Κάποιοι νομίζουν ότι η σύγχρονη ελληνική οικογένεια είναι σαν αυτή στις διαφημίσεις, που όλοι τρώνε ευτυχισμένοι πρωινό, χαμογελούν και αγκαλιάζονται και βασικά είμαστε όλοι χαρούμενοι και τρέχουμε ανέμελοι σε καταπράσινα λιβάδια και χρυσαφένιες αμμουδιές.

Η πραγματικότητα είναι λιγάκι διαφορετική. Η αγία ελληνική οικογένεια κρύβει σκελετούς στη ντουλάπα, σήψη, βία και παθογένειες. Βιώνει την αδικία και τις ανισότητες, η ελληνική οικογένεια πεινάει και ο μισθός δε φτάνει ούτε μέχρι τα μισά του μήνα.

Γονείς σκοτώνουν και κακοποιούν τα παιδιά τους. Ο άλλος βάζει τον πατέρα του στην κατάψυξη, η άλλη θάβει τη μάνα της στην αυλή και οι γυναικοκτονίες δεν έχουν τέλος.

Η ελληνική οικογένεια αποτελεί μέρος της κοινωνίας και κατά συνέπεια έχει να αντιπαλέψει όχι μόνο με την ατομική της μνήμη, τις προσωπικές της αναμνήσεις και τα δικά της βιώματα αλλά και με τη συλλογική, τη μνήμη του παρελθόντος της κοινωνίας και του έθνους και όλων των ιστορικών τους παθών.

Όλα τα απανωτά συλλογικά τραύματα είναι παρόντα: Κρίση στην κρίση, πόλεμος στον πόλεμο, πανδημίες, φτωχοποίηση, αβεβαιότητα για το μέλλον και κάθε είδους ψυχολογικοί εκβιασμοί.

Η ελληνική οικογένεια διαλύεται, καταρρέει, φθίνει, αλλοιώνεται και φοβάται για την επιβίωσή της. Τα μέλη της νιώθουν μόνα, κοινωνικά παραμελημένα και αίολα, χωρίς ερείσματα μορφωτικά από την πολιτεία, για ουσιαστική καθοδήγηση και εν τέλει χωρίς θεμελιωμένες αρετές και εσωτερικές αντοχές.

Εύκολα διακρίνει κανείς παντού γύρω μας ζευγάρια παιδικά μάτια τρομαγμένα, να κοιτούν τα μάτια των γονιών, που κι εκείνοι αδυνατούν να βρουν λύση. Ο ρόλος του γονιού βάλλεται και πλέον δεν είναι το στήριγμα για τους δικούς του ανθρώπους, αφού αδυνατεί να καλύψει ακόμη και τις βασικές ανάγκες επιβίωσής τους.

Είναι λογικό η κατ’ εξακολούθηση τραυματισμένη συνείδηση, η υποτίμηση της αξιοπρέπειας και η στέρηση, όχι μόνο των βασικών αγαθών, αλλά και η στέρηση του δικαιώματος ισότιμης συμμετοχής στην ίδια τη ζωή, να οδηγούν σε φαινόμενα περιθωριοποίησης και οργής, που θα γεννήσουν μορφές βίας.

Και όσο ο απλός, ταπεινός βιοπαλαιστής βλέπει να τον εμπαίζουν με φρούδες ελπίδες και να συνεχίζουν να υποτιμούν τη νοημοσύνη του, τις σπουδές του, τους ηλικιωμένους γονείς του, τα παιδιά του και το μέλλον τους...Όσο το σύστημα τον πολεμάει και είναι αυτό που αντιστέκεται πεισματικά στην αλλαγή, όσο οι απατεώνες επιβραβεύονται χωρίς να λογοδοτεί κανείς, αλλά να θεωρούνται και μάγκες, όσο δεν αλλάζει κάτι προς το καλύτερο, όσο οι έντιμοι πολίτες έχουν περιέλθει σε τέλμα, όσο η κοινωνία και το κράτος σε οδηγούν στην παραίτηση και στην κατάλυση της στοιχειώδους λογικής, με την προσπάθεια καλλιέργειας της πεποίθησης πως δεν πρόκειται τίποτα να αλλάξει, η αντίδραση είναι μονόδρομος.

Ατιμωρησία, συστηματική και ύπουλα μεθοδευμένη καλλιέργεια φόβου και αντίσταση του συστήματος στην αλλαγή και στη λογοδοσία, η ζωή μας όλη, κλασικά εικονογραφημένα.

Παιχνίδια λέξεων και αλλαγές σε ταυτότητες και προσδιορισμούς:

Έντιμος και συνεπής=κορόιδο και φτωχός &

Απατεώνας και κλέφτης=μάγκας και πλούσιος.

Δεν βγαίνουν όμως τα μαθηματικά τα δικά μου και όχι μόνο τα δικά μου:

Είμαστε πολλοί εμείς οι ρομαντικοί και τρελαμένοι, οι νομοταγείς, οι συνεπείς, που δουλεύουμε με το κεφάλι ψηλά, χωρίς να κλέβουμε, να καταχρώμαστε το παραμικρό. Και εμείς που έχουμε μάθει στα παιδιά μας ότι το παιχνίδι παίζεται κι αλλιώς, με ήθος και αξιοπρέπεια, με μάτια λαμπερά από την προσφορά στους ανθρώπους και με χέρια καθαρά!

Θυμάστε στο σχολείο που μαθαίναμε για τη δράση-αντίδραση;

Ηρωική απελπισία; Μέχρι τέλους.

Η ζωή θα δείξει τον δρόμο και η χαραμάδα θα φέρει το φως, ακόμη και αν είναι καλά κλεισμένο με έναν τεράστιο σκοτεινό βράχο.

Ό Έλληνας δεν είναι αφελής, έχει παιδεία, αξίες, ιδανικά και ιστορία. Δεν έχει παραιτηθεί, περιμένει. Η οικογένεια και η παιδεία θα οδηγήσουν στην μεταστροφή, θα κρατήσουν την ψυχή στη δύναμη, στη γενναιοφροσύνη και σε όλες τις ηθικές αρετές. Δεν θα είναι η πρώτη φορά άλλωστε που έγινε ριζική μεταστροφή, μακριά από τη φθορά και τη σαπίλα. Η αξία και η δύναμη μιας υγιούς κοινωνίας κρίνεται όχι στη σημασία που δίνουμε σε όσους φτάνουν ψηλά, αλλά από το πόσο σφιχτά κρατάμε το χέρι σε εκείνους που πέφτουν.

Λεβεντιά, το κεφάλι ψηλά και συλλογικός αγώνας. Ζωή λέγεται αυτό, ένστικτο επιβίωσης και συνέχειας. Έξοχη άσκηση της φαντασίας ή του ενστίκτου μας, ίσως αδήριτη ανάγκη. Θα φανεί σύντομα.

Σύμφωνα με μία περίφημη ρήση του Γουίλιαμ Τζέιμς, πατέρα της αμερικανικής ψυχολογίας: “Προκειμένου να καταρριφθεί ο ισχυρισμός πως όλα τα κοράκια είναι μαύρα, αρκεί ένα λευκό κοράκι”.

Ναι, αρκεί. Ζ.Χ