Η κοινωνία μας κρίνεται από τις αξίες που επιλέγει να υπερασπίζεται στις πιο δύσκολες στιγμές της.

Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία αποκαλύπτεται όχι από τα μεγάλα της λόγια, αλλά από τη στάση της απέναντι σε ένα παιδί.

Απέναντι στη μνήμη ενός παιδιού.

Η συζήτηση που άνοιξε στην Αλόννησο, μετά την πρόταση της σχολικής κοινότητας να δοθεί το όνομα μιας μαθήτριας, που έφυγε τόσο νωρίς και άδικα από τη ζωή, στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου, δεν είναι απλώς μια «διαφωνία για μια ονοματοδοσία».

Πίσω από τις υπεκφυγές και τις δήθεν διαδικαστικές ενστάσεις κάποιων, αποκαλύπτεται κάτι βαθύτερο και πιο ανησυχητικό: η δυσκολία ορισμένων να αποδεχθούν τον «άλλον».

Και αυτό είναι θλιβερό.

Μιλάμε για ένα παιδί.

Ένα παιδί που μεγάλωσε στην Αλόννησο, πήγε σχολείο εδώ, έπαιξε στις ίδιες αυλές με τα άλλα παιδιά, υπήρξε κομμάτι αυτής της κοινωνίας και έφυγε από τη ζωή δίνοντας μια δύσκολη μάχη με μια σπάνια ασθένεια.

Κι όμως, ακόμη και σήμερα, φαίνεται πως για κάποιους η καταγωγή του παιδιού βαραίνει περισσότερο από την ίδια τη μνήμη του.

Αυτό δεν είναι απλώς μια διαφορετική άποψη.

Είναι μια νοοτροπία που δεν έχει θέση σε μια σύγχρονη κοινωνία.

Η Ελλάδα γνωρίζει καλά τι σημαίνει ξεριζωμός, προσφυγιά, πόνος και ανάγκη για αποδοχή. Η ιστορία του λαού μας είναι γεμάτη από ανθρώπους που κάποτε βρέθηκαν «ξένοι» και αναζήτησαν αξιοπρέπεια, σεβασμό και μια θέση σε μια κοινωνία που θα τους αγκαλιάσει.

Γι’ αυτό και έχουμε ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη να στεκόμαστε απέναντι σε κάθε μορφή αποκλεισμού.

Τα σχολεία του σήμερα δεν είναι μονοχρωματικά.

Είναι χώροι συνάντησης παιδιών με διαφορετικές ρίζες, γλώσσες και εμπειρίες. Και αυτό δεν είναι απειλή. Είναι πλούτος. Είναι το μέλλον.

Η σχολική κοινότητα, το σχολικό συμβούλιο και ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και ακολουθώντας όλες τις προβλεπόμενες διαδικασίες, πρότειναν ομόφωνα αυτή την ονοματοδοσία ως μια συμβολική πράξη μνήμης, ανθρωπιάς και σεβασμού.

Και αυτό ακριβώς είναι.

Δεν κρίνεται απλώς το όνομα μιας αίθουσας.

Κρίνεται το ποιοι θέλουμε να είμαστε ως κοινωνία.

Μια κοινωνία κλειστή και καχύποπτη απέναντι στη διαφορετικότητα;

Ή μια κοινωνία με ανθρωπιά, αυτοπεποίθηση, παιδεία και πολιτισμό;

Η Αλόννησος δεν μπορεί να μιλά για εξωστρέφεια, πολιτισμό και τουριστική ανάπτυξη, αν πρώτα δεν αποδεικνύει έμπρακτα ότι σέβεται τον άνθρωπο, ανεξαρτήτως καταγωγής, θρησκείας ή γλώσσας.

Η νέα γενιά αυτού του τόπου οφείλει να αφήσει πίσω της φοβικά σύνδρομα και διαχωρισμούς που πληγώνουν την κοινωνική συνοχή και προσβάλλουν την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Απέναντι στη μνήμη ενός παιδιού δεν χωρούν διαφωνίες.

Χωρά μόνο σεβασμός.

Και αυτό δεν είναι ζήτημα πολιτικό.

Είναι ζήτημα βαθιά ανθρώπινο.