Πίσω από το πρόσωπο που εμπιστεύονται, περπατούν χωρίς φόβο.

Όχι γιατί ξέρουν πού οδηγεί το μονοπάτι, αλλά γιατί νιώθουν ασφάλεια σε εκείνον που προχωρά μπροστά τους.

Η εμπιστοσύνη γίνεται πυξίδα και ακομα κι ένα βλέμμα, μια αγκαλιά, μια σταθερή παρουσία αρκούν για να γεννηθεί θάρρος.

Και έτσι, οι δρόμοι που διαλέγουν τα παιδιά συχνά δεν χαράζονται από λόγια, αλλά από ανθρώπους.

Από εκείνους που με τη στάση τους διδάσκουν την καλοσύνη, την προσφορά, τον εθελοντισμό και την αλήθεια χωρίς να το φωνάζουν.

Γιατί ένα παιδί μπορεί να ξεχάσει τι του είπες, αλλά δύσκολα ξεχνά πώς ένιωσε περπατώντας δίπλα σου.

Τα Πουλιά του Σμήνους διέλυσαν τα δικά τους μονοπάτια την χρονιά που πέρασε.

Δώσανε χέρι, δώσανε την Υπόσχεσή τους, δούλεψαν για τα πάρουν τα 2 γερά φτερά τους και τώρα απλώνουν το βλέμμα σε ανοιχτούς ορίζοντες προόδου και επιτυχίας!!!