Σ` ένα από τα σοκάκια του νησιού υπάρχει ένα παλιό σπίτι. Δεν είναι το σπίτι που κοιτάζω κάθε φορά που περνώ· είναι το κλειστό του παράθυρο. Σαν να έμεινε εκεί για να θυμίζει πως κάποτε πίσω από το σφαλιστά τώρα πατνζούρια κατοικούσε μια ολόκληρη ζωή.

 

Παιδί ακόμη περνούσα από εκεί σχεδόν καθημερινά. Στα σοκάκια του νησιού όλα είχαν μια οικειότητα. Στα καλντερίμια οι φωνές των ανθρώπων ανακατεύονταν με τις μυρωδιές του καλκαιριού, οι πόρτες έμεναν μισάνοιχτες, από το παράθυρο καλωσόριζαν τους τουρίστες. Το σπίτι είχε πρόσωπο, γιατί είχε ανθρώπους.

 

Κάθονταν στο κατώφλι, αντάλλασσαν μια κουβέντα με τους περαστικούς, κι εγώ τους χαιρετούσα με τη σιγουριά πως την επόμενη μέρα θα τους έβρισκα πάλι στις ίδιες θέσεις.

 

Τα χρόνια όμως περνούν χωρίς να κάνουν θόρυβο. Οι γνώριμες μορφές λιγόστεψαν, πολλά σπίτια έκλεισαν, τα παράθυρα τους σώπασαν. Κι όταν περνώ σήμερα από εκεί, δεν θυμάμαι μόνο εκείνο το σπίτι· μνημονεύω μέσα μου τα πρόσωπα, τους το οφείλω γιατί κράτησαν χωρίς να το ξέρουν, ένα κομμάτι από τα παιδικά μου χρόνια.

 

Ίσως γι` αυτό με συγκινεί τόσο εκείνο το κλειστό παράθυρο. Δεν μιλά για την εγκατάλειψη ενός σπιτιού, αλλά για τη διαδρομή όλων μας. Κάποτε είμαστε οι φωνές που ακούγονται από μέσα. Κι ύστερα γινόμαστε η ανάμνηση που περνά σιωπηλά από το καλντερίμι.