Υπάρχουν πρόσωπα που περνούν από τη ζωή ενός ανθρώπου τυπικά και σχεδόν ξεχνιούνται με τον χρόνο. Υπάρχουν όμως και εκείνα που συνδέονται με στιγμές τόσο βαθιές, ώστε η παρουσία τους αποκτά διαρκές αποτύπωμα. Ένα από αυτά τα πρόσωπα είναι και ο ανάδοχος.

 

Στην παράδοση της Εκκλησίας, ο ανάδοχος δεν αποτελεί μια κοινωνική ιδιότητα ούτε έναν απλό τίτλο συγγενικής οικειότητας. Η παρουσία του δίπλα στην κολυμβήθρα έχει πνευματικό βάθος και ευθύνη. Την ώρα του Βαπτίσματος δεν στέκεται εκεί ως θεατής, αλλά ως άνθρωπος που αναλαμβάνει να συνοδεύσει ένα παιδί στα πρώτα του βήματα μέσα στην εκκλησιαστική ζωή με σκοπό την πνευματική του οικοδομή.

 

Ο υποψήφιος ανάδοχος πριν αναλάβει αυτή την σπουδαία αποστολή, θα τον οφελούσε πολύ  να έχει προετοιμαστεί πνευματικά και όχι απλώς να περιοριστεί στην επιλογή ακριβού Σταυρού, πολυτελών βαπτιστικών ενδυμάτων κλπ.

Να αναζητήσει, να ερευνήσει, να κατανοήσει τη σπουδαιότητα του μυστηρίου του Βαπτίσματος και τους συμβολισμούς των όσων λαμβάνουν χώρα κατά την τέλεση του.

 

 

Η εποχή μας πολλές φορές περιόρισε τον θεσμό σε μια εθιμική σχέση. Το ενδιαφέρον συχνά εξαντλείται στη μέρα του μυστηρίου, στα δώρα, στις επισκέψεις των γιορτών ή σε μια τυπική επικοινωνία με τα χρόνια. Όμως η ουσία του ρόλου δεν βρίσκεται εκεί. Ο ανάδοχος καλείται να γίνει ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης και αναφοράς· ένας άνθρωπος που, χωρίς πίεση και διδακτισμό, θα μπορεί να δείχνει με τη ζωή του έναν δρόμο πίστης, ήθους και ανθρωπιάς.

 

Η ευθύνη αυτή γίνεται ακόμη πιο σημαντική μέσα στη σύγχρονη πραγματικότητα. Τα παιδιά μεγαλώνουν σε έναν κόσμο γεμάτο πληροφορία αλλά συχνά φτωχό σε ουσιαστικά πρότυπα. Αναζητούν ανθρώπους σταθερούς, αληθινούς, πρόθυμους να ακούσουν και να σταθούν δίπλα τους χωρίς συμφέρον. Ένας ανάδοχος που ενδιαφέρεται πραγματικά μπορεί να γίνει σιωπηλό στήριγμα σε δύσκολες στιγμές, μια παρουσία που δεν επιβάλλεται αλλά εμπνέει.

 

Η Εκκλησία δεν ζητά από τον ανάδοχο να είναι αλάνθαστος ή τέλειος. Ζητά όμως να έχει συνείδηση ότι το Βάπτισμα δεν είναι μια κοινωνική υποχρέωση αλλά μια πνευματική σχέση ζωής. Δεν αρκεί να κρατήσει κάποιος το παιδί στην αγκαλιά του μία ημέρα· χρειάζεται να μπορεί να το κρατήσει μέσα στην προσευχή, στο ενδιαφέρον και στη διακριτική του αγάπη και αργότερα.

Να συμπορευθεί στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας με συχνότητα και όχι περιστασιακά. 

 

Ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο ουσιαστικό στοιχείο της αναδοχής: η συνέπεια της παρουσίας. Να γνωρίζει το παιδί, μεγαλώνοντας, πως υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν συνδέθηκε μαζί του μόνο από ένα έθιμο, αλλά από μια αληθινή σχέση ευθύνης και αγάπης.

Ένας άνθρωπος που το καθοδηγεί μέσα από τη δική του συνειδητή βιωματική σχέση με το Θεό μέσα από τη ζωή της Εκκλησίας.

 

 

Χριστός Ανέστη!