Τον τελευταίο καιρό έχει ανοίξει στο νησί μια συζήτηση, κυρίως από την πλευρά του Δήμου Σκιάθου και ορισμένων ακόμη κύκλων, για «κορεσμό» του νησιού. Δεν αντέχει λένε άλλους επισκέπτες. Δεν αντέχει το νησί άλλη ανάπτυξη. Ας μην πιάσουμε πάλι τι είναι ανάπτυξη και τι είναι μεγέθυνση, θα μπλέξουμε τη συζήτηση. Ας μείνουμε στον κορεσμό.

Πρόκειται όμως πράγματι για κορεσμό; Ή μήπως πρόκειται για κάτι πολύ διαφορετικό;

Όταν μιλάμε για κορεσμένο προορισμό, δεν μιλάμε απλώς για ένα νησί που γεμίζει τον Αύγουστο. Δεν μιλάμε για ουρές στους δρόμους για λίγες εβδομάδες. Δεν μιλάμε για γεμάτες παραλίες ή για αυξημένη κίνηση στο λιμάνι κατά την κορύφωση της τουριστικής περιόδου.

Κορεσμένος είναι ένας προορισμός όταν οι υποδομές του αδυνατούν συστηματικά και στη διάρκεια του χρόνου να εξυπηρετήσουν κατοίκους και επισκέπτες. Όταν το πρόβλημα δηλαδή είναι μόνιμο. Όταν η ποιότητα ζωής καταρρέει για μεγάλο μέρος του χρόνου. Όταν το δίκτυο ύδρευσης, η αποχέτευση, οι δρόμοι, οι συγκοινωνίες και οι βασικές υπηρεσίες αδυνατούν να ανταποκριθούν μόνιμα στις ανάγκες της κοινωνίας.

Αλήθεια άραγε, αυτό συμβαίνει στη Σκιάθο;

Ή μήπως αυτό που βιώνουμε είναι μια πολύ έντονη αλλά εποχική πίεση περίπου ενός μήνα, από τα μέσα Ιουλίου μέχρι τα μέσα Αυγούστου;

Υπάρχει λοιπόν μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στον κορεσμό και στην επιτυχία ή αποτυχία διαχείρισης του τουρισμού.

Η Σκιάθος δεν έγινε ξαφνικά δημοφιλής. Δεν ανακαλύφθηκε χθες. Εδώ και δεκαετίες αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της χώρας. Η αύξηση των επισκεπτών δεν ήταν κάτι απρόβλεπτο. Ήταν μια εξέλιξη γνωστή, αναμενόμενη κι από ένα σημείο και μετά γραμμική και προβλέψιμη. Άλλωστε υποτίθεται ότι η αύξηση είναι και σήμερα πολιτική και στρατηγική επιδίωξη της Δημοτικής Αρχής, η οποία σπεύδει να εξαγγέλλει νέους προορισμούς, συνδέσεις και δρομολόγια. Ή μήπως δεν είναι;

Κι εδώ προκύπτει ένα ακόμα εύλογο ερώτημα που μπερδεύει και τον πιο καλοπροαίρετο. Αφού διακηρύσσουμε ότι επιδιώκουμε η Σκιάθος να συνεχίζει να αναπτύσσεται, αφού καμαρώνουμε για πραγματικούς ή δήθεν περισσότερους επισκέπτες, γιατί οι υποδομές δεν ακολουθούν με τον ίδιο ρυθμό;

Γιατί λοιπόν από την πλευρά του Δήμου και κάποιων η συζήτηση μεταφέρεται σήμερα στον κορεσμό και σε περιορισμό της ανάπτυξης, κι όχι στην επιτάχυνση των δημόσιων έργων και της οργάνωσης;

Γιατί η απάντηση να είναι ότι «το νησί γέμισε», αντί να εξεταστεί αν η διοίκηση, η στρατηγική και ο σχεδιασμός συμβαδίζουν με την πραγματικότητα;

