Είναι η 9η μέρα.
9η μέρα και είμαστε ακόμα στον δρόμο. Από το Τρέντο προς το Μπασάνο ντελ Γκράπα, πλησιάζοντας τη Βενετία. Ποιος θα το φανταζόταν; Ούτε κι εμείς μπορούμε να το πιστέψουμε πραγματικά. Αναρωτιόμαστε πλέον συχνά αν αυτό που ζούμε είναι όντως αληθινό.

Η μέρα ξεκινά με… ενθαρρυντικές καιρικές προβλέψεις. Η θέα από την αίθουσα πρωινού είναι υπέροχη, αλλά δεν υπόσχεται τίποτα καλό. Ο κίνδυνος ηλιακού εγκαύματος είναι σίγουρα κάτω από το μηδέν.
«Να πάρετε αντηλιακό», έλεγαν. Μάλλον σήμερα θα ήταν πιο χρήσιμες στολές νεοπρενίου και μάσκες κατάδυσης.

Λίγο πριν την αναχώρηση, περνά άλλη μία χαρούμενη παρέα από mountain bikers και μας χαιρετά ευγενικά, ακριβώς τη στιγμή που πάμε να ξεκινήσουμε. Τεχνικό πρόβλημα. Το προστατευτικό αλυσίδας του André ξαφνικά αποφάσισε πως δεν θέλει άλλο ποδήλατο. Κανονικά τέτοιες ιδιοτροπίες μένουν σπίτι, αλλά με αδιάβροχα παντελόνια και βροχή, χωρίς προστατευτικό αλυσίδας τα πράγματα γίνονται δύσκολα.
Οπότε ανοίγουμε σακίδια, βγάζουμε εργαλεία, ψάχνουμε το κατάλληλο allen — ναι, έτσι λέγεται. Εμείς πάντως θα προτιμούσαμε να ήταν “on the bus”.
Το φτιάξαμε. Φεύγουμε.

Επιτέλους ξανά ανηφόρα. Μας είχε λείψει λίγο αυτό. Αυτό που επίσης χρειαζόμασταν, προφανώς, ήταν βροχή. Και φυσικά δεν άργησε να εμφανιστεί. Ντυνόμαστε κατάλληλα — είμαστε προετοιμασμένοι. Ανηφόρα. Βροχή. Αέρας. Κρύο. Και περισσότερη βροχή.
Αυτός ο καιρός θα μας συνόδευε για σχεδόν 95 χιλιόμετρα.

Ίδιο έργο:
Βουνό. Ανέβα!

Μετά από περίπου 20 χιλιόμετρα η διαδρομή γίνεται πιο επίπεδη. Συνεχίζουμε να συναντάμε τους mountain bikers από τη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Αστείοι τύποι. Κάνουν αρκετές εκδρομές 3 έως 5 ημερών κάθε χρόνο. Παράξενοι άνθρωποι. Γιατί να το κάνεις αυτό οικειοθελώς;

Βρέχει. Εμείς οδηγούμε.

Η διασκέδαση παραμένει περιορισμένη γιατί πραγματικά βρέχει καταρρακτωδώς. Και φυσάει. Κόντρα άνεμος. Τουλάχιστον υπάρχει ποικιλία. Κάποια στιγμή έχουμε και… σκάλες. Ναι. Για πρώτη φορά, περίπου 50 κιλά ποδήλατου και αποσκευών κατεβαίνουν κουβαλητά. Το Komoot το είχε αναφέρει ως «σημείο δυσκολίας». Εμείς θα το λέγαμε «τουλάχιστον δεν βρέχει τόσο».

Συνεχίζουμε.

Και ξαφνικά το τοπίο γίνεται εντελώς τρελό.
Valbrenta. Ένα φαράγγι χιλιομέτρων, εν μέρει καλυμμένο από ομίχλη. Βαθύ. Σχεδόν απειλητικό. Ένα δραματικό σκηνικό. Αναρωτηθήκαμε σοβαρά πώς μπορεί να ζει κανείς εδώ. Μάλλον βλέπουν ήλιο δύο φορές τον χρόνο. Και όμως είναι απίστευτα όμορφο. Απειλητικά όμορφο.

