«Πού ήταν οι γονείς;»

«Γιατί δεν κατάλαβαν;»

«Γιατί δεν μίλησε το παιδί;»

Ίσως, όμως, ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε λίγο πιο ψηλά.

Οι γονείς σήμερα δουλεύουν ατελείωτες ώρες για να μπορέσουν να ανταποκριθούν σε μια καθημερινότητα που γίνεται όλο και πιο ακριβή. Δεν είναι όλοι αδιάφοροι γονείς επειδή δεν μπορούν να είναι δίπλα στα παιδιά τους όσες ώρες θα ήθελαν.

Και ένα παιδί που εκφοβίζει δεν γεννιέται μέσα σε ένα κενό.

Υπάρχει οικογένεια. Υπάρχει σχολείο. Υπάρχουν εκπαιδευτικοί. Υπάρχει πολιτεία. Υπάρχουν υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Υπάρχουν νόμοι. Υπάρχει ολόκληρη η κοινωνία.

Και κάπου ανάμεσα σε όλους αυτούς, υπάρχει ένα παιδί που μπορεί να φωνάζει χωρίς να ακούγεται.

Το κράτος έχει θεσπίσει μηχανισμούς για την πρόληψη και αντιμετώπιση της ενδοσχολικής βίας και του bullying. Υπάρχουν διαδικασίες αναφοράς, ομάδες δράσης, ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί. (Stop Bullying⁠)

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο «τι έκανε η οικογένεια;»

Το ερώτημα είναι:

Λειτουργεί πραγματικά όλος αυτός ο μηχανισμός όταν ένα παιδί κινδυνεύει;

Γιατί ο ψυχολόγος μόνος του δεν μπορεί να διορθώσει ένα σχολείο που δεν προλαβαίνει να δει.

Ο εκπαιδευτικός μόνος του δεν μπορεί να θεραπεύσει μια οικογένεια.

Ο γονιός μόνος του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ένα ολόκληρο σύστημα.

Και κανένας ειδικός δεν μπορεί να βρίσκεται παντού, πάντα, πριν συμβεί το κακό.

Χρειάζεται αλυσίδα.

Πρόληψη. Έγκαιρη αναγνώριση. Παρέμβαση. Συνέχεια. Λογοδοσία. Στήριξη.

Και όταν ένα παιδί εκφοβίζει ένα άλλο παιδί, δεν αρκεί να του πούμε «μην το ξανακάνεις». Χρειάζεται να αντιμετωπιστεί η συμπεριφορά, να στηριχθεί το παιδί που δέχεται τον εκφοβισμό και να ενεργοποιηθεί η οικογένεια, το σχολείο και οι αρμόδιες υπηρεσίες. Ακόμη και η επίσημη πολιτεία αναγνωρίζει ότι η αντιμετώπιση του φαινομένου απαιτεί συνεργασία οικογένειας, σχολείου και κοινωνίας. (Stop Bullying⁠)

Δεν είναι ώρα για εύκολους ενόχους.

Είναι ώρα για δύσκολες ερωτήσεις.

Ποιος είδε;

Ποιος άκουσε;

Ποιος γνώριζε;

Ποιος μπορούσε να παρέμβει;

Και, κυρίως, ποιος είχε την ευθύνη να δημιουργήσει ένα σύστημα που δεν θα άφηνε ένα παιδί μόνο του;

Γιατί η αυτοκτονία ενός παιδιού δεν πρέπει να γίνει άλλη μία είδηση που θα ξεχαστεί σε λίγες ημέρες.

Πρέπει να γίνει αφύπνιση.

Για τους γονείς.

Για τους εκπαιδευτικούς.

Για τους ειδικούς.

Για τους μαθητές.

Και κυρίως για την Πολιτεία.

Γιατί όταν ένα παιδί χάνεται, δεν αρκεί να ψάχνουμε ποιος έφταιξε.

Πρέπει να φροντίσουμε ώστε το επόμενο παιδί να βρει κάποιον εκεί, εγκαίρως, να το ακούσει.

«Τα παιδιά δεν χρειάζονται άλλους ενόχους. Χρειάζονται ενήλικες από κάθε φορέα και κάθε πλευρά της κοινωνίας, που θα είναι εκεί, πριν να είναι αργά.»!!!!!!