Δύο χρόνια από εκείνη τη μέρα που πάγωσε η Σκιάθος. Που το χαμόγελο χάθηκε ξαφνικά από τις παρέες, από την καθημερινότητα, από τις μικρές στιγμές που τότε έμοιαζαν δεδομένες και σήμερα μοιάζουν ανεκτίμητες.

Ο χρόνος λένε πως απαλύνει τον πόνο. Κι όμως, υπάρχουν απουσίες που ο χρόνος δεν τις μικραίνει. Μαθαίνεις μόνο να ζεις μαζί τους.

Λείπει από το καφέ. Λείπει από τις κουβέντες. Λείπει από τους αγώνες του Ολυμπιακού. Λείπει από την Dolphins. Από την Οικογένειά σου, από τον Αλέκο, από τους Συνεργάτες σου. Λείπει από εκείνα τα απλά καθημερινά που τελικά ήταν τα πιο σπουδαία, γιατί είχαν μέσα τη δική του παρουσία, το χαμόγελό του, την καλοσύνη του, την αλήθεια του.

Η Σκιάθος δεν τον ξέχασε. Η Ιστιαία δεν τον ξέχασε. Οι φίλοι, οι συνεργάτες, οι άνθρωποι που τον αγάπησαν, δεν τον ξέχασαν.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν περνούν απλώς από τη ζωή. Αφήνουν αποτύπωμα. Αφήνουν φως. Αφήνουν ιστορίες που συνεχίζουν να λέγονται και στιγμές που δεν ξεθωριάζουν.

Δύο χρόνια μετά, το καντηλάκι της μνήμης σου μένει αναμμένο. Όπως έμεινε αναμμένη και η αγάπη όσων σε γνώρισαν.

Γιάννη… δεν έφυγες ποτέ πραγματικά.
Ζεις εκεί όπου μένουν για πάντα οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν αληθινά.»

Νίκος Τζούμας