Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν τα λεγόμενα ζώα συντροφιάς , ως  μέλη της οικογένειάς τους και σωστά το κάνουν. Μεγαλώνουν μαζί τους, μοιράζονται στιγμές χαράς και μοναξιάς, κι έτσι, όταν έρθει η ώρα του αποχωρισμού, η θλψη είναι βαθειά και αληθινή. Η Εκκλησία μας φυσικά και δεν περιφρονεί αυτόν τον πόνο και την αγάπη, γιατί κάθε γνήσια αγάπη μαρτυρεί ότι η καρδιά του ανθρώπου παραμένει ζωντανή.

 

Η Αγία Γραφή μάς διδάσκει ότι ο κόσμος δεν είναι ένα τυχαίο σύνολο πραγμάτων, αλλά δημιούργημα του Θεού. Μέσα σε αυτή τη δημιουργία βρίσκουν τη θέση τους και τα ζώα, τα οποία ο άνθρωπος καλείται να φροντίζει με σεβασμό και ευθύνη. Δεν είναι αντικείμενα προς χρήση ούτε υπάρξεις χωρίς αξία. Είναι δημιουργήματα του ίδιου Πατέρα. Γι` αυτό και η φιλοζωία, όταν εκφράζεται ως έμπρακτη φροντίδα και όχι ως ιδεολογία, βρίσκεται σε πλήρη συμφωνία με το εκκλησιαστικό ήθος.

 

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος περιγράφει την ελεήμονα καρδιά ως εκείνη που «καίεται υπέρ πάσης της κτίσεως», ακόμη και για τα ζώα. Ο άνθρωπος που προσεύχεται, που αγαπά και που σπλχνίζεται, δεν μπορεί να γίνει σκληρός απέναντι σε κανένα πλάσμα. Η αγάπη του Θεού πάντοτε πλαταίνει την καρδιά· δεν τη μικραίνει.

 

Όμως η ίδια η αγάπη μάς καλεί να μη χάνουμε την αλήθεια. Συχνά, όταν πεθαίνει ένα ζώο συντροφιάς, ακούγονται λόγια όπως «καλό ταξίδι στο φως», «θα συναντηθούμε πάλι» ή «είναι τώρα μαζί με τους αγγέλους». Οι εκφράσεις αυτές γεννιούνται βέβαια από τη συγκίνηση, δεν εκφράζουν όμως την πίστη της Εκκλησίας.

Και όσες - όσοι είμαστε μέλη του Σώματός Του πρέπει να στεκόμαστε με την δέουσα προσοχή και στάση και σε τέτοιου είδους απώλειες.

 

Ο Μέγας Βασίλειος, στην «Εἰς τὴν Ἑξαήμερον», κάνει μία διάκριση που παραμένει θεμελιώδης. Διδάσκει ότι και τα ζώα έχουν ψυχή, όχι όμως όπως ο άνθρωπος. Η ψυχή τους είναι η αρχή της φυσικής ζωής τους και δεν έχει αιώνια προσωπική προοπτική. Ο άνθρωπος μόνο δημιουργήθηκε «κατ` εἰκόνα καὶ καθ` ὁμοίωσιν» Θεοῦ, έλαβε λογική και αθάνατη ψυχή και κλήθηκε να γίνει κοινωνός της αιώνιας Βασιλείας Του.

 

Αυτό δεν μειώνει καθόλου την αξία των ζώων. Αντίθετα, μας θυμίζει ότι οφείλουμε να τα αγαπούμε όσο βρίσκονται κοντά μας, να τα προστατεύουμε, να τα περιθάλπουμε και να τα αντιμετωπίζουμε με ευγνωμοσύνη ως δώρα της θείας δημιουργίας.

 

 Η αγάπη προς τα ζώα είναι δείγμα πολιτισμού· η αγάπη, όμως, φωτισμένη από την αλήθεια της πίστεως, γίνεται δρόμος που οδηγεί όχι μόνο στον σεβασμό της κτίσεως, αλλά και στη σωστή γνώση του Δημιουργού.

 

Ίσως αυτός να είναι ο πιο όμορφος τρόπος να αποχαιρετίσει κανείς ένα ζώο που αγάπησε· όχι προσπαθώντας να του αποδώσει ό,τι η Εκκλησία δεν δίδαξε ποτέ, αλλά ευχαριστώντας τον Θεό για τη συντροφιά που χάρισε, για τη χαρά που προσέφερε και για το μάθημα ανιδιοτελούς αγάπης που πολλές φορές έδωσε σιωπηλά στον άνθρωπο.