Διάβασα με προσοχή την πρόσφατη συνέντευξη του Δημάρχου Σκιάθου σχετικά με τις εξελίξεις για τη νέα μαρίνα.

Ας ξεκινήσουμε από την αυτονόητη, θετική παραδοχή: Είναι υγιές και καλοδεχούμενο να έχουμε επιτέλους συγκεκριμένες πληροφορίες, δια στόματος της διοίκησης, για ένα έργο που μονοπώλησε τον δημόσιο διάλογο τις τελευταίες εβδομάδες. Είναι, επίσης, δίκαιο να πιστώσουμε στη σημερινή Δημοτική Αρχή ότι πήρε έναν βαλτωμένο φάκελο και συνομίλησε με το ΤΑΙΠΕΔ και τα αρμόδια Υπουργεία.

Εκεί, βέβαια —για να λέμε την αλήθεια— βρήκε τις πόρτες ορθάνοιχτες. Η κεντρική διοίκηση είχε ήδη διαμορφώσει ένα σταθερά δεκτικό περιβάλλον, αποδεικνύοντας έμπρακτα την ετοιμότητά της να στηρίξει μεγάλα έργα για τη Σκιάθο. Όταν υπάρχει ήδη το κατάλληλο, προετοιμασμένο πολιτικό υπόβαθρο, είναι θετικό που η δημοτική αρχή το αξιοποιεί.

Προσωπικά, η θέση μου είναι καθαρή. Η Σκιάθος χρειάζεται μια σύγχρονη μαρίνα. Ο θαλάσσιος τουρισμός αποτελεί ένα τεράστιο αναπτυξιακό κεφάλαιο που το νησί μας οφείλει να αξιοποιήσει.

Ακριβώς, όμως, επειδή θέλουμε αυτό το έργο να γίνει, οφείλουμε να διασφαλίσουμε ότι θα γίνει σωστά. Μετά τη συνέντευξη του Δημάρχου, προκύπτουν τρία πολύ συγκεκριμένα και κρίσιμα ερωτήματα, τα οποία περιμένουν ρεαλιστικές απαντήσεις.

1. Το ερώτημα της κλίμακας: Γιατί 420 θέσεις; Από τις έως τώρα 124 θέσεις, ενημερωθήκαμε ότι πηγαίνουμε στις 420. Μπορεί αυτός να είναι όντως ο σωστός αριθμός για να καταστεί μια σύγχρονη μαρίνα ανταγωνιστική και οικονομικά βιώσιμη.

Θα ήταν, ωστόσο, εξαιρετικά χρήσιμο να εξηγηθεί στην κοινωνία το «γιατί». Ποια τεχνοοικονομικά δεδομένα οδήγησαν σε αυτόν τον πολλαπλασιασμό; Ποια είναι η εκτιμώμενη ζήτηση που έρχεται να καλύψει; Και, κυρίως, πώς συνδέεται αυτό το μέγεθος με τις πραγματικές αντοχές και τη φέρουσα ικανότητα του νησιού;

2. Το λιμάνι και η πόλη: Και γύρω από τη μαρίνα, τι; Εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο ζήτημα της επόμενης μέρας. Δεν γίνεται να φτιάχνουμε το πολυτελές «σαλόνι» του σπιτιού μας, όταν η κεντρική μας είσοδος εξακολουθεί να δυσλειτουργεί.

Όποιος έχει βρεθεί στο λιμάνι την ώρα που καταπλέει ένα πλοίο της γραμμής, γνωρίζει την πραγματικότητα: αυτοκίνητα, νταλίκες, επιβάτες, ταξί, λεωφορεία, τροφοδοσία και κάτοικοι προσπαθούν να κινηθούν στον ίδιο, ασφυκτικό χώρο. Δίπλα σε αυτό, συνυπάρχουν οι πάγιες προκλήσεις με το δίκτυο ύδρευσης, την αποχέτευση, τα απορρίμματα και τη στάθμευση.

