Η Εκκλησία τιμά σήμερα, 1η Νοεμβρίου, τη μνήμη ενός εκ των πλέον αγαπητών Αγίων της, του Οσίου Δαυίδ του Γέροντος. Η μορφή του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη Βόρεια Εύβοια, ωστόσο η διαδρομή του υπήρξε μακρά και γεμάτη σκληρές δοκιμασίες.

Γεννημένος στη Γαρδενίτσα Φθιώτιδας γύρω στα τέλη του 15ου αιώνα, αποφάσισε να αφιερωθεί από πολύ νωρίς στον μοναχισμό, καθοδηγούμενος από ένα όραμα του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.

Η πνευματική του πορεία ξεκίνησε από τη Μαγνησία δίπλα στον ιερομόναχο Ακάκιο. Οι επόμενοι σταθμοί της ζωής του περιλαμβάνουν το Άγιο Όρος, την ανάληψη καθηκόντων ηγουμένου στη Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας (1520-1532) και την άσκησή του στο όρος Στείρι.

Εκεί βίωσε διώξεις και φυλακίστηκε, κατηγορούμενος άδικα από τοπικό άρχοντα. Η απελευθέρωσή του σηματοδότησε μια νέα αρχή, καθώς αναζητώντας τον κατάλληλο τόπο ησυχίας, οδηγήθηκε στις Ροβιές της Εύβοιας.

Στο σημείο όπου βρήκε ένα ερειπωμένο εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, οργάνωσε τον πυρήνα του νέου του μοναστηριού. Η ραγδαία αυξανόμενη προσέλευση των πιστών δημιούργησε την άμεση ανάγκη για κτιριακές υποδομές, ωθώντας τον σε έναν μακρινό έρανο που έφτασε μέχρι τα βάθη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Η εκκλησιαστική παράδοση διασώζει ένα εντυπωσιακό γεγονός από εκείνη την περίοδο: αδυνατώντας να μεταφέρει ο ίδιος τα πολύτιμα αφιερώματα, τα σφράγισε και τα έριξε στη θάλασσα. Τα αντικείμενα ταξίδεψαν ασφαλή και τον περίμεναν στις ακτές της Εύβοιας κατά την επιστροφή του.

Μέχρι την κοίμησή του σε προχωρημένη ηλικία, ο Όσιος Δαυίδ αναδείχθηκε σε πνευματικό φάρο. Αυτή η ευλογημένη παράδοση συνεχίστηκε αιώνες αργότερα στους ίδιους χώρους από τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη. Οι σύγχρονοι πιστοί καταθέτουν πλήθος μαρτυριών πως αμφότεροι οι Άγιοι της Εύβοιας ακούν και απαντούν στις δεήσεις με χαρακτηριστική ταχύτητα.