Η Σκιάθος μπαίνει σιγά-σιγά σε μια νέα πολιτική περίοδο.

Όχι επειδή πλησιάζουν οι δημοτικές εκλογές. Αυτές αργούν ακόμη πολύ, είναι στο τέλος Νοεμβρίου 2028. Αλλά επειδή αρχίζει ξανά μια δημόσια συζήτηση για το μέλλον του τόπου. Και με νέους ανθρώπους που μιλάνε και γράφουν με σοβαρό λόγο, θέσεις και απόψεις. Για το τι πάει καλά, τι πάει στραβά και, κυρίως, για το τι πρέπει να αλλάξει;

Όμως, στη συζήτηση χρειάζεται πρώτα απ’ όλα να βάλουμε μια τάξη.

Αρχικά για να συνεννοούμαστε τα «καφενεία» δεν είναι μόνο κυριολεκτικά οι καφενέδες και τα τσιπουράδικα του νησιού.

Καφενείο μπορεί να είναι μια διοίκηση σκορποχώρι. Όπου ο ένας δεν συνεννοείται με τον άλλον, τα προβλήματα πάνε από γραφείο σε γραφείο και τελικά κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη ή πρωτοβουλία να κάνει κάτι σωστό.

Καφενείο είναι ότι μέσα στην τουριστική περίοδο παραμένουν άλυτα σοβαρότατα προβλήματα. Σκουπίδια παντού. Μπάζα και κομμένες παραλίες στη μέση από ρέματα.

Καφενείο, με απλά λόγια, είναι να έχει χαθεί η μπάλα στη διοίκηση. Και η ίδια προσπαθεί να καλύπτεται πίσω από εκδηλώσεις και αυτοπροβολή.

Αλλά καφενείο μπορεί να είναι και τρόπος αντιπολίτευσης. Με φωνές στον φυσικό και ψηφιακό κόσμο του νησιού.

Όπου η πολιτική γίνεται συχνά με προσωπικούς χαρακτηρισμούς, υπαινιγμούς, κουτσομπολιά, και με αναρτήσεις θυμού και εκτόνωσης στο Facebook.

Ωραία…

Από τη μία η διοίκηση που αυτοπροβάλλεται, γιατί νομίζει ότι έχει δίκιο. Από την άλλη η αντιπολίτευση που νομίζει ότι όσο δυνατότερα φωνάζει, τόσο πιο δίκιο έχει.

Κανένας δεν έχει δίκιο.

Στη μια πλευρά η λογική ότι κάθε κριτική προς τη διοίκηση είναι εχθρική ενέργεια, οργανωμένη προπαγάνδα ή σχέδιο υπονόμευσης.

Στην άλλη πλευρά, η λογική ότι η αντιπολίτευση χρειάζεται θυμό, προσωπικές επιθέσεις και φωνές στα κοινωνικά δίκτυα.

Και οι δύο λογικές είναι αδιέξοδες κι έχουν αποτύχει.

Όταν ένας πολίτης επισημαίνει ότι υπάρχουν σκουπίδια, μπάζα, καθυστερήσεις ή προβλήματα, δεν συμμετέχει αναγκαστικά σε κάποιο σχέδιο ανατροπής της διοίκησης.

Μπορεί απλώς να περιγράφει την πραγματικότητα. Αυτή που μπορεί να θίγει άμεσα το συμφέρον του, την υγεία του, την αισθητική του ή και την ηθική και πολιτική του υπόσταση.

Η δημοτική αρχή δεν μπορεί να χαρακτηρίζει κάθε κριτική ως προπαγάνδα και κάθε διαφωνούντα ως «εχθρό». Οφείλει να ακούει, να απαντά με ανάληψη ευθύνης και, όταν έχει γίνει λάθος, να το διορθώνει άμεσα και αμέσως.

Ισχύει όμως ένας κώδικας αξίας και για την αντιπολίτευση.

