Παρακολουθώ πολλαπλές αναρτήσεις και άρθρα στο διαδίκτυο, π.χ., εδώ, εδώ, εδώ, και προφανώς αρκετά ακόμη, τα οποία ενώ φαίνονται ασύνδετα, στην πραγματικότητα συνδέονται από ένα κοινό νήμα.
Το πρώτο μείζον θέμα, που επανέρχεται συνεχώς, είναι ότι παρόλο που βρισκόμαστε ήδη στην τουριστική περίοδο, δεν υπάρχουν ομπρέλες προς ενοικίαση στις Κουκουναριές μέχρι τέλος Μαΐου, στην πιο εμβληματική οργανωμένη παραλία του νησιού. Η αναζήτηση για τους λόγους αυτής της απουσίας οδηγεί ξανά στη γνωστή αδράνεια, ανεπάρκεια και αδιαφορία της δημοτικής αρχής.

Εικόνα 1 : Οι Κουκουναριές στην Σκιάθο χωρίς ομπρέλες στο τέλος Μαΐου 2026 (Φωτό: Νικόλαος Κ. Πλωμαρίτης)

Σε άλλα άρθρα γίνεται εκτενής αναφορά στην απαγόρευση οικοδομικών εργασιών και στις πολλαπλές απαγορεύσεις ανέγερσης νέων καταλυμάτων, με πρόσχημα τον «υπερκορεσμό».
Και εύλογα τίθενται τα ερωτήματα: Ποιος υπερκορεσμός;

Ποιος τον μέτρησε;

Με ποια επιστημονικά και τεχνικά εργαλεία τεκμηριώνεται ένα τέτοιο συμπέρασμα για τη Σκιάθο;

Ποια μεθοδολογία ορίζει έναν τόπο ως κορεσμένο;

Οι κάτοικοι ρωτήθηκαν;

Υπήρξε οποιαδήποτε δημόσια διαβούλευση;

Όλα αυτά συνδέονται και καταλήγουν σε ένα πρόσωπο, στον Δήμαρχο Σκιάθου, κ. Θεόδωρο Τζούμα.

Ο κύριος αυτός, άνεργος και άεργος ων, χωρίς αποδεδειγμένη εμπειρία σε διοίκηση ή ανάπτυξη, έχει πλέον καταστήσει σαφές τι επιδιώκει και από ποιους καθοδηγείται. Ενεργεί ως φορέας και εκτελεστής ενός σχεδίου που εξυπηρετεί μια υπόγεια συμμαχία ισχυρών παραγόντων, με κοινά χαρακτηριστικά και κοινές επιδιώξεις.
Πρόκειται για μεγαλοαστούς από την Αθήνα, οι οποίοι έχουν αποκτήσει εκτάσεις στο νησί και επιδιώκουν, είτε άμεσα, άλλοτε έμμεσα, να καταστήσουν ορισμένες παραλίες ως ιδιωτικές. Το ενδιαφέρον τους εξαντλείται στο να περνούν τις διακοπές τους με τους προσκεκλημένους τους, χωρίς συνωστισμό, χωρίς φασαρία, χωρίς τουριστική δραστηριότητα που «ενοχλεί». Θέλουν ένα νησί χωρίς τουρίστες, ώστε να διατηρούν αποκλειστικότητα και να διαμορφώνουν την αγορά γης όπως τους εξυπηρετεί.

Στο παραπάνω οργανωμένο σχέδιο, έχουν βρει τον τέλειο «μπροστάρη», τον κύριο Τζούμα, ο οποίος σημειωτέον ήταν πρόεδρος ενός συλλόγου-φάντασμα, που χρηματοδοτήθηκε προφανώς από τους ανωτέρω, και που ιδρύθηκε με σκοπό να τον αναδείξει και ουσιαστικά διαλύθηκε μόλις εξελέγη (τι μακρόπνοος σχεδιασμός και αγάπη για τον τόπο). Να σημειωθεί ότι δεν έχει εργαστεί σε κάτι άλλο στον τόπο του, ούτε έχει να επιδείξει επαγγελματικ επιτεύγματα. Ακόμη και οι σπουδές του, φαίνονται ανολοκλήρωτες.

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά δείχνουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ο κύριος Τζούμας ενεργεί ως ενδιάμεσος αυτών των συμφερόντων, και ενδιαφέρεται φυσικά να ικανοποιήσει τι επιθυμίες των πατρώνων του. Αυτό είναι ο λόγος που φροντίζει να γίνεται πιο δύσκολη έως αδύνατη η ανέγερση νέων οικοδομών, αφού οι φίλοι του έχουν ήδη χτίσει, αλλά ακόμη και αν θελήσουν να χτίσουν, είναι σίγουροι ότι θα μπορέσουν να το κάνουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Οι ίδιοι ισχυροί φίλοι του, δεν ενδιαφέρονται να νοικιάσουν ομπρέλα στις Κουκουναριές, και φυσικά προτιμούν την ησυχία μίας παραλίας με ελάχιστο κόσμο.

Για παράδειγμα, ακόμη και αν εξέλειπαν οι σχολές σκι, οι ίδιοι φίλοι του θα μπορούσαν άνετα να χρησιμοποιήσουν το ιδιωτικό σκάφος τους, το οποίο θα έβγαινε μέχρι έξω στην άμμο, αφού η
παραλία δεν θα είχε καν απαγόρευση προσέγγισης σκαφών.

Το ίδιο μοτίβο ισχύει και για την πόλη της Σκιάθου. Το ενδιαφέρον τους περιορίζεται στον παραδοσιακό οικισμό στις Πλάκες για φωτογραφίες και στο παλιό λιμάνι για το ούζο τους.
Κάθε επέκταση, κάθε ανάπτυξη, κάθε βελτίωση είναι κάτι που θέλουν να εμποδίσουν. Όσο για τους κατοίκους, τους αντιμετωπίζουν ως «γραφικούς», ως ανθρώπους που υπάρχουν για να τους εξυπηρετούν στις ταβέρνες και στους κήπους τους.
Και αυτός που υλοποιεί αυτή τη στασιμότητα, που εμποδίζει κάθε πρόοδο, κάθε επέκταση, κάθε βελτίωση, έχει όνομα: Θεόδωρος Τζούμας.