Όταν ένας δρόμος μπλοκάρει τον Αύγουστο, η εξήγηση είναι ότι υπάρχουν πολλοί επισκέπτες. Η ερώτηση είναι αν υπάρχει σοβαρός κυκλοφοριακός σχεδιασμός;

Όταν πιέζεται το δίκτυο αποχέτευσης, η απάντηση είναι ότι υπάρχουν πολλοί τουρίστες. Η ερώτηση είναι ποιος προγραμματισμός έγινε τα τελευταία χρόνια για να ενισχυθεί;

Όταν οι δημόσιες υπηρεσίες δυσκολεύονται να ανταποκριθούν, η απάντηση είναι ο υπερτουρισμός. Η ερώτηση είναι αν είναι επαρκής η διοικητική ικανότητα;

Ή μήπως όλα αυτά τελικά καθοδηγούνται κι εξυπηρετούν άλλους σκοπούς;

Αυτό θα άλλαζε κάθε συζήτηση και προσπάθεια για χαρακτηρισμό του νησιού ως κορεσμένου προορισμού. Διότι ένας τέτοιος χαρακτηρισμός δεν αποτελεί απλώς μια περιγραφή. Αποτελεί στρατηγική επιλογή με πολύ σοβαρές συνέπειες για το μέλλον του τόπου. Επηρεάζει επενδύσεις, επηρεάζει τις αξίες γης και την αγορά ακινήτων, επηρεάζει την οικοδομική δραστηριότητα, επηρεάζει την οικονομική προοπτική εκατοντάδων κατοίκων κι επαγγελματιών. Επηρεάζει το μέλλον του τόπου και των παιδιών μας.

Και μόνο το γεγονός ότι αυτή η συζήτηση βρίσκεται ήδη στη δημόσια σφαίρα από τα πλέον επίσημα χείλη, τον Δήμο Σκιάθου, η ζημιά γίνεται.

Δύσκολα κάποιος σοβαρός υποψήφιος επενδυτής θα ενδιαφερθεί ζωηρά για έναν προορισμό που έστω ακούγεται ότι είναι κορεσμένος. Διότι αυτό σημαίνει υψηλό κόστος επένδυσης και χαμηλή προοπτική. Ταυτόχρονα σημαίνει προβληματική λειτουργία της αγοράς. Άρα είναι πιθανό να μεταφέρει το επενδυτικό ενδιαφέρον του σε κάποιον προορισμό ανερχόμενο, με περιθώρια αύξησης και σωστή διοικητική οργάνωση.

Και γι` αυτό απαιτείται μεγάλη προσοχή.

Η Σκιάθος αντί για «κορεσμό», χρειάζεται καλύτερη διοίκηση, καλύτερη οργάνωση, καλύτερες υποδομές και καλύτερο σχεδιασμό.

Το να βαφτίσουμε τις συνέπειες της ανοργανωσιάς ή των συνειδητών πολιτικών επιλογών ως κορεσμό, ίσως τελικά όχι μόνο να μην είναι λύση για την πορεία της Σκιάθου αλλά μπορεί μάλιστα να αποτελεί εξυπηρέτηση για τα συμφέροντα κάποιων τρίτων. Πάντως όχι των Σκιαθιτών.

Όμορφη λοιπόν η νοσταλγία της παλιάς Σκιάθου. Των ψαράδων, των καφενείων και των ήσυχων παραλιών. Μόνο που η νοσταλγία αυτή δεν είναι πάντα αθώα. Για κάποιους «βιλάρχες», η Σκιάθος ήταν πιο όμορφη όταν οι αξίες γης ήταν χαμηλές, όταν οι ντόπιοι πωλούσαν περιουσίες από ανάγκη ή άγνοια κι όταν η ανάπτυξη δεν απειλούσε την αποκλειστικότητα που απολάμβαναν λίγοι. Είναι δικαίωμά τους να το πιστεύουν. Δεν είναι όμως υποχρεωμένοι οι Σκιαθίτες να πληρώσουν το κόστος αυτής της νοσταλγίας.

Ίσως βέβαια κάνω εγώ καχύποπτες κι επικίνδυνες σκέψεις._