Μερικές φορές, οι πιο δυνατές αποχαιρετιστήριες λέξεις δεν γράφονται σε χαρτί. Σχηματίζονται από σχολικές τσάντες, από παιδικά χέρια και από καρδιές που δεν ξέρουν πάντα πώς να εκφράσουν τον πόνο τους.

Στο 2ο Γυμνάσιο Ηλιούπολης, οι μαθητές αποχαιρέτησαν τη διευθύντριά τους, Βασιλική Μαρία Τζούβελη, με έναν τρόπο που συγκίνησε. Με τις σχολικές τους τσάντες σχημάτισαν τη φράση «Καλό Παράδεισο» και μια καρδιά, μετατρέποντας τον σχολικό χώρο σε έναν τόπο συλλογικής μνήμης και αγάπης.Η διευθύντρια έφυγε από τη ζωή έπειτα από αιφνίδιο σοβαρό περιστατικό υγείας.

Πίσω της άφησε μια σχολική κοινότητα που θέλησε να την αποχαιρετήσει με τον δικό της, ξεχωριστό τρόπο.Και αυτή η εικόνα μάς κάνει να σταθούμε για λίγο και να αναρωτηθούμε:

Τι είναι τελικά εκείνο που κάνει έναν εκπαιδευτικό να μένει στη μνήμη των μαθητών του;

Είναι ο τίτλος του;

Η θέση του;

Η εξουσία που του δίνει ο ρόλος του;

Ή μήπως ο τρόπος με τον οποίο κάνει τα παιδιά να αισθάνονται όταν βρίσκονται δίπλα του;

Η εκπαίδευση δεν είναι μόνο βιβλία, βαθμοί, κανόνες και εξετάσεις. Είναι, πάνω απ’ όλα, ανθρώπινες σχέσεις. Είναι το βλέμμα που ενθαρρύνει, η δικαιοσύνη που δεν κάνει διακρίσεις, η αυστηρότητα που δεν ταπεινώνει, η παρατήρηση που διορθώνει χωρίς να πληγώνει. Είναι η ικανότητα ενός εκπαιδευτικού να θέτει όρια, χωρίς να υψώνει τείχη ανάμεσα στον ίδιο και στα παιδιά.Ο σεβασμός, άλλωστε, δεν είναι κάτι που εξασφαλίζεται μόνο από μια θέση ευθύνης. Δεν γεννιέται από τον φόβο ούτε επιβάλλεται με φωνές και απειλές. Καλλιεργείται καθημερινά, μέσα από τη συνέπεια, την αξιοπρέπεια, την ακεραιότητα και το παράδειγμα.Η εικόνα των μαθητών της Ηλιούπολης δεν αποτελεί απλώς έναν συγκινητικό αποχαιρετισμό. Μας υπενθυμίζει ότι το σχολείο είναι μια κοινότητα ανθρώπων και ότι το αποτύπωμα ενός εκπαιδευτικού δεν μετριέται μόνο από όσα δίδαξε, αλλά και από όσα ενέπνευσε.Γιατί, στο τέλος, τα παιδιά μπορεί να ξεχάσουν κάποιες σελίδες ενός βιβλίου. Δύσκολα, όμως, ξεχνούν τον άνθρωπο που τα έκανε να νιώσουν ότι αξίζουν...
✍️ Vaterlo