Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, παίρνουμε το ίδιο μονοπάτι.
Και κάθε φορά, μοιάζει αλλιώτικο. Σαν να αλλάζει κι αυτό μαζί μας.
Πλέον δεν το περπατάμε. Το οδηγούμε. Αλλά και μας οδηγεί.
Είναι το μονοπάτι για την Παναγία στο Πυργί. Για την Παναγία Καρδάση. Για την Παναγίτσα μας, όπως την αναφέρει ο Παπαδιαμάντης.
Όπως τη λέμε κι εμείς. Μια οικογενειακή παράδοση εκατό και πλέον χρόνων.

Το αν θα πάμε μοιάζει αδιαπραγμάτευτο. Κι έτσι ήταν άλλωστε, πάντα.
Κάθε Δεκαπενταύγουστο, όλους τους Πόθους, θα μας βρεις εκεί. Με έναν τρόπο σχεδόν υπερφυσικό, μαζευόμαστε όλοι. Κι είμαστε πολλοί. Κι είμαστε παντού.
Και μας αρέσει να μαζεύουμε κι άλλους. Να τους κάνουμε "οικογένεια".
Τις ελάχιστες φορές που δεν τα καταφέραμε, σαν ο Αύγουστος να μη μέτρησε ποτέ. Κι όμως, ακόμη κι όσοι δεν μπορούν να είναι εκεί, εκεί είναι. Μαζί μας. Με τον ίδιο υπερφυσικό τρόπο.

Για την οικογένειά μου, η μέρα αυτή είναι ετήσια συνάντηση. Είναι ημερολόγιο. Ανάμνηση. Τελετουργία.
Και υπάρχει μια αθώα, σχεδόν παιδική ελευθερία στην τελετουργία αυτή. Μια συνάντηση, που όσο απλή κι αν φαίνεται, μπορεί να γίνει θεραπευτική, ανακουφιστική, θαλπωρική.
Μια χειρονομία αγάπης απέναντι στα καλοκαίρια που περνούν.
Μια αγκαλιά σε όσους θα θέλαμε να αγκαλιάσουμε ξανά. Και τότε, για μια στιγμή, όλα μοιάζουν ήσυχα και γεμάτα μαζί.

Ανεβαίνοντας το βουνό με το αμάξι, το φως απλώνεται ζεστό πάνω στη θάλασσα και οι μυρωδιές από φασκόμηλο και ρίγανη γεμίζουν τον αέρα όπως μπαίνει από τα ανοιχτά παράθυρα.
Σαν να θέλουν να μας θυμίσουν κάτι παλιό, κάτι δικό μας. Κάτι ονειρικό.
Στη μέση της διαδρομής, πάντα θα βρεθεί μια γνώριμη φυσιογνωμία, μια καλησπέρα, δυο κουβέντες και εκείνη η απλή χαρά της συνάντησης που δεν χρειάζεται πολλά.
Όταν ήμασταν παιδιά, περιμέναμε να ξημερώσει για να επιστρέψουμε. Κι αυτό σήμαινε διανυκτέρευση κάτω απ` τα αστέρια. Για όποιον δηλαδή ήταν αρκετά θαρραλέος -ή αρκετά νυσταγμένος- ώστε να κοιμηθεί μες στο σκοτεινό δάσος. Και σήμαινε και ιστορίες. Ιστορίες πολλές. Για νεράιδες και ξωτικά, που κάποιες φορές σε ξημέρωναν αυτές, μέχρι να έρθει η ώρα να κοινωνήσεις.

Στο ξωκλήσι σε περιμένει πάντα η ίδια γλυκιά αίσθηση. Κόσμος μαζεμένος, πρόσωπα αγαπημένα, αγκαλιές που κρατούν λίγο παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται. Μετά τον εσπερινό, οι καφέδες αχνίζουν στα χέρια, ο άρτος μοιράζεται απλόχερα, τα στόματα πασπαλίζονται με την άχνη των μουστολούκουμων κι όλοι περιμένουν μια στιγμή. Τη στιγμή που θα μαζευτούμε στον περίβολο και θα ξαναγίνουμε παιδιά, ακούγοντας τον παπα-Γιώργη να μας διηγείται. Οι αφηγήσεις του, μοναδικές. Καταπραϋντικές. Ο ίδιος ο παπα-Γιώργης, μορφή αγία. Βαθιά κατάνυξη και μια σιωπηλή ευλογία που περνά από τον έναν στον άλλον σε έναν τόπο τόσο μικρό, που καλά καλά δε χωράμε όλοι. Κι όμως, φτάνουν κι άλλοι. Κάθεσαι, λες τα νέα σου, γελάς, θυμάσαι.
Αυτή η αίσθηση πως είσαι εδώ, είσαι καλά, είσαι ασφαλής και μπορείς να κοιτάζεις μπροστά. Κι ας μην είναι το "μπροστά" πάντα τόσο φωτεινό. Θα ξαναγίνει.
Κι όλα αυτά, χωρίς να το καταλάβεις, σε γεμίζουν για καιρό.

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, παίρνουμε το ίδιο μονοπάτι.
Και κάθε φορά, μοιάζει αλλιώτικο.
Γιατί υπάρχουν πρόσωπα αγαπημένα που φέτος λείπουν, πρόσωπα αγαπημένα που θα μας λείπουν για πάντα, νέα που έρχονται και ξαναέρχονται και κάνουν κι εκείνα την ίδια διαδρομή, παράδοση δική τους. Και τότε καταλαβαίνεις πως κάποιες παραδόσεις δεν είναι μόνο για να τις κρατάς. Είναι για να τις χαρίζεις παρακάτω, σαν λίγο αλάτι στη ζωή, για να μη χάσει ποτέ τη γεύση της, ό,τι κι αν περάσεις.
Είναι ο πιο απλός τρόπος να διατηρούμε ζωντανούς τους ανθρώπους που τις ξεκίνησαν.
Για την οικογένειά μου, η μέρα αυτή είναι υπόσχεση. Ότι θα ξαναβρισκόμαστε. Πάντα.
Και πως, όσο θα υπάρχει αυτό το μονοπάτι, θα υπάρχει πάντα κι ένας δρόμος για να γυρίζουμε ο ένας στον άλλον, όσο μακριά κι αν είμαστε.

Σας περιμένουμε απόψε, στην Παναγία του Καρδάση.