Κάποια στιγμή η παράσταση τελειώνει…

Κι εσύ μένεις μόνος πάνω στη σκηνή, έχοντας παίξει ίσως τον πιο δύσκολο ρόλο της ζωής σου:
να πείθεις τον εαυτό σου πως όλα είναι καλά.

Να δικαιολογείς σιωπές.
Να προσπερνάς συμπεριφορές.
Να βρίσκεις εξηγήσεις εκεί που οι άλλοι έβλεπαν απλώς την αλήθεια.

Γιατί όταν αγαπάς πολύ έναν άνθρωπο, δεν βλέπεις πάντα καθαρά.
Βλέπεις αυτό που ελπίζεις.
Ακούς αυτό που θέλεις να πιστέψεις.
Και πολλές φορές βαφτίζεις «αγάπη» ακόμη κι εκείνα που, αν συνέβαιναν σε κάποιον άλλον, θα τον συμβούλευες να φύγει.

Μέχρι που κάποια στιγμή κάποιος σε χτυπάει απαλά στον ώμο και σου λέει:

«Μήπως τελικά δεν είναι όλα τόσο καλά όσο προσπαθείς να πιστέψεις;»

Και τότε αρχίζεις να κοιτάς ξανά την ίδια ιστορία…
μόνο που αυτή τη φορά, χωρίς τα μάτια του ερωτευμένου.

Και είναι παράξενο πόσο διαφορετική μοιάζει η αλήθεια, όταν σταματήσεις να τη φοβάσαι.

Ν.Τ