Ανέφερα ότι βρέχει;

Συνεχίζουμε να οδηγούμε. Τίποτα δεν μπορεί να μας σταματήσει. Θα φτάσουμε ποτέ ξανά στον πολιτισμό; Και τελικά… θέλουμε καν να φτάσουμε; Δύσκολο να το περιγράψεις. Αλλά σιγά σιγά γεννιούνται αντικρουόμενες ανάγκες: δίψα και εξάντληση.

Μπορεί αυτό να μας σταματήσει;
Όχι!

Ή μήπως ναι;

Μια οφθαλμαπάτη;

Μέσα από το απόλυτο πουθενά εμφανίζεται ξαφνικά μια σειρά από ομπρέλες με τη λέξη “Augustiner”. Μάλλον παραισθήσεις λόγω καιρού.

Τι είναι αυτό;

Μια μπυραρία.

Στη μέση του πουθενά.

Κάπου ανάμεσα σε hostel και μπαρ τύπου “Titty Twister”. Εκμεταλλευόμαστε την ευκαιρία και παίρνουμε καφέ. Και μπύρα. Για παν ενδεχόμενο, δύο μπύρες. Μέσα υπήρχαν ήδη άνθρωποι…

Ο ιδιοκτήτης μου λέει κάποια στιγμή — αφού είχα επιστρέψει τα παγωμένα ποτά στη σωστή θερμοκρασία — ότι έχει τρέξει έξι φορές στο Ράλι Μόντε Κάρλο. Τουλάχιστον έτσι κατάλαβα. Εξηγεί πάντως τις φωτογραφίες και τα τρόπαια παντού.

Ώρα να συνεχίσουμε. Τελική ευθεία για το Μπασάνο.

Ναι λοιπόν.

Ξενοδοχείο για ποδηλάτες. Μάθαμε ότι εδώ καταλήγουν οι θρύλοι. Ωραία λοιπόν.

Πείνα.

Και στο μεταξύ μάθαμε επίσης ότι ακόμα και οι δρόμοι μέχρι το εστιατόριο πρέπει να γίνονται με ποδήλατο. Έτσι η επιλογή έπεσε στο μπαρ που απείχε ακριβώς 27 μέτρα. Αρκετά μακριά.

Bruschetta, λευκό κρασί και γκράπα. Και πάλι λευκό κρασί και γκράπα.

Γνώρισα και έναν ντόπιο Ιταλό στο μπαρ. Η συζήτηση ήταν για τη γκράπα και για το πόσο ηλίθιος πρέπει να είναι κανείς ώστε να κάνει ποδήλατο με τέτοιο καιρό. Κάπως έτσι τουλάχιστον. Ίσως μιλούσαμε και για καρμπονάρα ή παρμεζάνα. Τα ιταλικά μου είναι… εκτεταμένα.

Οι νέοι Ιταλοί φίλοι μας πάντως πέρασαν υπέροχα μαζί μας. Δεν καταλάβαινα σχεδόν τίποτα, αλλά ήταν απίστευτα εγκάρδιοι.

Έχουν στυλ. Είναι ζεστοί άνθρωποι.
Πρέπει να αγαπάς τους Ιταλούς.

Απλώς… δεν μπορούν να το τερματίσουν.

Το rock’n’roll συνεχίζεται κάτω από τις στοές. Led Zeppelin, Dire Straits, Elvis, REO Speedwagon — όλα στη διαπασών, αν και ακόμα πιο δυνατές ήταν οι φυσιολογικές ιταλικές συζητήσεις. Στη Γερμανία η αστυνομία θα είχε ήδη εμφανιστεί προ πολλού.

Είναι πλέον 00:30 και ακόμα καθόμαστε εδώ.

Αγαπάμε την Ιταλία.

Απλώς όχι τον καιρό.

Αύριο μάλλον θα είναι εξίσου… υπέροχα.

Λοιπόν, ώρα για το ξενοδοχείο. Το ακριβώς διπλανό κτίριο. Με το Basso Bike Store. Άλλωστε είναι και επίσημο ξενοδοχείο του Basso Bike Club. Αυτό είναι πραγματικά φοβερό.

Ο André και ο Frank στον δρόμο.

Για εμάς, αυτό το ταξίδι έχει γίνει εδώ και καιρό επικό.

TorTour de Skiathos – Etappe 9

Trento - Grappa Bass

It`s day 9.

