Προσπαθώ εδώ και τόσες ημέρες να αποφύγω να τοποθετηθώ δημόσια. Ωστόσο, ως πρόεδρος ενός νεοσύστατου συλλόγου, ο οποίος αριθμεί 46 μέλη, δηλαδή 46 δημότες Αλοννήσου, οφείλω, όπως μου επισημάνθηκε, να απαντήσω στα δημοσιεύματα και στις διευκρινίσεις του Δήμου Αλοννήσου.

Θέλω, λοιπόν, να απαντήσω με στοιχεία και όχι απλώς με αναρτήσεις και μεγάλα λόγια.

Στις 7 Αυγούστου 2026, αμέσως μετά την έγκριση του καταστατικού μας, όπως αποδεικνύεται και από το σχετικό έγγραφο, ένα μικρό απόσπασμα του οποίου επισυνάπτω, επικοινώνησα για πρώτη φορά με την Ε.Δ.Κ.Ε., προκειμένου να διερευνήσω τη δυνατότητα διοργάνωσης δράσεων στειρώσεων στον Δήμο Αλοννήσου.

Κατά την πρώτη συνάντηση που είχα με τον αντιδήμαρχο Αλοννήσου κ. Καραμαλή , ενημερώσαμε, μαζί με άλλα μέλη του συλλόγου μας, για την πρόθεσή μας να προχωρήσουμε στη δράση στειρώσεων που είχε ακυρωθεί και να συμβάλουμε όλοι μαζί σε αυτή την προσπάθεια, προς όφελος του νησιού μας και των ζώων του.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου, επικοινώνησαν τηλεφωνικά μαζί μου οι κτηνίατροι της Ε.Δ.Κ.Ε. και προγραμματίσαμε συνάντηση στα γραφεία τους. Ακολούθησε εκτενής συζήτηση σχετικά με τη διοργάνωση των στειρώσεων, αλλά και την κατάσταση που επικρατεί στην Αλόννησο όσον αφορά τα αδέσποτα ζώα.

Η επικοινωνία μας ήταν ιδιαίτερα θετική και ουσιαστική. Καταλήξαμε στην προοπτική συνεργασίας τόσο με τον σύλλογό μας όσο και με τον Δήμο Αλοννήσου, ο οποίος, ως αρμόδιος φορέας, θα έπρεπε να απευθύνει την επίσημη πρόσκληση προς την Ε.Δ.Κ.Ε., προκειμένου να προχωρήσει η διαδικασία.

Στη συνέχεια, ενημέρωσα σχετικά τον κ. Καραμαλή, τον οποίο και διαβεβαίωσα για την εξέλιξη των επαφών. Ο ίδιος με συνεχάρη για την προσπάθεια και συμφωνήσαμε να πραγματοποιηθεί η δράση από κοινού, με τη συμμετοχή του συλλόγου μας και του Δήμου Αλοννήσου, καθώς και να αποσταλεί η σχετική πρόσκληση.

Όσα αναφέρω μπορούν να επιβεβαιωθούν τόσο από τον κ. Καραμαλή όσο και από τον υπεύθυνο της Ε.Δ.Κ.Ε. στον Βόλο. Επιπλέον, όλα τα παραπάνω τεκμηριώνονται από τα σχετικά αρχεία ηλεκτρονικής αλληλογραφίας (e-mail), τα οποία τηρούνται τόσο από την Ε.Δ.Κ.Ε. όσο και στο προσωπικό μου αρχείο.

Στα μέσα Σεπτεμβρίου, απεστάλη η σχετική πρόσκληση προς την Ε.Δ.Κ.Ε., ώστε να υπάρξει η απαραίτητη επιβεβαίωση και να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στα επόμενα βήματα για την οργάνωση της δράσης.

Στο πλαίσιο της διοργάνωσης της δράσης, ο Δήμος Αλοννήσου είχε αναλάβει να μεριμνήσει για την προμήθεια συγκεκριμένων φαρμάκων, με δαπάνη από τα χρήματα του Δήμου, καθώς και για την εξασφάλιση της διαμονής, της σίτισης και της μεταφοράς των κτηνιάτρων.

