Για όσους δεν είναι ενήμεροι «γουρούνες» ονομάζονται συγκεκριμένα τετράτροχα μηχανάκια, τα οποία είναι ευρέως διαδεδομένα ανά τη νησιώτική ελληνική επικράτεια τους καλοκαιρινούς μήνες. Αυτά τα μηχανάκια είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνα, ωστόσο ιδιαιτέρως δημοφιλή, παρόλο που κάθε καλοκαίρι σκοτώνονται πέντε-έξι αναβάτες. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι μοιάζουν με μικρά τρακτέρ, αφού έχουν μεγάλες ρόδες και μπορούν και πηγαίνουν σε απόκρημνα μέρη. Ωστόσο στους κανονικούς δρόμους δημιουργούν τεράστιες ουρές, δημιουργώντας ταυτόχρονα μια σουρεαλιστική κατάσταση, αφού η πραγματικότητα της «ουράς» σ’ έναν δρόμο είναι βασικό χαρακτηριστικό μιας πόλης κι όχι ενός νησιού, καλοκαιρινού θέρετρου.

Τελικά η καθιέρωση της «γουρούνας» στα νησάκια καλοκαιριάτικα δημιουργεί μια άλλη πραγματικότητα, εκείνη της πραγματικότητας της γουρούνας. Και αυτό τελικά φαίνεται ότι είναι και το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του νησιώτικου τουρισμού τα τελευταία 10-15 χρόνια: ο «τουρισμός της γουρούνας».

Φαίνεται τελικά ότι οι γουρούνες, αυτά τα φουτουριστικά μηχανάκια, αποτελούν ένα από τα νέα τουριστικά αντικείμενα μιας συγκεκριμένης άποψης που έχει κυριαρχήσει και έχει επηρεάσει συνολικά το τουριστικό περιεχόμενο και το τουριστικό γίγνεσθαι, απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλα τα νησάκια μας. Φαίνεται να έχει προκαθορίσει μια σειρά από ανθρώπινες, πλέον, συμπεριφορές, δημιουργώντας μια νέα πραγματικότητα σ’ ένα άλλο επίπεδο, εκείνο της κοινωνικής εξαθλίωσης.

Μιλάμε δηλαδή για μεγάλες «γουρουνιές» οι οποίες ξεκινούν από την ασφυκτική πολυκοσμία, την καταστροφή του περιβάλλοντος με κάθε είδους αρχιτεκτονικό νεοπλουτίστικο έκτρωμα, αλλά και με την ταυτόχρονη καταστροφή του δασικού και του θαλάσσιου περιβάλλοντος, την προσβολή της αισθητικής του κάθε ανθρώπου με τον καταιγισμό της ενδυματολογικής ανισορροπίας και αντιαισθητικής υπερβολής, κάθε κακόμοιρου επιδειξιμανία, ακατέργαστη τροφή ηδονοβλεπτικής πείνας, και οι οποίες τελικά «γουρουνιές» καταλήγουν σ’ έναν ακατανόητο πλουτισμό από τους επιχειρηματίες, χωρίς αιδώ.

Σ’ αυτού του τύπου του «τουρισμού της γουρούνας» κυριαρχεί ένα παράδοξο, έρχονται χιλιάδες τουρίστες να απολαύσουν τις ομορφιές ενός μικρού αιγαιοπελαγίτικου νησιού και εκείνοι οι οποίοι τους υποδέχονται, κατά πλειοψηφία αγνοούν σε πολύ μεγάλο ποσοστό τόσο την ιστορία του νησιού στο οποίο έχουν την επιχείρηση τους όσο και τις φυσικές του ομορφιές.

Κάπως έτσι μπορούμε να αναφερόμαστε σε μια συνάντηση καθαρά φανταστική, αφού ο μεν ένας έρχεται πιστεύοντας ότι θα μάθει απ’ τον άλλον, έστω πληρώνοντας ένα συχνά σεβαστό τίμημα, ο δε άλλος, ο επιχειρηματίας, περιμένει πως θα τα πάρει χωρίς να δώσει παρά κάποιους μύθους, π.χ. ο μύθος της ζωής στο Αιγαίο πέλαγος.   

Κάπως έτσι, ο μαζικός τουρισμός αποκτά νόημα και για τους δύο σε μια φαινομενικά ειδυλλιακή πραγματικότητα όμως το αποτύπωμα, ως ίχνος που μένει δεν είναι παρά σαν το ίχνος της άμμου που θα παρασυρθεί στον επόμενο κυματισμό της θάλασσας.

Κάπως έτσι, το ίδιο σενάριο θα επαναληφθεί το επόμενο καλοκαίρι αφού οι χειμώνες περνούν στατικά αδιάφοροι, στην αναμονή για την επόμενη «σεζόν», μέρες και νύχτες κενές δίχως νόημα, χαμένες στην αδιαφορία της αναμονής της καλοκαιρινής νωχέλειας. Ποιος να σκεφτεί τις γουρούνες, δεν υπάρχει χώρος.