Στη Δημοκρατία η κριτική δεν είναι καθόλου αποτελεσματική όταν μετατρέπεται σε μια μόνιμη οργή. Ο θυμός μπορεί να δημιουργήσει θόρυβο, αλλά δεν δημιουργεί σχέδιο. Οι φωνές μπορεί να τραβήξουν προσοχή, αλλά δεν λύνουν προβλήματα.

Υπάρχουν βεβαίως οι καλές εξαιρέσεις εκατέρωθεν.

Υπάρχουν κάποιοι στη διοίκηση που προσπαθούν να κάνουν δουλειά με σωστό και υπεύθυνο τρόπο. Βρίσκουν όμως τοίχο κυρίως στον απίθανο συγκεντρωτισμό και τις «παγίδες» του δημάρχου. Αλλά και στα εμφανή πλέον προβλήματα φθοράς και κόπωσης που έχει η δημοτική αρχή λόγω των πολλών χρόνων πια διακυβέρνησης.

Στην άλλη όχθη, υπάρχουν επίσης άνθρωποι που αντιπολιτεύονται με σοβαρότητα και ευθύνη. Αναδεικνύουν προβληματικές αποφάσεις, έγγραφα, εξετάζουν οικονομικά στοιχεία και πολιτικές συνέπειες. Τους καταπίνει όμως ο θυμός των υπόλοιπων, όταν ευτελίζουν για παράδειγμα την ανάδειξη ενός εγγράφου με καφενειακά σχόλια στο Facebook, απομακρύνοντας έτσι και τον πλέον ουδέτερο αναγνώστη.

Κάπου εδώ χρειάζεται να θυμηθούμε και γιατί οι άνθρωποι ψηφίζουν. Δεν ψηφίζουν για να συμμετέχουν σε προσωπικές ματαιοδοξίες ή προσωπικούς πολέμους. Δεν ψηφίζουν για να δικαιώσουν παρέες. Δεν ψηφίζουν για να ικανοποιήσουν πολιτικούς εγωισμούς.

Ψηφίζουν επειδή έχουν συμφέροντα. Και η λέξη «συμφέρον» δεν είναι βρισιά. Ο επαγγελματίας νοιάζεται για την επιχείρησή του. Ο εργαζόμενος για τη δουλειά του. Ο ιδιοκτήτης για την περιουσία του. Ο γονιός για τα παιδιά του. Ο νέος άνθρωπος για το μέλλον του. Ο μόνιμος κάτοικος για την ποιότητα ζωής του.

Οι πολίτες επιλέγουν εκείνους που θεωρούν καλύτερους να προστατεύσουν και να ενισχύσουν αυτά τα συμφέροντα. Κι όταν τα συμφέροντα γίνονται κοινά και οι προτεινόμενες λύσεις παραδεκτές κατά πλειοψηφία, κάποιος εκλέγεται δήμαρχος. Αργότερα βέβαια, μπορεί η εκλογή να αποδειχθεί λάθος.

Τίποτα περισσότερο. Τίποτα λιγότερο.

Γι’ αυτό και η πολιτική συζήτηση οφείλει να επιστρέψει στην ουσία. Στα έργα. Στις αποφάσεις. Στα οικονομικά στοιχεία. Στις τεχνικές δυνατότητες. Στη διοικητική ικανότητα. Στα αποτελέσματα.

Όχι στις προσωπικές συμπάθειες ή αντιπάθειες. Όχι στις διαχρονικές αντιπαραθέσεις που ανακυκλώνονται εδώ και χρόνια.

Η Σκιάθος χρειάζεται σοβαρή διοίκηση. Αλλά χρειάζεται και σοβαρή αντιπολίτευση.

Χρειάζεται ανθρώπους που να μπορούν να διοικήσουν χωρίς εχθρούς και ψέματα. Αλλά και ανθρώπους που να μπορούν να αντιπολιτευτούν χωρίς εμπάθεια και θυμό.

Οι υπόλοιποι… σας ευχαριστούμε για την προσπάθεια, παρακαλούμε ολοκληρώστε τη θητεία σας με αξιοπρέπεια και μπορείτε να πηγαίνετε.

Τα σπίτια σας και οι δουλειές σας, περιμένουν._