Η Πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων ΟΤΑ Μαγνησίας επέλεξε να εκδώσει δημόσια ανακοίνωση κατά του Δήμου Αλοννήσου, βασισμένη σε πληροφορίες που αποδείχθηκαν απολύτως ψευδείς.

Και εδώ γεννάται το πρώτο, ουσιαστικό ερώτημα:

Ποιος της μετέφερε αυτή την «ενημέρωση»;

Γιατί είναι βέβαιο ότι δεν προήλθε ούτε από τον Δήμο, ούτε από τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Η πραγματικότητα είναι αδιάψευστη.

Η πρώτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου δεν πραγματοποιήθηκε λόγω έλλειψης απαρτίας. Ο Δήμαρχος ενημέρωσε αμέσως τους εργαζόμενους των κοινωνικών δομών για το τι ακριβώς είχε συμβεί και, μέσα σε μόλις δύο ώρες, συγκάλεσε έκτακτο Δημοτικό Συμβούλιο διά περιφοράς, όπου οι ανανεώσεις των συμβάσεων εγκρίθηκαν με σχεδόν απόλυτη ομοφωνία.

Δηλαδή, εκεί που κάποιοι επιχείρησαν να κατασκευάσουν αφήγημα περί αδιαφορίας και εγκατάλειψης, η πραγματικότητα απέδειξε άμεση αντίδραση, υπευθυνότητα και αποτέλεσμα.

Και όμως, η Πρόεδρος δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να επικοινωνήσει ούτε μία φορά με τον Δήμο πριν καταγγείλει δημόσια μια κατάσταση που είχε ήδη επιλυθεί.

Γιατί τόση βιασύνη;

Ποιον εξυπηρετούσε μια ανακοίνωση βασισμένη σε ψευδή δεδομένα;

Από πότε ένας συνδικαλιστικός φορέας λειτουργεί ως αναμεταδότης ανεπιβεβαίωτων πληροφοριών αντί να αναζητά την αλήθεια;

Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, στο όνομα των οποίων υποτίθεται ότι μίλησε, στηρίζουν πλήρως τους χειρισμούς του Δημάρχου και προχωρούν σε δημόσια δήλωση που αποκαθιστά την αλήθεια.

Άρα το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο έντονο:

Αν δεν εκφράζει τους εργαζόμενους και δεν γνωρίζει τα πραγματικά γεγονότα, τότε ποιον τελικά εκφράζει;

Ο συνδικαλισμός είναι θεσμός υπεράσπισης των εργαζομένων. Δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικών εντυπώσεων ή σε πρόχειρο μηχανισμό αναπαραγωγής πληροφοριών που καταρρέουν μέσα σε λίγες ώρες.

Η Δημοτική Αρχή δεν πρόκειται να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο.

Θα συνεχίσει να λύνει προβλήματα αντί να κατασκευάζει προβλήματα. Να προστατεύει τους εργαζόμενους αντί να τους χρησιμοποιεί. Και να απαντά με πράξεις, όχι με κραυγές.

Γιατί στην πολιτική υπάρχει μια βασική αρχή: όποιος βιάζεται να καταδικάσει χωρίς να γνωρίζει τα γεγονότα, στο τέλος εκτίθεται από τα ίδια τα γεγονότα.