Ωστόσο, από όσο γνωρίζω, όλες αυτές οι συνεννοήσεις περιορίστηκαν σε τηλεφωνικές επικοινωνίες με δημότες, χωρίς να υπάρχει, μέχρι εκείνο το σημείο, η αντίστοιχη ολοκληρωμένη οργάνωση.

Από την άλλη πλευρά, ο σύλλογός μας, μέσα από αλλεπάλληλες συναντήσεις και συνεχή προσπάθεια όλο αυτό το διάστημα, φρόντισε να οργανώσει μια σειρά από απαραίτητες ενέργειες για την ομαλή διεξαγωγή της δράσης.

Με δική μας μέριμνα, οργανώθηκε η διαδικασία μεταφοράς των γατιών, αγοράστηκαν ειδικά κουτιά μεταφοράς και καθαρίστηκε και προετοιμάστηκε κατάλληλος χώρος για την ανάρρωσή τους μετά τις στειρώσεις. Παράλληλα, εξασφαλίσαμε χορηγούς, ώστε οι κτηνίατροι να έχουν την ευκαιρία να δοκιμάσουν τοπικά προϊόντα του νησιού μας, ενώ φροντίσαμε να τους προσφέρουμε και αναμνηστικά δώρα ως ένδειξη φιλοξενίας και ευγνωμοσύνης.

Όλα τα παραπάνω έγιναν με δική μας πρωτοβουλία και μέριμνα, με προσωπικό χρόνο, κόπο και διάθεση προσφοράς.

Όσο για το αποτέλεσμα της δράσης, με τη στείρωση 150 γατιών, δεν χρειάζεται να πω πολλά. Το είδε ολόκληρη η Αλόννησος. Όπως είδε και ποιοι άνθρωποι ήταν εκεί όλες αυτές τις ημέρες, από νωρίς το πρωί μέχρι την ώρα που τα γατάκια ολοκλήρωναν την ανάρρωσή τους και αποχωρούσαν από τον χώρο της μετεγχειρητικής φροντίδας.

Γιατί, τελικά, πέρα από τα λόγια και τις αναρτήσεις, αυτό που μετράει είναι η πραγματική παρουσία, η προσωπική εργασία και το έργο που αφήνει πίσω της μια συλλογική προσπάθεια.

Επιπλέον, σε όλα αυτά τα ζώα παρασχέθηκαν και οι απαραίτητες ιατρικές φροντίδες, το κόστος των οποίων καλύφθηκε από τον σύλλογό μας, με χρήματα που συγκεντρώθηκαν από δωρεές δημοτών και φιλόζωων. Αυτό συνέβη καθώς, όπως μας είχε γίνει γνωστό, ο Δήμος δεν είχε τη δυνατότητα να συμβάλει οικονομικά στο σύνολο αυτών των αναγκών.

Με όλα αυτά τα δεδομένα, περίμενα ότι η ανακοίνωση του Δημαρχείου θα περιλάμβανε ένα μεγάλο και ειλικρινές «ευχαριστώ» προς τους δημότες του, τα μέλη του συλλόγου μας και όλους όσοι προσέφεραν ουσιαστικά, με προσωπικό χρόνο, κόπο και οικονομική ενίσχυση, ώστε να ολοκληρωθεί αυτή η δράση με επιτυχία.

Μια δράση που είχε ως αποτέλεσμα τη στείρωση 150 γατιών, την παροχή ιατρικής φροντίδας όπου χρειάστηκε και την άρτια φιλοξενία των κτηνιάτρων, οι οποίοι αναχώρησαν από την Αλόννησο εκφράζοντας τον ενθουσιασμό και τις ευχαριστίες τους για την εξαιρετική συνεργασία.

Γιατί πίσω από κάθε επιτυχημένη προσπάθεια βρίσκονται άνθρωποι που προσφέρουν, συχνά αθόρυβα, χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα. Και θεωρώ πως η αναγνώριση αυτής της προσφοράς δεν είναι απλώς μια τυπική υποχρέωση, αλλά ο ελάχιστος φόρος τιμής προς τους ανθρώπους που νοιάζονται έμπρακτα για τον τόπο τους και τα ζώα του.