Από την αρχή της παρούσας δημοτικής αρχής της Σκιάθου, υπάρχουν κάποια επαναλαμβανόμενα μοτίβα τα οποία δείχνουν αυτό που εξ αρχής για πολλούς ήταν προφανές: Ο Δήμαρχος αδυνατεί να αντιληφθεί ποιες είναι οι προτεραιότητες ενός τέτοιου Δήμου, και που θα έπρεπε να εστιάσει. Αντί λοιπόν να ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα του τόπου, αναλώνεται στα μόνα που μπορεί να κάνει και να αντιληφθεί: ομιχλώδεις και αφηρημένες μεγαλοστομίες, όπως π.χ., η πρόσβαση αναπήρων, η οποία είναι πραγματικά καταγέλαστη, αν σκεφτούμε ας πούμε πόσο δυνατή είναι η πεζοπορία από την διασταύρωση του Δέλτα μέχρι το λιμάνι, ή η πεζοπορία από το τέλος της Παπαδιαμάντη μέχρι το νεκροταφείο, το οποίο παρεμπιπτόντως έσπευσε να κατοχυρώσει ως «σημαντικό κοιμητήριο», μία κίνηση που κανείς μέχρι τώρα δεν έχει καταλάβει σε τι αποσκοπεί και σε τι ωφελεί τον τόπο.

Ένα τραγικό αποτέλεσμα της ανικανότητας του άρχοντα του τόπου να ασχοληθεί με θέματα πολύπλοκα, είναι η εικόνα της οδού Παπαδιαμάντη, μπροστά από το σινεμά, με το τεράστιο πράσινο δίχτυ καθόλο το μήκος του παλιού κτιρίου. Περιττό να τονιστεί ότι η εικόνα της οδού Παπαδιαμάντη είναι το κυριότερο προϊόν του νησιού, ο «καθρέφτης» προς τα έξω, το «πετράδι του στέμματος» καθ’ υπερβολή.

Το πρόβλημα αυτού του κτιρίου δεν ανέκυψε ξαφνικά, είναι  πρόβλημα δεκαετιών. ‘Όλοι θυμόμαστε τις αφίσες, τις σάπιες πόρτες, τα σκουπίδια. Και ενώ όλοι εμείς είμαστε παρατηρητές, η δημοτική αρχή οφείλει να γνωρίζει, να προβλέπει, να διαβλέπει που θα οδηγηθεί η κατάσταση και να δρα προληπτικά. Το πράσινο δίχτυ είναι απλά τσιρότο σε έγκαυμα.
Αν ο Δήμαρχος είχε φροντίσει να περιστοιχίζεται από σοβαρούς νομικούς συμβούλους, θα κατέστρωναν ένα μακρόχρονο σχέδιο πριν καιρό που θα προέβλεπε την αυστηρή τήρησης της νομιμότητας, την τήρηση της κανονιστικής που αν και παρωχημένη (άλλο μεγάλο κεφάλαιο) παρέχει όλα τα απαραίτητα εργαλεία, που θα απέτρεπαν την σημερινή κατάσταση.

Αυτό όμως προϋποθέτει ότι η δημοτική αρχή θα είχε καταστρώσει ένα πλάνο τετραετίας, θα είχε συζητήσει εκτενώς με τους κοινωνικούς φορείς, αν διατηρούσε ελάχιστες σχέσεις με αυτούς, όπως π.χ., με τους δημότες που έχουν έννομο συμφέρον, θα είχε με κόπο και λεπτομέρεια αναλύσει τους νόμους και την κανονιστική ώστε να καταστρώσει ένα πλάνο δράσης, με αντίστοιχους μοχλούς πίεσης, με προσδοκώμενα αποτελέσματα, και συστράτευση όσο το δυνατόν περισσότερων φορέων προς τον κοινό σκοπό.

Το πράσινο δίχτυ δεν είναι απλώς μια άσχημη εικόνα. Είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης αδυναμίας: της αδυναμίας να παραχθεί σοβαρή, οργανωμένη, προληπτική διοίκηση σε έναν τόπο που το αξίζει και το χρειάζεται περισσότερο από ποτέ.