Κάποτε, σε σπίτια που τα χρήματα μετριούνταν πολύ περισσότερο απ’ ό,τι σήμερα, υπήρχε σχεδόν πάντα ένα καλό κουστούμι. Μπορεί να ήταν ένα και μοναδικό. Έμενε στην ντουλάπα και περίμενε μια καλή ώρα , έναν γάμο, μια βάπτιση, μια γιορτή. 

 

Δεν ήταν απαραίτητα ακριβό. Ήταν όμως «το καλό».

 

Κι αυτή η μικρή λέξη είχε τη σημασία της. Σήμαινε πως δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες.

 

Το παντελόνι, το πουκάμισο, η δερμάτινη ζώνη, το καλό παπούτσι. Ένα φόρεμα διαλεγμένο για την περίσταση, που άφηνε τη γυναίκα να χαρεί και να αναδείξει τη θηλυκότητά της. Υπήρχε μια φροντίδα στο ντύσιμο που δεν είχε πάντοτε σχέση με την οικονομική άνεση. Ίσως μάλιστα να είχε λιγότερη σχέση με τα χρήματα και περισσότερη με την προσμονή.

 

Σήμερα οι ντουλάπες μας είναι γεμάτες. Το «καλό» όμως δυσκολεύεσαι καμιά φορά να το ξεχωρίσεις.

 

Με το σορτς θα προσέλθουμε στο Άγιο Ποτήριο, με το αθλητικό παπούτσι που φορέθηκε το πρωί στον καφέ θα φορεθεί κσι το απόγευμα  στον γάμο. Το ταλαιπωρημενο τζιν και η σαγιονάρα  στη βάπτιση, η βερμούδα σε μια επίσημη εκδήλωση. 

Με την αθλητική φόρμα θα παραστουμε σε μια κηδεία.

Δυστυχώς αυτή η ενδυμστολογική ισοπέδωση περνά και στις μικρότερες ηλικίες.

 

Μπορεί βέβαια να είναι μόδα. Μπορεί να είναι άνεση. Μπορεί απλώς οι καιροί να άλλαξαν.

Υπάρχει όμως εδώ μια μικρή αντίφαση.

 

Παραπονιόμαστε συχνά πως η ζωή μας έγινε μια ατέλειωτη καθημερινότητα. Οι ίδιες διαδρομές, οι ίδιες υποχρεώσεις, οι ίδιες εικόνες, η ίδια ρουτίνα. Αναζητούμε συνεχώς κάτι που θα τη διακόψει.

Κι όταν έρθει επιτέλους εκείνη η διαφορετική στιγμή — ένας γάμος, μια βάπτιση, μια μεγάλη γιορτή, μια επίσημη συνάντηση — παίρνουμε μαζί μας τη στολή της καθημερινότητας.

Σαν να μη θέλουμε τελικά να βγούμε από αυτήν.

 

Δεν ξέρω αν μας λείπει πράγματι το κοστούμι ( ενδεικτικό ως ένδυμα) .Ίσως μας λείπει περισσότερο εκείνη η αίσθηση που έκανε κάποιον να ανοίγει την ντουλάπα και να λέει: «Σήμερα θα βάλω τα καλά μου» και έστω προσωρινά θα της/του άλλαζε τη ψυχική διάθεση.

Ίσως τελικά έχουμε απολέσει την καλαισθησία μας.

Αρκεί να παρακολουθήσουμε μια κλασσική ελληνική ταινία για να δούμε σε περασμένες δεκαετίες το πως οι άνθρωποι ντυνόταν στη καθημερινότητα τους, δηλωτικό μιας άλλης νοοτροπίας και αντίληψης του καλαίσθητου.

 

Γιατί μαζί με τα καλά του άλλαζε για λίγο και ο ίδιος. Προετοιμαζόταν. Η μέρα αποκτούσε ένα μικρό τελετουργικό. Δεν ήταν άλλη μία έξοδος.

 

Και ίσως εκεί κρύβεται κάτι που χάσαμε χωρίς να το καταλάβουμε. Στην προσπάθειά μας να γίνουν όλα πιο εύκολα, πιο άνετα, πιο χαλαρά, κάναμε και τις ξεχωριστές στιγμές να μοιάζουν λίγο περισσότερο με τις συνηθισμένες.

 

Κάποτε ένας άνθρωπος μπορεί να είχε μόνο ένα καλό κουστούμι, ένα φόρεμα, μια τσάντα κλ.

Το παράξενο είναι πως σήμερα μπορεί να έχει δεκάδες ρούχα κλπ και να μην έχει κανένα για εκείνη τη στιγμή που θα προσκληθεί να βγει από τη μονοτονία της καθημερινότητας.