Την Κυριακή ήταν προγραμματισμένοι να διεξαχθούν δύο αγώνες μπάσκετ στο νησί της Αλοννήσου, στο πλαίσιο του Πρωταθλήματος Ανδρών Β’ ΕΣΚΑΘ και του Παιδικού Πρωταθλήματος.

Ωστόσο, τόσο ο Κένταυρος Ζαγοράς, για τον αγώνα των Ανδρών, όσο και ο Γ.Σ. Αλμυρός, για τον αγώνα των Παίδων, επέλεξαν να μην ταξιδέψουν στην Αλόννησο.

Φαίνεται πως για κάποιους η Αλόννησος πέφτει πολύ μακριά! Μόνο που το μπάσκετ δεν παίζεται με όρους γεωγραφικής ευκολίας και επιλεκτικής συμμετοχής. Οι αγωνιστικές υποχρεώσεις είναι ίδιες για όλους και ο σεβασμός απέναντι σε έναν σύλλογο, στους αθλητές, στους προπονητές και στους ανθρώπους που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανό τον αθλητισμό σε ένα νησί πρέπει να είναι αυτονόητος.

Αναρωτιόμαστε, λοιπόν: Όταν οι ομάδες της Αλοννήσου καλούνται να ταξιδέψουν στην ηπειρωτική Ελλάδα, το κάνουν χωρίς να υπολογίζουν αποστάσεις, έξοδα και ταλαιπωρία. Γιατί αυτός ο σεβασμός δεν είναι αμφίδρομος;

Οι αθλητές μας προπονούνται, οι οικογένειές τους στηρίζουν την προσπάθεια και οι άνθρωποι του συλλόγου δίνουν καθημερινό αγώνα για να υπάρχει μπάσκετ στο νησί. Δεν ζητάμε προνόμια. Ζητάμε το αυτονόητο: ΙΣΟΤΙΜΙΑ, ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ!

Η νησιωτικότητα δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη δικαιολογία για την αδιαφορία των άλλων. Αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για ανάπτυξη του αθλητισμού, οι αγώνες πρέπει να γίνονται στο γήπεδο και όχι να κρίνονται από το πόσο μακριά βρίσκεται ο αντίπαλος.

Η Αλόννησος είναι μέρος του πρωταθλήματος και απαιτεί τον σεβασμό που της αναλογεί!

Ως εδώ με τις ίδιες και τις ίδιες καταστάσεις!