«Μόνο για 5 λεπτά». Μια δικαιολογία που κοστίζει ακριβά.. «Πετάγομαι μόνο για 5 λεπτά», «Μα… μόνο 5 λεπτά έκανα», «Δεν θα αργήσω», « Δεν βρήκα άλλη θέση», «Είμαι κι εγώ ευαισθητοποιημένος, έχω συγγενή που είναι σε αμαξίδιο».  

 Φράσεις καθημερινές, που λέγονται σαν δικαιολογία χωρίς ίχνος ευσυνειδησίας και ντροπής από οδηγούς που σταθμεύουν παράνομα σε θέσεις ΑμεΑ ή σε ράμπες αναπήρων, προκειμένου να εξυπηρετηθούν γρήγορα, χωρίς ταλαιπωρία και άγχος.

Φυσικά, αφού την ταλαιπωρία και το άγχος τα μεταθέτουν… στους άλλους! Ωστόσο, αυτά τα «5 λεπτά» δεν είναι ποτέ μόνο πέντε, και η πράξη αυτή αποτελεί μια σοβαρή ένδειξη κοινωνικής ανευθυνότητας και έλλειψης πολιτισμού που στερεί την προσβασιμότητα και την ελευθερία κίνησης στους συνανθρώπους μας.

Η στάθμευση σε ράμπα ή θέση ΑμεΑ δεν είναι «απλή παράβαση». Είναι μια μορφή κοινωνικού αποκλεισμού. Για έναν άνθρωπο με αναπηρικό αμαξίδιο, η ράμπα δεν είναι απλώς μια διευκόλυνση· είναι η μοναδική διέξοδος για να κατέβει από το πεζοδρόμιο ή για να ανεβεί στο πεζοδρόμιο προκειμένου να μπει σε κάποιο κτήριο, μαγαζί ή και στο σπίτι του.

 Όταν ένας οδηγός «κλείνει» αυτή τη ράμπα, αναγκάζει το άτομο να κινηθεί στον δρόμο ανάμεσα στα αυτοκίνητα, θέτοντας τη ζωή του σε άμεσο κίνδυνο.

Αντίστοιχα, οι θέσεις στάθμευσης ΑμεΑ είναι στρατηγικά σχεδιασμένες. Ένας άνθρωπος που μετακινείται με αμαξίδιο, χρειάζεται επιπλέον χώρο που του τον παρέχει η συγκεκριμένη θέση για να ανοίξει την πόρτα, να βγάλει το αμαξίδιο και να βγει από το αυτοκίνητο.

Η κατάληψη της θέσης από έναν μη δικαιούχο δεν είναι απλή αμέλεια, είναι πράξη έλλειψης σεβασμού.

Σύμφωνα με τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ), η παρανομία αυτή τιμωρείται βαριά. Οι οδηγοί που καταλαμβάνουν θέσεις ΑμεΑ αντιμετωπίζουν διοικητικό πρόστιμο 150 ευρώ, καθώς και επιτόπου αφαίρεση των πινακίδων κυκλοφορίας, της άδειας οδήγησης για 60 ημέρες και το όχημα απομακρύνεται επιτόπου. Επιπλέον, σε περίπτωση υποτροπής, οι ποινές αυξάνονται δραματικά, με το πρόστιμο να φτάνει έως και τα 2.000 ευρώ και την αφαίρεση διπλώματος έως και για 1 έτος.

Αναρωτιέμαι ξανά και ξανά, πώς στις χώρες της Ευρώπης δεν συμβαίνουν τέτοιες παραβάσεις; Πώς οι εκεί πολίτες είναι ευσυνείδητοι; Πώς το ‘φαινόμενο’ αυτό επικρατεί μόνο στην Ελλάδα, στη χώρα που υποτίθεται, εξήγαγε πολιτισμό;!

Από την άλλη, ο σεβασμός στα δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρία δεν θα έπρεπε να είναι θέμα αστυνόμευσης, αλλά πολιτισμού.

Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας φαίνεται από τον τρόπο που συμπεριφέρεται στα πιο ευάλωτα μέλη της. Όμως, η ατιμωρησία εν τέλει και η παντελής έλλειψη οδικής παιδείας από το νηπιαγωγείο, αποτελεί σημαντικότατο παράγοντα γιγάντωσης τέτοιου είδους παραβάσεων.

Το βασικό επιχείρημα όλων «μόνο για 5 λεπτά» καταρρίπτεται από την ίδια την πραγματικότητα. Η λύση βρίσκεται στην αλλαγή νοοτροπίας.

Πριν παρκάρουμε «για 5 λεπτά», ας αναλογιστούμε αν αυτό που θεωρούμε δική μας ευκολία, αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο για κάποιον άλλον.

Την επόμενη φορά που θα σκεφτούμε να καταλάβουμε μια τέτοια θέση, ας θυμηθούμε ότι η αναπηρία δεν είναι επιλογή, αλλά το παράνομο παρκάρισμα είναι.