Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί η μοναξιά τρομάζει τόσο πολύ, ακόμα κι όταν γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι; Γιατί παραμένουμε σε σχέσεις που δεν μας γεμίζουν, γιατί γεμίζουμε
κάθε λεπτό της ημέρας μας με δραστηριότητες και γιατί η σιωπή μοιάζει συχνά πιο δύσκολη από την ίδια την καθημερινότητα;
Ως σύμβουλος ψυχικής υγείας, παρατηρώ συχνά ότι αυτό που φοβίζει τους ανθρώπους δεν είναι η μοναξιά ως κατάσταση, αλλά η επαφή με τον εαυτό τους όταν όλα γύρω ησυχάζουν.

Πρόκειται για έναν φόβο βαθιά ανθρώπινο. Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον και η ανάγκη για σύνδεση, αποδοχή και αίσθηση του «ανήκειν» αποτελεί βασικό κομμάτι της ψυχολογικής του ύπαρξης. Ωστόσο, αρκετές φορές αυτή η ανάγκη μετατρέπεται σε φόβο. Φόβο να μείνουμε μόνοι. Φόβο να μην έχουμε κάποιον δίπλα μας. Φόβο να βρεθούμε αντιμέτωποι με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Πολλές φορές, όταν οι άνθρωποι λένε ότι φοβούνται τη μοναξιά, δεν αναφέρονται απαραίτητα στην πραγματική έλλειψη ανθρώπων γύρω τους. Άλλωστε, υπάρχουν άνθρωποι
με πλούσια κοινωνική ζωή που εξακολουθούν να νιώθουν μόνοι, όπως και άνθρωποι που περνούν αρκετό χρόνο μόνοι τους χωρίς να βιώνουν μοναξιά. Αυτό που συχνά φοβίζει δεν είναι η απουσία των άλλων, αλλά η παρουσία του εσωτερικού μας κόσμου. Η σιωπή. Οι σκέψεις που αποφεύγουμε. Τα συναισθήματα που έχουμε μάθει να καταπιέζουμε. Οι ανασφάλειες που καλύπτονται προσωρινά μέσα από τη διαρκή απασχόληση ή την παρουσία άλλων ανθρώπων.

Στη σύγχρονη καθημερινότητα είναι εύκολο να αποφύγουμε αυτή τη συνάντηση με τον εαυτό μας. Ένα μήνυμα, ένα τηλεφώνημα, μια βόλτα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή οι
ατελείωτες υποχρεώσεις μπορούν να γεμίσουν κάθε κενό της ημέρας. Έτσι, πολλές φορές παραμένουμε διαρκώς απασχολημένοι, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι αυτό που
πραγματικά αποφεύγουμε είναι να μείνουμε μόνοι με τις σκέψεις μας.
Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί άνθρωποι παραμένουν σε σχέσεις που έχουν πάψει να τους καλύπτουν. Άλλοι δυσκολεύονται να ολοκληρώσουν έναν κύκλο που έχει κλείσει, ενώ
κάποιοι αναζητούν συνεχώς επιβεβαίωση μέσα από τους άλλους. Σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις, η κινητήρια δύναμη δεν είναι η αγάπη ή η ουσιαστική σύνδεση, αλλά ο φόβος της εγκατάλειψης και της μοναχικότητας.

Κι όμως, η ικανότητα να μένουμε μόνοι αποτελεί ένδειξη εσωτερικής ανθεκτικότητας και ψυχικής ωριμότητας. Δεν σημαίνει ότι δεν χρειαζόμαστε τους άλλους. Σημαίνει ότι μπορούμε να υπάρχουμε και χωρίς τη συνεχή παρουσία τους. Ότι η αξία μας δεν εξαρτάται από το αν κάποιος βρίσκεται δίπλα μας και ότι μπορούμε να αντέξουμε τη σιωπή χωρίς να νιώθουμε ότι απειλούμαστε από αυτήν.
Μέσα στη μοναχικότητα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τις πραγματικές μας ανάγκες, να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματά μας και να έρθουμε πιο κοντά στον εαυτό μας. Όσο
περισσότερο συμφιλιωνόμαστε με αυτή τη διαδικασία, τόσο λιγότερο εξαρτόμαστε από τους άλλους για να νιώσουμε πλήρεις.

Το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι να αποφεύγουμε τη μοναξιά, αλλά να μάθουμε να συνυπάρχουμε με τον εαυτό μας χωρίς φόβο. Γιατί όταν μπορούμε να είμαστε καλά και
μόνοι, τότε οι σχέσεις που δημιουργούμε δεν βασίζονται στην ανάγκη ή στην εξάρτηση, αλλά στην ελεύθερη επιλογή, την αμοιβαία εκτίμηση και την αυθεντική σύνδεση.

Η μοναχικότητα παύει να είναι απειλή. Γίνεται μια ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα τον άνθρωπο με τον οποίο θα περάσουμε ολόκληρη τη ζωή μας: τον εαυτό μας