Day 9 and we are still on track. From Trent to Bassano del Grappa, approaching Venice. Who would have thought? We don`t want to answer that so correctly. Meanwhile, we regularly ask ourselves if this is actually real.

Oh well. The day starts with motivating weather forecasts. The view from the breakfast conservatory is great, but it doesn`t promise anything good. The sunburn danger is definitely well below zero. "You have to bring sunscreen," they said. Neoprene suits and diving goggles would probably have done it today as well.

Before departure, another fun mountain biker group passes by the hotel and greets kindly just as we want to pedal. Technical Issue. Andrés Kettenschutz suddenly didn`t want to ride. Basically, such whining rascals are happy to stay at home, however, with rain pants and rain tulips, a lack of chain protection is rather impractical. So open your bags, out your tools, look for a suitable inbus - yes, it`s called inbus. We would have definitely preferred it ten minutes later “On the bus”. Fixed and done. Here we go.

Finally going up the mountain again. We`ve been missing this a bit. Also, what we needed was rain. And already this one was back. Dress up, we are armed. Up the mountain. Rain. It`s getting windy. And it`s colder. And it rains. This weather should accompany us almost 95 kilometers.

Same. Mountain. Up!

After only about 20 kilometers, the route becomes flatter. Time and again we meet our mountain bikers from NRW. Funny fellas. They do several 3 to 5 day tours every year. Weird people huh. Why do you voluntarily do this?

It`s raining. We`re driving.

The fun is still limited because it is really raining in torrents. And it is windy. Headwind. At least there`s some variation. An undertaking. With the stairs. Yeah. So for the first time, about 50 kilo bike and luggage towed down completely. Komoot reported this as a problem. More like less rain.

Keep going.

We`re driving.

And suddenly the landscape goes completely crazy. Valbrenta. A kilometer-long gorge, partly covered in fog. Deep. Not just nearly threatening. A dramatic landscape. We were seriously asking ourselves, if and how to live here. There is probably sunlight twice a year here. But at the same time, it`s incredibly beautiful. Menacingly beautiful.

Did I actually mention it`s raining?

We keep on driving. Nothing can stop us. Will we ever reach civilization again? Do we even want this anymore? It`s hard to describe once again. But slowly contrasting needs arise: thirst and rappel.

Can this stop us? Nope!

Or maybe I will?

A Fata Morgana ?

Out of absolute Nirvana suddenly appears a collection of umbrellas with the inscription "Augustiner". Probably weather related hallucinations

What is this?

A beer garden.

In the middle of no where.

Somewhere between hostel and titty twister bar. We seize the opportunity and buy coffee. And beer. Precautionally, two beers. There were people standing inside...

Oops. Now I have the wrong text.

The owner tells me sometime, after I had returned the cold drinks warmly in the appropriate place, that he drove the Rallye Monte Carlo six times. At least I understood it that way. Definitely explains the photos and trophies everywhere.

Going home now though. Final stretch to Bassano it is.

whoop. Yes.

A hotel for cyclists. We`ve learned, this is where legends descend. Well then.

Hunger.

And we have learned in the meantime that roads to the restaurant must also be paved back home. Therefore, the decision fell on the bar at exactly 27 meters away. Is also far enough.

Bruschetta, white wine and Grappa. And white wine and grappa

Met my rudimental Italian native at the bar. It was about Grappa and how stupid you really have to be to voluntarily ride your bike in this bad weather. Well. It`s not far away. But maybe it was also carb or parmesan. My Italian is extensive.

Our new found Italian friends had a blast with us anyway. I almost didn`t understand anything, but it was incredibly heartfelt.

They got style. They are cordial. Gotta love Italians.

They just can`t kick it. 

Rock`n`roll continues under the arcades. Led Zeppelin, Dire Straits, Elvis, REO Speedwagon and all in a volume that will only be surpassed by the normal Italian conversation volume. In Germany, the racing leadership would have been on the plan a long time ago.

It`s now 0:30 and we`re still sitting here.

We love Italy.

Just not the weather.

Tomorrow it should be similarly good.

Well, let`s hurry to the hotel. The house right next door. With Basso Bike Store. It`s also an official Basso Bike Club hotel after all. This is really cool.

André and Frank on the way.

For us, this has been epic for a long time.