Χαρμόσυνα θα σημάνουν οι καμπάνες αύριο των ενοριακών ναών,  καλώντας μας να εορτάσουμε τη Θεία Μεταμόρφωση
του Κυρίου μας, μία από τις πιο λαμπρές δεσποτικές εορτές της Εκκλησίας μας. 

Η ιδιαίτερη σημασία της εορτής της φανερώνεται και από το γεγονός ότι η Εκκλησία επιτρέπει την κατάλυση ιχθύος, παρά το ότι η ημέρα βρίσκεται στο μέσον της αυστηρής νηστείας του Δεκαπενταυγούστου. Η λειτουργική αυτή εξαίρεση υπογραμμίζει τη λαμπρότητα και τη δεσποτική σπουδαιότητα της εορτής.

 

Το γεγονός έλαβε χώρα σαράντα ημέρες πριν το Παθος.

Πάνω στο όρος Θαβώρ ο Χριστός φανέρωσε στους μαθητές Του τη θεία δόξα Του, το ποιος πραγματικά ήταν όσο εκείνοι μπορούσαν να την αντέξουν. Δεν άλλαξε ο Χριστός· άλλαξαν τα μάτια των μαθητών, ώστε να γευθούν για λίγο το άκτιστο φως της θεότητάς Του. Έτσι η Μεταμόρφωση γίνεται προμήνυμα της Αναστάσεως και υπενθύμιση του προορισμού κάθε ανθρώπου: να μεταμορφωθεί από τη χάρη του Θεού.

 

Την ημέρα αυτή συνηθίζεται στους ναούς να προσφέρονται τα πρώτα σταφύλια της νέας σοδειάς, τα οποία ευλογούνται με ιδιαίτερη ευχή της Εκκλησίας. 

. Δεν πρόκειται για ένα απλό λαϊκό έθιμο, αλλά για μια αρχαία εκκλησιαστική πράξη ευχαριστίας προς τον Θεό. Οι πιστοί προσφέρουν τους πρώτους καρπούς της γης ως έκφραση ευγνωμοσύνης προς τον Δημιουργό, αναγνωρίζοντας ότι κάθε αγαθό αποτελεί δώρο της αγάπης Του,όπως εύστοχα τονίζει ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, Περὶ τῶν ἱερῶν τελετῶν (PG 155).

 

Στο Ευχολόγιο της Εκκλησίας μας βρίσκουμε αγιαστικές ευχες για κάθε περίσταση, μεταξύ αυτών η ευλογία των σταφυλιών αλλά και η ευλογία κάθε πρώτης συγκομιδής αγαθών ως ευχαριστήρια προσφορά στο Δωροδότη Θεό.

 

Το σταφύλι,, κατέχει ξεχωριστή θέση στη ζωή της Εκκλησίας. Από αυτό παράγεται ο οίνος, ο οποίος στη Θεία Λειτουργία προσφέρεται για να γίνει, με την επίκληση του Αγίου Πνεύματος, το Τίμιο Αίμα του Χριστού. Έτσι, ο καρπός της αμπέλου συνδέεται άμεσα με το μεγαλύτερο μυστήριο της πίστεώς μας, τη Θεία Ευχαριστία.

 

Η Εκκλησία πάντοτε αγιάζει την ύλη, δίχως φυσικά γιατί αυτή ύλη να αποκτά κάποια μαγική δύναμη,  γίνεται όμως φορέας της ευλογίας του Θεού. Το νερό του Αγιασμού, το λάδι του Ευχελαίου, ο βασιλικός του Τιμίου Σταυρού, κλπ όλα φανερώνουν ότι ολόκληρη η δημιουργία μπορεί να γίνει μέσο της θείας χάριτος.

 

Το ίδιο συμβαίνει και με άλλες αγιαστικές ευχές που έχουν ριζώσει στην εκκλησιαστική μας παράδοση. Τα μήλα της Αγίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου προσφέρονται με πίστη και προσευχή ως ευλογία της Αγίας, τα αμύγδαλα του Αγίου Θεμιστοκλή,  ενώ στη Σκιάθο τα κυδώνια της Μεγάλης Παρασκευής αποτελούν μια όμορφη τοπική παράδοση, συνδεδεμένη με τη μεγάλη ημέρα της Σταυρώσεως. Δε φέρουν τα προαναφερθέντα κάποια μαγική ιδιότητα, είναι όμως φορείς της αγιαστθκής δύναμης του Θεού εφόσον η Εκκλησία τα ευλογεί.

 

Η πράξη αυτή υπενθυμίζει ότι ο άνθρωπος δεν αποτελείται μόνο από ψυχή ούτε μόνο από σώμα. Ολόκληρη η ύπαρξή του καλείται να αγιαστεί. Όπως μεταμορφώνεται η καρδιά με τη μετάνοια και την κοινωνία με τον Θεό, έτσι και η κτίση ολόκληρη προσφέρεται στον Δημιουργό για να επιστρέψει στον άνθρωπο ως ευλογία. Η ύλη δεν είναι αντίπαλος της σωτηρίας, αλλά συνοδοιπόρος της, όταν προσφέρεται με ευχαριστία και πίστη.

 

Παίρνοντας λοιπόν στα χέρια μας τα ευλογημένα σταφύλια μετά τη Θεία Λειτουργία, ας μην τα βλέπουμε ως ένα απλό έθιμο. Είναι μια μικρή αλλά ουσιαστική υπενθύμιση ότι ο Θεός ευλογεί όχι μόνο τους καρπούς της γης, αλλά και τον κόπο του ανθρώπου, και μας καλεί να μεταμορφώσουμε ολόκληρη τη ζωή μας, ώστε να γίνει καρπός ευάρεστος ενώπιόν Του.