Υπάρχει μια έντονη αντίφαση που δύσκολα μπορεί πλέον να κρυφτεί.

 

Από τη μία πλευρά, η διοίκηση του Κτηματολογίου αναγνωρίζει ότι «σε ένα έργο τέτοιας κλίμακας είναι αυτονόητο ότι εμφιλοχωρούν σφάλματα» και διαβεβαιώνει ότι η διόρθωσή τους αποτελεί «βασική επιχειρησιακή προτεραιότητα». 

Από την άλλη, η πολιτική ηγεσία μιλούσε για «οριστική επίλυση» των προβλημάτων στην Αλόννησο και είχε εκφράσει «απόλυτη ικανοποίηση» για το τέλος της ταλαιπωρίας των κατοίκων.

 

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο διαπιστώσεις, όμως, υπάρχει η οδυνηρή πραγματικότητα.

 

Και η πραγματικότητα στην Αλόννησο δεν είναι ούτε η οριστική λύση ούτε η ικανοποίηση.

 

Είναι η αγωνία. 

Μια αγωνία σαν θηλιά στο λαιμό των κατοίκων.

Μια αγωνία που δεν είναι θεωρητική. Είναι καθημερινή και βαθιά ανθρώπινη. Είναι ο φόβος ότι η περιουσία που πέρασε από γενιά σε γενιά μπορεί να χαθεί όχι με μια πράξη, αλλά με μια διαδικασία. 

Με λάθη στις εγγραφές που δεν διορθώθηκαν. Με προθεσμίες που πιέζουν. Με ένα σύστημα που ζητά από τον πολίτη να αποδείξει το αυτονόητο.

 

Ποιος θα δώσει τη λύση πριν να είναι αργά;

 

Η Αλόννησος δεν είναι μια τυχαία περίπτωση. Είναι το νησί όπου το Κτηματολόγιο ξεκίνησε πιλοτικά το 1996. Εκεί όπου «η διοίκηση έμαθε στου Κασίδη το κεφάλι», όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε. Και όμως, τριάντα χρόνια μετά, το ίδιο αυτό νησί βρίσκεται ακόμη αντιμέτωπο με τα ίδια, ίσως και εντονότερα, προβλήματα.

 

Χιλιάδες ακίνητα εμφανίζονται με προβληματικές εγγραφές.

Η συντριπτική πλειονότητα των δικαιωμάτων στηρίζεται σε χρησικτησία, το πιο δίκαιο αλλά και εύθραυστο νομικό θεμέλιο.

Δασικοί χάρτες παραμένουν εκκρεμείς, δημιουργώντας επιπλέον αβεβαιότητα.

Και οι πολίτες καλούνται, μέσα σε ασφυκτικές προθεσμίες, να διορθώσουν ένα στρεβλό σύστημα που δεν το δημιούργησαν οι ίδιοι.

 

Ναι, έχουν γίνει βήματα. Δόθηκαν δυνατότητες διόρθωσης. Προβλέφθηκαν διαδικασίες για πρόδηλα σφάλματα και χωροθετήσεις. Ανακοινώθηκαν ρυθμίσεις που επιτρέπουν την αξιοποίηση δικαστικών αποφάσεων και αποδοχών κληρονομιάς.

 

Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς:

 

Αυτό δεν είναι οριστική λύση.

 

Διότι το βάρος παραμένει στον πολίτη.

Στον ηλικιωμένο που δεν μπορεί να κινηθεί.

Στον ιδιοκτήτη που δεν έχει τα χρήματα για δικαστήρια.

Στον νέο που βλέπει την περιουσία του ως αβέβαιη βάση για το μέλλον του.

 

Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και μια ακόμη, βαθιά προβληματική διάσταση:

 

Ο Δήμος Αλοννήσου, μέσω ένστασης, συνέβαλε στην καταχώριση περίπου 3.000 ΚΑΕΚ ιδιωτών υπέρ του ίδιου, με το επιχείρημα της “διευκόλυνσης”. Σήμερα, παρά την ύπαρξη απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου για αποκατάσταση, η διαδικασία δεν προχωρά.

 

Έχουν παγώσει όλα με την επίκληση της πιθανής «παράβασης καθήκοντος».

Συνεργαζόμενοι με τον Δήμο νομικοί κύκλοι παρά την νομοθετημένη παράταση, εκφράζουν την άποψη «οι εγγραφές έχουν καταστεί οριστικές».

 

Έτσι, η ίδια πράξη που δημιούργησε το πρόβλημα, μετατρέπεται σε επιχείρημα για τη μη επίλυσή του.

 

Δεν πρόκειται για διοικητική δυσκολία.

 

Πρόκειται για θεσμικό αδιέξοδο που δεν μπορεί να το λύσει ο πολίτης μόνος του.

 

Δεν μπορεί η μεταρρύθμιση να στηρίζεται στην οικονομική αντοχή του καθενός.

 

Δεν μπορεί η απάντηση να είναι: «πηγαίνετε στα δικαστήρια και όταν δικαιωθείτε τότε μπορείτε να αποβάλλετε το Δήμο από την περιουσία σας. Ακόμα και να διεκδικήσετε αποζημίωση».

 

Δεν μπορεί τα λάθη της διοίκησης να γίνουν οριστική πραγματικότητα επειδή πέρασε η προθεσμία.

 

Αν πράγματι η διόρθωση των σφαλμάτων αποτελεί προτεραιότητα, τότε αυτό πρέπει να αποδειχθεί στην πράξη.

 

Πριν την οριστικοποίηση και η αγωνία γίνει απώλεια.

 

Η λύση είναι μία και είναι ξεκάθαρη:

 

Νομοθετική παρέμβαση που θα επιτρέπει τη μαζική, διοικητική διόρθωση των εγγραφών.

Επίλυση διαφορών χωρίς εξάντληση των πολιτών.

Νομική κάλυψη για τη διοίκηση ώστε να προχωρήσει σε αποκατάσταση.

Πάγωμα προθεσμιών μέχρι να διορθωθούν τα ουσιαστικά προβλήματα.

 

Αλλά πάνω απ’ όλα, πολιτική απόφαση επίλυσης.

 

Επειδή η ευθύνη είναι πλέον σαφής:

 

Πρέπει ο Δήμος Αλοννήσου να εφαρμόσει τις αποφάσεις του και να σταθεί ουσιαστικά δίπλα στους κατοίκους. Να πιέσει την πολιτική ηγεσία για νομοθετική επίλυση όπως υποσχέθηκε προεκλογικά.

 

Πρέπει οι τοπικοί Βουλευτές να υπερβούν τις διαπιστώσεις και να φέρουν άμεσα συγκεκριμένη νομοθετική λύση.

 

Πρέπει οι αρμόδιοι Υπουργοί να αναγνωρίσουν ότι η Αλόννησος δεν είναι μια τυπική περίπτωση και να δώσουν εφαρμόσιμη διέξοδο.

 

Πρέπει, τέλος, ο Πρωθυπουργός να αναλάβει την ευθύνη που αντιστοιχεί σε ένα ζήτημα που αφορά την ίδια την ασφάλεια της ιδιοκτησίας στη χώρα.

 

Γιατί η Αλόννησος δεν ζητά προνόμια.

 

Διεκδικεί το αυτονόητο συνταγματικό δικαίωμα προστασίας της ιδιοκτησίας.

 

Να διορθώσουν τα λάθη τους πριν γίνουν οριστικά.

Να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη πριν χαθεί η εμπιστοσύνη.

Να δοθεί λύση πριν να είναι αργά.