Tο νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο Τουρισμού διατηρεί πρακτικά στην απαίτηση από ιδιοκτήτες οικοπέδων για μεγάλες εκτάσεις 8 και 12 στρεμμάτων, αποκλείοντας στην πράξη τη μικρή και μεσαία νησιωτική ιδιοκτησία από κάθε δυνατότητα τουριστικής αξιοποίησης. Οι πιο ανεπτυγμένες περιοχές αποκτούν μεγαλύτερη ευελιξία, ενώ οι λιγότερο αναπτυγμένες περιοχές οδηγούνται σε ακόμη περισσότερους περιορισμούς.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τεχνικές ή πολεοδομικές ρυθμίσεις. Αφορά άμεσα το μέλλον της ανάπτυξης, της μικρής ιδιοκτησίας, της τοπικής επιχειρηματικότητας και τελικά της ίδιας της βιωσιμότητας των νησιών.

Το υπό διαβούλευση πλαίσιο αντιμετωπίζει με ενιαίο τρόπο περιοχές με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, η Αλόννησος μια λιγότερο αναπτυγμένη νησιωτική περιοχή εξισώνεται ουσιαστικά με υπερανεπτυγμένους τουριστικούς προορισμούς όπως η Ρόδος και η Κέρκυρα.

Η προσέγγιση αυτή παραβλέπει τη συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της νησιωτικότητας, αλλά και την πραγματική οικονομική και κοινωνική κατάσταση των νησιών.

Ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα αφορά τη διατήρηση των αυξημένων ορίων αρτιότητας για τουριστικές εγκαταστάσεις.

Τo νέο πλαίσιο διατηρεί πρακτικά την απαίτηση για μεγάλες εκτάσεις 8 και 12 στρεμμάτων, αποκλείοντας στην πράξη τη μικρή και μεσαία νησιωτική ιδιοκτησία από κάθε δυνατότητα τουριστικής αξιοποίησης. Η επιλογή αυτή δημιουργεί συνθήκες αποκλεισμού και ευνοεί μόνο μεγάλες επενδυτικές δυνατότητες.

Το υπό έγκριση πλαίσιο δημιουργεί επιπλέον προβλήματα και στα μικρά μη κύρια τουριστικά καταλύματα και ενοικιαζόμενα δωμάτια, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του τουρισμού στα νησιά.

Με τη διατύπωση που διατηρείται, υπάρχει κίνδυνος ακόμη και πλήρους αδυναμίας ανάπτυξης τέτοιων μικρών επιχειρήσεων, λόγω σύνδεσης των επιτρεπόμενων κλινών με τις προϋποθέσεις των μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων.