“Σου έχω θυμώσει ρε.”

“Δε σου μιλάω και σου γυρίζω την πλάτη μου στο Δημοτικό Συμβούλιο.”

“Θα σου δείξω εγώ στα σχόλια στο Facebook.”

Αυτή είναι η πολιτική πραγματικότητα που επικρατεί σήμερα στο νησί.

Αν ο καλός τοπικισμός βέβαια κρινόταν με το πόσο αγριεμένα κοιτάζεις στο Δημοτικό Συμβούλιο ή με τσιτάτα στο Facebook, τότε η τοπική πολιτική θα ήταν καθαρά ένας διαγωνισμός μορφασμών και σχολίων.

Οι δήμοι δεν κυβερνιούνται με μορφασμούς και σχόλια. Χρειάζονται ικανότητα, σχέδιο και δημοκρατία.

Για χρόνια στη Σκιάθο ακούμε από την πλευρά της διοικούσας παράταξης να πλασάρονται ως δήθεν αποκλειστικοί εκφραστές του τοπικισμού και της καθαρότητας.

Να κατηγορούν νυν και πρώην συνολικά, αφήνοντας ακραία τοξικά υπονοούμενα περί καθολικής διαφθοράς: «εμείς μόνο με καθαρά χέρια κι όλοι οι άλλοι με βρώμικα».

Συνεργάζεσαι με τον ιδιωτικό τομέα; Είσαι λαμόγιο.

Αναθέτεις σε εργολάβο να φτιάξει δρόμο; Είσαι διεφθαρμένος.

Στο μεταξύ, τις ίδιες πρακτικές ακριβώς εφαρμόζουν οι ίδιοι σήμερα.

Αλλά όποιος διαφωνεί μαζί τους στη διοίκηση του δήμου, περίπου δεν αγαπάει τη Σκιάθο και είναι ανήθικος.

Μια πολιτική κουλτούρα βαθιάς τοξικότητας και διχασμού, που άφησε πολύ ισχυρό αποτύπωμα στην κοινωνία της Σκιάθου.

Από την άλλη μεριά η αντιπολίτευση που φωνάζει.

Δεν φωνάζεις κι εσύ όλη μέρα; Δεν κάνεις αντιπολίτευση.

Δεν σχολιάζεις αρνητικά ό,τι κι αν κάνει η διοίκηση; Είσαι soft ή χειρότερα είσαι κρυφά με τους άλλους.

Κάπως έτσι λοιπόν έχουν χτίσει κάποιοι την πολιτική παρουσία τους σήμερα.

Υπάρχουν όμως εξαιρέσεις. Και το τονίζω. Ξανά.

Ένας-δυο από τη διοίκηση που προσπαθούν να κάνουν πράγματα, λίγα ή πολλά. Και μιλάνε και στο Facebook όπως κι όσο πρέπει. Π.χ. για να δώσουν μια εξήγηση για ένα έργο στο λιμάνι στη μέση του καλοκαιριού επειδή ήταν αναγκαίο για τα πλοία.

Ένας-δυο από την αντιπολίτευση που αναδεικνύουν θέματα, τεκμηριωμένα. Και μιλάνε κι αυτοί στο Facebook με σοβαρό και μετρημένο λόγο. Π.χ. για να αναδείξουν μια απόφαση ΔΣ να έρθει ένα μικρό ασθενοφόρο στο νησί πριν από 5 χρόνια, που αρνήθηκε να εφαρμόσει ο δήμαρχος απλώς επειδή δεν ήταν δική του ιδέα.

Αλλά ας μιλήσουμε σοβαρά.

Τι κάνει έναν τόπο ισχυρό;

Τα συνθήματα ή η συνοχή; Οι εμμονές ή τα έργα; Τα θυμωμένα λόγια ή μία ισχυρή ανάπτυξη που στηρίζει την τοπική οικονομία;

Στην πραγματική ζωή οι δήμοι δεν πάνε μπροστά ούτε με τοξικότητα ούτε με απειλές.

Προχωράνε με συνοχή, με συνεργασίες, με μετριοπάθεια. Και κυρίως με σοβαρό σχεδιασμό και την ικανότητα να διαβάζει κανείς τους συσχετισμούς μέσα και έξω από τον τόπο όπως είναι κι όχι όπως θα ήθελε να είναι.

Το παράδοξο με τη διοίκηση, είναι ότι εμφανίζεται ως ο μοναδικός φύλακας του τοπικισμού, προσβάλλοντας ανοιχτά όσους δεν συμφωνούν συνολικά ή σε κάποια σημεία με την πολιτική του.

Όμως η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός καθαρότητας. Και η οικονομία δεν μετριέται μόνο με όσα ξοδεύεις. Μετριέται και με όσα στερείς επειδή δεν τόλμησες ή δεν θέλησες να σχεδιάσεις. Διότι έτσι μπορεί να κοστίζεις πολλά.

Και πρέπει επιτέλους κάποια στιγμή να εξηγήσει η Δημοτική Αρχή ποιο είναι το σχέδιό της; Πώς ακριβώς υπηρετείται το τοπικό συμφέρον; Δυο θητείες τώρα, πάντως, αυτό ακόμη το ψάχνουμε.

Και η θερμή αντιπολίτευση από την άλλη πλευρά.

Οριστικά για να αντιπολιτεύεσαι πρέπει να λες όχι και να φωνάζεις. Κάποια στιγμή όμως δεν πρέπει να πεις τι γίνεται μετά; Ποιος είναι ο δρόμος από τη διαμαρτυρία στο αποτέλεσμα; Και μάλλον δεν τα είπες πολύ καλά στις εκλογές, αλλιώς θα τις κέρδιζες. Εκτός αν έφταιγε πάλι ο κόσμος που δεν κατάλαβε κι όχι ο τρόπος που τα έλεγες;

Και πρέπει επιτέλους κάποια στιγμή να εξηγήσει και η Αντιπολίτευση ποιο είναι το δικό της σχέδιο; Πώς θα σταθεί στις επόμενες εκλογές; Ποια ομάδα θα συνεχίσει και πώς; Χωρίς αστερίσκους και δηλώσεις δήθεν πολιτικού μυστηρίου.

Όλοι εδώ και καιρό πετούν πέτρες ο ένας στον άλλον.

Η εύκολη πολιτική είναι να πετάς πέτρες. Η δύσκολη πολιτική είναι με τις πέτρες να χτίζεις.

Η εύκολη πολιτική είναι να καταγγέλλεις τους πάντες ότι έχουν βρώμικα χέρια για να εκλεγείς δήμαρχος. Η δύσκολη πολιτική είναι να αναλαμβάνεις διοικητικές ευθύνες με σχέδιο. Αυτό που ακόμα ψάχνουμε από τη δημοτική αρχή.

Και η ικανότητα αντιπολίτευσης δεν αποδεικνύεται από το πόσο θυμωμένος δείχνεις. Δεν αποδεικνύεται από τις εντάσεις και τα προσωπικά σχόλια με τοξικά υπονοούμενα από ασυγκράτητους αντι-οπαδούς στο Facebook.

Απολύτως ευπρόσδεκτο, ειδικά σ’ έναν μικρό τόπο με τόσο βαθιές διονυσιακές πολιτιστικές ρίζες, το πολιτικό χιούμορ. Π.χ. με έξυπνα πειράγματα με παλιές παροιμίες για τα συμπαθέστατα γαϊδούρια. Απολύτως απαράδεκτη όμως η γαϊδουρινή συμπεριφορά, η χυδαιότητα και η τοξικότητα.

Η ικανότητα και η καταλληλότητα δεν αποδεικνύονται ούτε από προσωπικές εμμονές ούτε από τον θυμό.

Αποδεικνύονται από ένα απλό ερώτημα: ο τόπος γίνεται πιο ισχυρός; Ναι ή όχι;

Στην ιστορία ενός τόπου συνήθως μένουν εκείνοι που διαμορφώνουν πραγματικούς συσχετισμούς συνοχής και ισχύος, κι όχι εκείνοι που απλώς πέρναγαν το χρόνο τους περισσότερο κατηγορώντας τους άλλους.

Όλοι κρίνονται από τα αποτελέσματα. Και τα αποτελέσματα δεν παράγονται ούτε από τον θυμό ούτε από τα καφενεία. Παράγονται μόνο από ανθρώπους που ξέρουν να ασκούν διοίκηση και από ανθρώπους που ξέρουν να ελέγχουν τη διοίκηση.

Όλοι οι υπόλοιποι απλώς πιάνουν χώρο και κάνουν θόρυβο._