Αναβίωσε και φέτος στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας, στο Νότιο Πήλιο, το παλιό έθιμο της παρασκευής της παραδοσιακής φάβας από κουκιά, μια παράδοση που συνδέει τη θρησκευτική ζωή με τη γαστρονομική και κοινωνική ιστορία του τόπου.

Το έθιμο εξελίχθηκε σε διήμερη διαδικασία, με την πρώτη ημέρα να είναι αφιερωμένη στην προετοιμασία και την παρασκευή της φάβας και τη δεύτερη στη θρησκευτική γιορτή και την προσφορά της στους παρευρισκόμενους.

Η πρώτη ημέρα – Η φάβα παρασκευάζεται

Την πρώτη ημέρα, κάτοικοι του χωριού συγκεντρώθηκαν στον χώρο του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου και ανέλαβαν την προετοιμασία των κουκιών και το μαγείρεμά τους σε μεγάλες κατσαρόλες.

Η διαδικασία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του εθίμου. Οι παλαιότεροι μεταφέρουν στους νεότερους τον τρόπο παρασκευής, αλλά και τις μνήμες από μια εποχή κατά την οποία η προετοιμασία του φαγητού ήταν υπόθεση ολόκληρης της κοινότητας.

Έτσι, το μαγείρεμα μετατρέπεται σε συλλογική πράξη και συνάντηση, διατηρώντας ζωντανό έναν τρόπο ζωής που κινδυνεύει να χαθεί.

Η δεύτερη ημέρα – Η γιορτή και το μοίρασμα

Η δεύτερη ημέρα συνδέεται με την εορτή της Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του Ιωάννη του Προδρόμου. Μετά τη θρησκευτική τελετή στον Άγιο Αθανάσιο, η φάβα που είχε παρασκευαστεί την προηγούμενη ημέρα προσφέρθηκε στους πιστούς και στους επισκέπτες.

Έτσι ολοκληρώθηκε ο κύκλος του εθίμου: από την κοινή προετοιμασία και το μαγείρεμα, στην προσφορά και το μοίρασμα.

Παράδοση που περνά στις επόμενες γενιές

Η ακριβής απαρχή του εθίμου δεν είναι γνωστή. Οι ρίζες του χάνονται στο παρελθόν και συνδέονται με τις διατροφικές συνήθειες των κατοίκων και τη θρησκευτική παράδοση της περιοχής.

Ο ιστορικός Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου, που χρονολογείται από το 1795, αποτελεί το φυσικό και συμβολικό επίκεντρο της αναβίωσης.

Η φετινή συμμετοχή των κατοίκων απέδειξε ότι η παράδοση εξακολουθεί να είναι ζωντανή. Γιατί το έθιμο της φάβας δεν είναι μόνο μια παλιά συνταγή.

Είναι η συλλογική μνήμη του τόπου που εξακολουθεί να μαγειρεύεται, να προσφέρεται και να περνά από γενιά σε γενιά.