Το εορταστικό διήμερο της 26ης και 27ης Μαΐου βρεθήκαμε για πρώτη φορά φέτος στο Προκόπι της Εύβοιας, εκεί όπου χτυπά δυνατά η καρδιά της ευλάβειας προς τον Όσιο Ιωάννη τον Ρώσο. Ανάμεσα σε χιλιάδες προσκυνητές, σε ήχους καμπάνων και ψαλμωδιών, νιώσαμε για ακόμη μία φορά πως οι άγιοι της Εκκλησίας μας δεν αποτελούν μακρινές μορφές του παρελθόντος, αλλά ζωντανές παρουσίες μέσα στη ζωή του λαού του Θεού. 

 

Η συμμετοχή μας στις ιερές ακολουθίες, ως προσκεκλημένοι  του σεπτού μας ποιμενάρχου στον Μέγα Εσπερινό, στην αγρυπνία καθώς και στη λιτανεία δεν ήταν μία απλή εθιμοτυπική κίνηση, αλλά μία εμπειρία εκκλησιαστικής ενότητας.

 

Στο επίκεντρο όλων βρισκόταν το ιερό λείψανο του εορταζομένου Οσίου όπου κάθε ηλικίας άνθρωπος το πλαισιώναν  με πίστη και ελπίδα. 

Μπροστά στην λάρνακά του είδαμε ανθρώπους να γονατίζουν, να δακρύζουν, να αφήνουν σιωπηλά τον πόνο και την ελπίδα τους. Και εκεί κατανοήσαμε ξανά πως η τιμή προς τα ιερά λείψανα είναι αδιάψευστη μαρτυρία πίστεως στην Ανάσταση και στον αγιασμό ολόκληρου του ανθρώπου. Το σώμα του αγίου, που έγινε ναός της Χάριτος του Θεού, συνεχίζει να ευωδιάζει πνευματικά και να ενισχύει τους ανθρώπους που προσέρχονται με πίστη και ταπείνωση.

 

Μέσα σε αυτό το ευλογημένο κλίμα είχα τη χαρά και την ευλογία να συμμετέχω  με τον πατέρα Ιωσήφ  στους εορτασμούς του Οσίου. Συμπροσευχηθήκαμε με τους Άγιους Αρχιερείς, τους τίμιους συμπρεσβυτέρους  και διακόνους και με  τον λαό του Θεού, πορευθήκαμε στη ροδόστρωτη λιτανεία και γίναμε μάρτυρες εκείνης της ιδιαίτερης πνευματικής ατμόσφαιρας που μόνο η ζωή της Εκκλησίας μπορεί να γεννήσει. Δεν κυριαρχούσε ο θόρυβος ενός κοσμικού πανηγυρισμού, αλλά η σιωπηλή βεβαιότητα πως ο Θεός εξακολουθεί να ενεργεί διά των αγίων Του.

 

 

Δεν θα μπορούσε κανείς να λησμονήσει εκείνες τις νυχτερινές ώρες της αγρυπνίας, όταν το ημίφως του ναού αγκάλιαζε σιωπηλά τους προσκυνητές και οι ψαλμωδίες ανέβαιναν σαν ανάσα προσευχής προς τον ουρανό. Τότε νιώθεις πως η πίστη δεν είναι μία ιδέα φτιαγμένη από ανθρώπινα λόγια, ούτε μία θεωρία που περιορίζεται στη σκέψη. Είναι παρουσία. Είναι συνάντηση. Είναι εκείνη η μυστική γέφυρα της Εκκλησίας που ενώνει τη γη με τον ουρανό και την ανθρώπινη αγωνία με τη θεία παρηγοριά.

Και μέσα σε αυτή τη σιωπηλή ιερότητα, ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος στεκόταν σαν άγρυπνος συνοδοιπόρος των ανθρώπων· ένας ταπεινός αλλά ακούραστος πρεσβευτής προς τον Θεό, που συνεχίζει μέσα από την ειρηνική σιωπή του λειψάνου του να διδάσκει πίστη, υπομονή και ελπίδα στις κουρασμένες καρδιές των ανθρώπων.