Γιορτάζοντας τα 30 χρόνια πορείας του Γιάννη Κότσιρα, η σκηνή μετατράπηκε σε έναν ζωντανό βωμό της κοινής μας καλλιτεχνικής πορείας. Η σύμπραξή μας επί σκηνής –μια οργανική συνάντηση που η καλλιτεχνική αναγκαιότητα θα όφειλε να καταστήσει μόνιμη– υπενθύμισε τη δύναμη των θεμελίων που αντέχουν στον χρόνο. Η ιστορία γράφεται με υλικά που αντέχουν στον χρόνο, μα η δικαίωσή της σφραγίζεται στις καρδιές των ανθρώπων. Όταν ο Γιάννης Κότσιρας κι εγώ βρεθήκαμε ξανά επί σκηνής, η συγκίνηση δεν ήταν απλώς αναπόληση. ‘Ηταν η ζωντανή απόδειξη μιας καλλιτεχνικής νομοτέλειας. Τα τραγούδια του «Φύλακα Άγγελου» που μετατράπηκαν σε διαχρονικά κειμήλια, ήχησαν ξανά σαν ένας κοινός παλμός. Ένα άλμπουμ που πρόσφερε στην εξέλιξη του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού, καθιερώνοντας τον Γιάννη στην πρώτη γραμμή και σφραγίζοντας τη δική μου πορεία ως συνθέτη.

Το πιο μεγάλο ευχαριστώ ανήκει στο κοινό.

Το να ακούς χιλιάδες φωνές να τραγουδούν κάθε στίχο, κάθε νότα με την ίδια ένταση τριάντα χρόνια μετά, είναι η απόλυτη απάντηση που κάθε δημιουργός επιζητά. Αυτό το καλλιτεχνικό δίδυμο φάνηκε πως δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν. Ανήκει στο παρόν που διεκδικεί το κοινό. Η αγάπη του κόσμου έδειξε τον δρόμο για το επόμενο κεφάλαιο.

Εύχομαι τα επόμενα 30 χρόνια της καλλιτεχνικής πορείας του Γιάννη να είναι το ίδιο φωτεινά!

Ευγνώμων για τη χθεσινή μαγεία, εύχομαι από καρδιάς να μου επιτραπεί να σας προσφέρω ξανά.... Η δημιουργία δεν σταματά, όσο υπάρχει η ανάγκη να μοιραζόμαστε την ψυχή μας.