Τελικά, το μόνο που φαίνεται να επιμηκύνεται, και φέτος, στο νησί δεν είναι ούτε η τουριστική περίοδος, ούτε ο σχεδιασμός, ούτε η οργάνωση. Είναι η ίδια η… οργάνωση των παραλιών.

Κι άντε πάλι η Σκιάθος μπαίνει στο καλοκαίρι κουβαλώντας ακριβώς τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες δικαιολογίες και την ίδια διοικητική αδυναμία να λυθούν τα αυτονόητα εγκαίρως.

Τα γνωστά κι επαναλαμβανόμενα, με τις δικαιολογίες για διαδικασίες, μεταφορά ευθυνών, υπηρεσίες που περιμένουν άλλες υπηρεσίες, φωνές, καταγγελίες, νομικές ερμηνείες, φόβος υπογραφών, δικαστήρια, πολιτικό κόστος και τελικά… παράλυση.

Και κάπου μέσα σε όλο αυτό το διοικητικό χάος, φτάσαμε πάλι καλοκαίρι και ο επισκέπτης να αντικρίζει τις, κατά τα άλλα διάσημες, Κουκουναριές, χωρίς ούτε μία οργανωμένη θέση, χωρίς μία ομπρέλα, χωρίς στοιχειώδη εικόνα λειτουργίας ενός κορυφαίου τουριστικού προορισμού.

Όχι επειδή δεν υπάρχει τουρισμός. Όχι επειδή δεν υπάρχει ζήτηση. Όχι επειδή δεν υπάρχουν επαγγελματίες να βάλουν μπροστά τη μηχανή να δουλέψει.

Επειδή το «σύστημα» μοιάζει ανίκανο να ξεχωρίσει τη νομιμότητα από την ακινησία. Μοιάζει αδύναμο να βρει ισορροπία ανάμεσα στην προστασία, τη νομιμότητα, την επιχειρηματικότητα και την πραγματική λειτουργία ενός νησιού που ζει σχεδόν αποκλειστικά από τον τουρισμό.

Και κάπου εκεί βρίσκεται η μεγάλη εικόνα.

Από την εποχή της πλήρους ασυδοσίας, περάσαμε στην εποχή του πολιτικού δήθεν και της ταύτισης των δημοτικών αρχόντων με τη γραφειοκρατία. Από το «κάντε ό,τι θέλετε» περάσαμε στο «μην κάντε τίποτα».

Και όταν μια κοινωνία, μια διοίκηση ή ένας μηχανισμός λειτουργεί μόνο υπό το πρίσμα της γραφειοκρατίας, τον φόβο καταγγελιών, ελέγχων και δήθεν ελέγχων ή πολιτικού κόστους και οφέλους, τότε τελικά παύει να λειτουργεί κανονικά.

Γιατί η πραγματική διοίκηση δεν είναι ούτε η αυθαιρεσία ούτε η παράλυση. Είναι η ικανότητα να γνωρίζεις μεν βαθιά τις τυπικές διαδικασίες, αλλά να οργανώνεις, να προβλέπεις, να συνεννοείσαι και να εφαρμόζεις κανόνες χωρίς να τινάζεις τη λειτουργία ενός τόπου στον αέρα κάθε χρόνο.

Η τήρηση κανόνων είναι αυτονόητη υποχρέωση. Η τάξη στις παραλίες επίσης.

Κανείς λογικός άνθρωπος δεν ζητά επιστροφή στις εικόνες ασυδοσίας που πλήγωσαν ανθρώπους και την ίδια τη χώρα. Μα εξίσου αυτονόητο είναι ότι ένας διεθνής τουριστικός προορισμός οφείλει να μπορεί να λειτουργήσει στοιχειωδώς στην ώρα του.

Γιατί όταν ένας άνθρωπος πληρώνει χιλιάδες ευρώ για να έρθει στη Σκιάθο, δεν αγοράζει μόνο θάλασσα και πεύκα. Αγοράζει συνολική εμπειρία. Αγοράζει οργάνωση, υπηρεσίες, αίσθημα λειτουργίας, ποιότητα και επαγγελματισμό.

Και όταν τελικά αντικρίζει εικόνες εγκατάλειψης, προχειρότητας ή αβεβαιότητας, τότε δημιουργείται ένα μεγάλο κι επικίνδυνο χάσμα ανάμεσα σε αυτό που το νησί υπόσχεται και διαφημίζει διεθνώς και σε αυτό που τελικά πραγματικά προσφέρει.

Και πριν κάποιος σκεφτεί πολιτικά ή βολικά απαντήσει ότι «μα, είναι καλύτερα από παλιά…», ας θυμάται ότι ο επισκέπτης του 2026 δεν συγκρίνει τη Σκιάθο με τη Σκιάθο του 1996, του 2006 ή του 2016. Τη συγκρίνει με την Ισπανία, την Ιταλία, την Κροατία, την Τουρκία και κάθε παρόμοιο ανταγωνιστικό προορισμό στην Ελλάδα που διεκδικεί τα ίδια χρήματα και τον ίδιο χρόνο διακοπών.

Και δυστυχώς, ο τουρισμός δεν συγχωρεί εύκολα την εικόνα της ανοργανωσιάς.

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι καν η καθυστέρηση. Είναι ότι αρχίζουμε όλοι να τη συνηθίζουμε. Να την αντιμετωπίζουμε περίπου σαν φυσιολογική κατάσταση. Σαν κάτι που «έτσι γίνεται κάθε χρόνο».

Όχι. Δεν είναι φυσιολογικό.

Δεν είναι φυσιολογικό ένα νησί που ζει ολοκληρωτικά σχεδόν από τον τουρισμό να μην μπορεί κάθε Μάιο, Απρίλιο ή και Μάρτιο κανονικά, να έχει λύσει τα απολύτως βασικά.

Δεν είναι φυσιολογικό να συζητάμε κάθε χρόνο τα ίδια ακριβώς πράγματα!

Δεν είναι φυσιολογικό να λειτουργούμε συνεχώς στο «…και βλέπουμε».

Γιατί κάποια στιγμή ο πρόχειρος αυτοσχεδιασμός παύει να είναι «ελληνική πραγματικότητα» και γίνεται σοβαρό αναπτυξιακό πρόβλημα.

Και τότε το πρόβλημα δεν είναι οι παραλίες. Είναι η έλλειψη προοπτικής. Είναι ότι αρχίζουμε να χάνουμε την ικανότητα να λειτουργούμε ως σοβαρός προορισμός. Ούτε ως σοβαροί άνθρωποι._