμε λίγο πιο προσεκτικά.

Να αγκαλιάζουμε λίγο πιο σφιχτά.

Να αποχαιρετάμε λίγο πιο τρυφερά.

Γιατί, τελικά, η ζωή δεν μετριέται μόνο σε χρόνια.

Μετριέται σε στιγμές.

Και κάποιες από αυτές αξίζει να τις ζούμε σαν να είναι ανεπανάληπτες.

Γιατί είναι.