Όταν οι πρωθυπουργικές φιέστες προσκρούουν στην πραγματικότητα της αδιαφορίας, το αποτέλεσμα ζυγίζει εκατομμύρια ευρώ πεταμένα στη θάλασσα.

Η εικόνα του λιμανιού του Αγίου Κωνσταντίνου είναι ο πιο αψευδής μάρτυρας μιας χρόνιας παθογένειας: έργα βιτρίνας, επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και παντελής έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού.

Ξοδεύτηκαν εκατομμύρια ευρώ από το υστέρημα των φορολογουμένων και τους ευρωπαϊκούς πόρους. Επιστρατεύτηκαν μεγαλόστομες διακηρύξεις για «κοσμογονίες στη λιμενική πολιτική», για πύλες εισόδου προς τις Σποράδες και, κατά τις συνήθεις υπερβολές κυβερνητικών παραγόντων, μέχρι και για συνδέσεις με το Βόρειο Αιγαίο και τη Λήμνο.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός έσπευσε να κόψει την κορδέλα. Χειροκροτήματα, κάμερες, επευφημίες. Και μετά… το απόλυτο κενό.

Το «θαύμα» που έμεινε στα χαρτιά

Σήμερα, το υποτιθέμενο «σύγχρονο λιμάνι» στέκει ουσιαστικά ανενεργό. Χωρίς τακτική ακτοπλοϊκή σύνδεση, χωρίς εγγυημένα δρομολόγια προς τη Σκιάθο, τη Σκόπελο και την Αλόννησο, αφήνοντας την τοπική κοινωνία και τους επαγγελματίες της περιοχής να παρακολουθούν με απόγνωση τις υποσχέσεις να βουλιάζουν.

Την ίδια στιγμή, η ναυτιλιακή κίνηση και η τουριστική ανάπτυξη αναζητούν διέξοδο αλλού. Λιμάνια όπως ο Βόλος και το Μαντούδι προσελκύουν τη μερίδα του λέοντος, αφήνοντας τον Άγιο Κωνσταντίνο – έναν ιστορικό κόμβο της Στερεάς Ελλάδας – στον ρόλο του φτωχού και ξεχασμένου συγγενή.

Το ερώτημα είναι αμείλικτο: Γιατί εγκαινιάστηκε με τέτοια πρεμούρα ένα έργο χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η βιωσιμότητά του; Πώς εγκαινιάζεις μια υποδομή όταν δεν έχεις εξασφαλίσει το βασικότερο: τα πλοία που θα τη χρησιμοποιούν;

Η πολιτική της προχειρότητας

Η απάντηση είναι απλή και πικρή. Για την κυβερνητική ατζέντα, σημασία είχε η φωτογραφία των εγκαινίων, το αφήγημα της «ανάπτυξης» και η στιγμιαία ικανοποίηση του κομματικού ακροατηρίου. Η ουσία —δηλαδή οι άγονες γραμμές, οι συμφωνίες με τις ακτοπλοϊκές εταιρείες, το κόστος των καυσίμων και η πραγματική σύνδεση με τα νησιά— αφέθηκε στην τύχη της.