Άρα, το ερώτημα προκύπτει αβίαστα: Μήπως, παράλληλα με το master plan της μαρίνας, πρέπει να δούμε επιτέλους και το master plan της ίδιας της Σκιάθου που θα την υποδεχθεί; Ένα μεγάλο έργο πετυχαίνει τον σκοπό του όταν λειτουργεί ως καταλύτης αναβάθμισης για ολόκληρο τον τόπο, και όχι όταν απλώς προσθέτει νέο βάρος στα ήδη άλυτα προβλήματα.

3. Διαβούλευση ουσίας, ή βιασύνη για την υστεροφημία; Ο Δήμαρχος προανήγγειλε ότι το φθινόπωρο θα ακολουθήσει το στάδιο της διαβούλευσης. Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: Έχοντας διαπιστώσει πως νοείται η "διαβούλευση" από την παρούσα δημοτική αρχή, διερωτώμαι: Τι ακριβώς θα τεθεί σε διαβούλευση, αν το σχέδιο πρόκειται να εγκριθεί ήδη μέσα στον Σεπτέμβριο από την Επιτροπή Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Λιμένων (ΕΣΑΛ); Ποια στοιχεία μπορούν πρακτικά να τροποποιηθούν και ποια έχουν ήδη «κλειδώσει»;

Η πρεμούρα των ανακοινώσεων και η σπουδή να εξασφαλιστούν οι εγκρίσεις πριν καν ακουστεί η κοινωνία, γεννά ερωτηματικά. Αποπνέει ίσως την αγωνία μιας δημοτικής αρχής, η οποία —διανύοντας πλέον τη δεύτερη θητεία της— ψάχνει εναγωνίως να παρουσιάσει επειγόντως ένα «αποτέλεσμα» για να διασώσει την υστεροφημία της.

Όμως, η διαβούλευση αποκτά θεσμική αξία όταν διενεργείται πριν παρθούν οι οριστικές αποφάσεις για τη δυναμικότητα, τη διάταξη και τη σχέση της μαρίνας με το επιβατικό λιμάνι. Διαφορετικά, κινδυνεύει να υποβαθμιστεί σε μια απλή, εκ των υστέρων παρουσίαση ενός τετελεσμένου σχεδίου, με μόνο στόχο τις εντυπώσεις. Και τα έργα πνοής δεν γίνονται για να κλείσουν βιαστικά αυτοδιοικητικοί κύκλοι, ούτε για τις φωτογραφίες.

Η δημόσια συζήτηση των προηγούμενων εβδομάδων απέδειξε κάτι εξαιρετικά ελπιδοφόρο: Η Σκιάθος διαθέτει ενεργούς πολίτες με γνώση, με ρεαλιστικούς προβληματισμούς, πολίτες που ξέρουν να θέτουν τα σωστά ερωτήματα, να καταθέτουν προτάσεις και να διαβάζουν τη μεγάλη εικόνα. Είδαμε όμως με λύπη και άρθρα που εκφράζουν σκεπτικισμό ή κριτική να ανεβαίνουν και να εξαφανίζονται σε λίγες ώρες. Τι συμβαίνει εκεί; Ας τους ακούσουμε όλους πως αλλιώς θα ξέρουμε;

Η τοποθέτηση του Δημάρχου ήταν το επόμενο βήμα. Τώρα, ας κάνουμε και το ουσιαστικότερο. Ας παρουσιαστεί ολόκληρο το σχέδιο. Ας απαντηθεί πώς θα συνυπάρξει η μαρίνα με το επιβατικό μας λιμάνι. Και κυρίως, ας ξεκαθαριστεί εγκαίρως το πλαίσιο της διαβούλευσης, ώστε να είναι μια διαδικασία ουσίας και όχι τύποις.

Το πραγματικό στοίχημα της γενιάς μας δεν είναι αν θέλουμε την ανάπτυξη. Είναι το ποια ανάπτυξη σχεδιάζουμε, και πώς θωρακίζουμε τη Σκιάθο για να την υποδεχθεί. Γιατί ένα μεγάλο έργο δεν αρκεί απλώς να προχωρά. Πρέπει να προχωρά μαζί του και ο τόπος.

Με εκτίμηση

Λάζος Γεώργιος