Η φύση στην Αλόννησο υπερέβαλε εαυτόν.

Και η διοίκηση, για λόγους ισορροπίας προφανώς, αποφάσισε να υπερέχει στην απραξία.

 

Διότι αν υπήρχε διεθνές βραβείο χαμένων ευκαιριών μέσα σε φυσικό παράδεισο, το νησί θα διεκδικούσε θέση στο βάθρο με άνεση μεγαλύτερη κι από μελτέμι Αυγούστου στον Άγιο Πέτρο στην Κυρά Παναγιά.

 

Η Αλόννησος διαθέτει ό,τι ονειρεύεται το παγκόσμιο yachting: κρυστάλλινα νερά, προστατευμένους όρμους, ασφαλή περάσματα, δεκάδες ερημονήσια, φυσικά αγκυροβόλια, ιδανικούς ανέμους για ιστιοπλοΐα και ένα θαλάσσιο πάρκο που θα μπορούσε να αποτελεί διεθνές πρότυπο βιώσιμου θαλάσσιου τουρισμού.

 

Η Κυρά Παναγιά, η Περιστέρα, τα Σκάντζουρα, οι αμέτρητοι κολπίσκοι και οι παραλίες της Αλοννήσου μοιάζουν βγαλμένοι από διαφημιστική καμπάνια πολυτελούς charter εταιρείας.

Πλανήτης, Άγιος Πέτρος, Βασιλικό, Περιστέρι, Γέρακας, Στενή Βάλα, Βότση Μουρτιάς κ.α.

Μόνο που εδώ η καμπάνια είναι αληθινή.

Η οργάνωση όμως παραμένει αόρατη.

 

Κάθε καλοκαίρι, το νησί μετατρέπεται σε μια απέραντη πλωτή πολυκατοικία αναψυχής.

Καταμαράν παρκάρουν στη Μηλιά σαν να ψάχνουν θέση έξω από σούπερ μάρκετ.

Ιστιοπλοϊκά στριμώχνονται στον Λεφτό Γιαλό λες και γίνεται ναυτική λαϊκή αγορά.

Σκάφη αγκυροβολούν στον Άγιο Δημήτριο και στο Μουρτιά με τη φυσικότητα ανθρώπου που αφήνει το μηχανάκι «για δυο λεπτά».

 

Και όλα αυτά μέσα στο μεγαλύτερο θαλάσσιο πάρκο της Μεσογείου.

 

Χωρίς οργανωμένα ναύδετα.

Χωρίς σαφείς ζώνες αγκυροβολίας.

Χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.

Χωρίς υποδομές αντίστοιχες της αξίας του τόπου.

 

Αλλά με άφθονες ανακοινώσεις περί «βιώσιμης ανάπτυξης».

 

Η Αλόννησος κατάφερε το ακατόρθωτο: να έχει παγκόσμιας κλάσης θάλασσα και υποδομές επιπέδου πρόχειρης καλοκαιρινής εκδρομής.

 

Σε οποιαδήποτε σοβαρή ναυτική χώρα, αυτό το θαλάσσιο σύμπλεγμα θα είχε ήδη μετατραπεί σε υπόδειγμα οικολογικού yachting: μικρές βιώσιμες μαρίνες, δίκτυο οικολογικών ναυδέτων, ψηφιακή διαχείριση θέσεων, προστασία ποσειδωνίας, θαλάσσια επιτήρηση και οργανωμένο σχέδιο φέρουσας ικανότητας.

 

Στην Αλόννησο ακόμη συζητάμε αν «ενοχλούν τα σκάφη».

 

Όχι.

Δεν ενοχλούν τα σκάφη.

 

Η προχειρότητα ενοχλεί.

Η απουσία σχεδίου ενοχλεί.

Η διοικητική νοοτροπία του «βλέποντας και κάνοντας» ενοχλεί.

 

Γιατί το νησί δεν απέτυχε να γίνει προορισμός yachting.

Έγινε — μόνο του.

 

Η φύση έκανε όλη τη δουλειά: έφτιαξε ασφαλείς όρμους, απάνεμα περάσματα, τιρκουάζ νερά, ερημονήσια και μοναδικά τοπία.

 

Η διοίκηση απλώς παρακολουθεί τα σκάφη να έρχονται.

 

Κάποιες φορές μάλιστα με έκπληξη, σαν να πρόκειται για ένα ανεξήγητο φυσικό φαινόμενο και όχι για το αποτέλεσμα ενός τόπου που θα μπορούσε να πρωταγωνιστεί διεθνώς στον θαλάσσιο τουρισμό.

 

Το πιο ειρωνικό όμως είναι άλλο.

 

Η Αλόννησος δεν χρειάζεται καν να εφεύρει κάτι καινούργιο.

Δεν χρειάζεται ουρανοξύστες, τεράστιες μαρίνες ή φαραωνικά έργα.

 

Χρειάζεται απλώς να οργανώσει αυτό που ήδη διαθέτει απλόχερα: τις παραλίες της, τα ερημονήσια της, τους όρμους της και το μοναδικό θαλάσσιο οικοσύστημα που της χάρισε η φύση.

 

Αλλά στην Ελλάδα, ακόμη και όταν η φύση σου δίνει έτοιμο παράδεισο, πάντα βρίσκεται κάποιος να τον διαχειριστεί σαν προσωρινό πανηγύρι Αυγούστου.

 

Και έτσι, το μεγαλύτερο θαλάσσιο πάρκο της Μεσογείου συνεχίζει να λειτουργεί περίπου με τη λογική: «Όπου βρεις, ρίξε άγκυρα».