Καλό μήνα και καλό φθινόπωρο!

Ή, αν προτιμάτε, καλό… κουράγιο!

Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, ο Σεπτέμβριος είναι από εκείνους τους μήνες που διχάζουν. Υπάρχουν εκείνοι που βλέπουν το καλοκαίρι να τελειώνει και σκέφτονται «όχι, λίγο ακόμα…», αλλά και εκείνοι που μετρούν αντίστροφα για να επιστρέψουν στην καθημερινότητά τους, στο πρόγραμμα και στη γνώριμη ρουτίνα.
Όπως και να ’χει, ο Σεπτέμβριος δύσκολα περνά απαρατήρητος.
Και όμως, έχει κάτι παράξενα ελκυστικό. Μας δημιουργεί την αίσθηση μιας νέας αρχής. Σαν να ανοίγει ένα καινούργιο τετράδιο και να μας δίνεται η ευκαιρία να γράψουμε από την αρχή την καθημερινότητά μας.

Κάπως έτσι ξεκινά και η γνωστή λίστα:
«Από Σεπτέμβρη θα γυμνάζομαι.»
«Από Σεπτέμβρη θα τρώω καλύτερα.»
«Θα οργανωθώ.»
«Θα κοιμάμαι νωρίτερα.»
«Θα βρίσκω περισσότερο χρόνο για εμένα.»
«Θα σταματήσω να αφήνω τα πράγματα για τελευταία στιγμή.»
Και εκεί που ο Σεπτέμβριος δεν έχει καλά καλά προλάβει να ολοκληρώσει την πρώτη του εβδομάδα, έχουμε ήδη σχεδιάσει μια ολόκληρη καινούργια ζωή.

Το ερώτημα είναι: γιατί το κάνουμε αυτό; Και γιατί, πολύ συχνά, μέχρι τον Οκτώβριο οι περισσότερες από αυτές τις αποφάσεις έχουν ήδη ξεχαστεί;
Από μικρή ηλικία έχουμε συνδέσει τον Σεπτέμβριο με νέα ξεκινήματα.

Νέα σχολική χρονιά, νέο πρόγραμμα, νέες δραστηριότητες. Με τα χρόνια, αυτή η αίσθηση παραμένει. Η επιστροφή στην καθημερινότητα μάς κάνει να θέλουμε να βάλουμε μια τάξη στη ζωή μας και να διορθώσουμε όσα αφήσαμε πίσω. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που η αρχή μιας νέας χρονικής περιόδου μπορεί να μας κινητοποιεί περισσότερο.

Οι ψυχολόγοι έχουν μελετήσει αυτή την τάση μέσα από την έννοια των «χρονικών οροσήμων»: στιγμές που ξεχωρίζουν μέσα στον χρόνο, όπως η αρχή μιας νέας εβδομάδας, ενός μήνα ή ενός έτους. Τέτοιες χρονικές τομές μπορούν να μας βοηθήσουν να διαχωρίσουμε νοητά το «πριν» από το «μετά» και να
νιώσουμε ότι ξεκινάμε από ένα νέο σημείο. Έτσι, ένας στόχος που ίσως αναβάλαμε για καιρό μπορεί ξαφνικά να μοιάζει πιο εφικτός.
Η αίσθηση μιας νέας αρχής, λοιπόν, μπορεί πράγματι να μας κινητοποιήσει. Μας βοηθά να πάρουμε μια μικρή απόσταση από την καθημερινότητά μας και να
σκεφτούμε τι θα θέλαμε να αλλάξει. Η παγίδα βρίσκεται αλλού: όταν προσπαθούμε να αλλάξουμε τα πάντα μαζί.
Από τη μια μέρα στην άλλη θέλουμε να γυμναζόμαστε, να τρώμε καλύτερα, να είμαστε πιο οργανωμένοι, να κοιμόμαστε νωρίς, να βρίσκουμε χρόνο για τους ανθρώπους μας και, φυσικά, να φροντίζουμε περισσότερο τον εαυτό μας.

Στην πραγματική ζωή, όμως, θα υπάρξει μια δύσκολη μέρα, μια κούραση, ένα απρόοπτο. Και τότε είναι εύκολο να νιώσουμε ότι «αποτύχαμε» και να εγκαταλείψουμε τον στόχο. Ίσως, όμως, δεν φταίμε εμείς. Ίσως απλώς ο στόχος που βάλαμε δεν χωρούσε στην πραγματική μας ζωή.
Ίσως, λοιπόν, ο Σεπτέμβριος να μην χρειάζεται να είναι ο μήνας των μεγάλων αποφάσεων, αλλά των μικρών ερωτήσεων:

• Τι μου έλειψε;
• Τι θα ήθελα να υπάρχει περισσότερο στην καθημερινότητά μου;
• Τι με κουράζει και μπορώ να περιορίσω;
• Ποια μικρή αλλαγή θα μπορούσα πραγματικά να διατηρήσω;

Αντί για «φέτος θα τα αλλάξω όλα», μπορούμε να ξεκινήσουμε από κάτι πολύ μικρό.
Γιατί οι αλλαγές που διαρκούν δεν είναι πάντα οι πιο εντυπωσιακές. Είναι συνήθως εκείνες που μπορούμε να επαναλαμβάνουμε χωρίς να εξαντλούμαστε.
Ο Σεπτέμβριος, λοιπόν, μπορεί να είναι μια νέα αρχή. Δεν χρειάζεται όμως να είναι μια νέα ζωή.
Και αν μέχρι τον Οκτώβριο έχουμε ξεχάσει κάποιους από τους στόχους μας; Δεν πειράζει. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τον επόμενο Σεπτέμβριο για να
ξαναρχίσουμε.

Καλή επιστροφή, λοιπόν — και κυρίως, καλή και ήπια επιστροφή στον εαυτό μας.