Σκιάθος, Σάββατο 2 Μαΐου 2026 – Ώρα 8:00 το πρωί.
Με μια απαλή βροχή να πέφτει και το κρύο να είναι αισθητό –ασυνήθιστο για την εποχή– ξεκινήσαμε την ανάβασή μας για την περιοχή του Αγίου Αθανασίου. Πρόκειται για το δεύτερο ψηλότερο σημείο της Σκιάθου, αμέσως μετά την Καραφλυτζανάκα, μια τοποθεσία που σε γεμίζει δέος πριν καν φτάσεις.Ακολουθώντας τον δρόμο προς την Ιερά Μονή Ευαγγελιστρίας, το υψόμετρο ανέβαινε και η θέα γινόταν όλο και πιο επιβλητική.

Φτάνοντας στην κορυφή, η ησυχία του βουνού μάς υποδέχτηκε. Λίγα σκαλιά μόνο μας χώριζαν από το προαύλιο του ξωκλησιού, όπου η καμπάνα κρεμασμένη σε ένα δέντρο και η παλιά ξύλινη πόρτα στην είσοδο σε μετέφεραν σε άλλη εποχή.
Μέσα στο ξωκλήσι, η ατμόσφαιρα ήταν ζέστη, γλυκια και όμορφη. Παρά την απλότητα του χώρου, η ζεστασιά ήταν διάχυτη, με το τζάκι να σιγοκαίει προσθέτοντας μια οικεία νότα στη θρησκευτική κατάνυξη. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, το φως από τα αναμμένα κεριά και τα καντήλια στο τέμπλο δημιουργούσε μια απίστευτα μοναδική εικόνα, φωτίζοντας τα πρόσωπα των πιστών και ενισχύοντας την προσευχή. Λειτούργησε ο αγαπητός μας Ηγούμενος της Ι.Μ. Ευαγγελιστρίας πατήρ Ιωσηφ.

Η ιστορία του ναού συγκινεί: χτισμένος από την εποχή που οι Σκιαθίτες ζούσαν στο Κάστρο, αποτελούσε πάντα σημείο αναφοράς. Κάθε δεύτερη μέρα του Μαΐου, οι παλιοί ανέβαιναν εδώ για να τιμήσουν τη μνήμη του Αγίου, μια παράδοση που περνά «πάππου προς πάππου» στα παιδιά και συνεχίζεται…

Μετά τη Θεία Λειτουργία και αφού οι πιστοί κοινώνησαν, ο καιρός μας επέτρεψε να περιηγηθούμε στο δάσος. Η ευωδία της άνοιξης και η αύρα του Πάσχα ήταν παντού.

Μαζέψαμε φρέσκια ρίγανη και δεντρολίβανο και κάποια κοριτσάκια κόψανε λουλουδάκια με τα οποία στολίσανε την εικόνα του Αγίου.

Επίσης , η θέα από το παρεκκλήσι του Αγίου Αθανασιου ήταν απίστευτα όμορφη , ο καθάριος ουρανός μας προσκαλούσε να δούμε ολόκληρη τη Σκιάθο , τα γειτονικά νησιά ,τη Σκόπελο και την Αλοννησο,
και αρμενίζοντας τον ορίζοντα ξεσκονίζαμε τα όνειρα μας…

Η ημέρα ολοκληρώθηκε με την πατροπαράδοτη φιλοξενία όπου μετά τη Θεια Λειτουργία μας περίμεναν καφέδες και υπέροχα κεράσματα καθώς και οι περίφημες φουσκόπιτες (ή πλακόπιτες με τυρί), που έφτασαν από τα χέρια της κυρίας Ντίνας, φέρνοντας τη γεύση της παράδοσης στο πιάτο μας.

Κλείνοντας αυτή την όμορφη εξόρμηση, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε μέσα από την καρδιά μας τους οικοδεσπότες για την άψογη φιλοξενία και τη ζεστή υποδοχή που μας επιφύλαξαν. Η φροντίδα τους και η αγάπη με την οποία διατηρούν αυτό το ιερό σημείο του νησιού μας έκαναν να νιώσουμε σαν στο σπίτι μας.
Ο Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας να μας σκεπάζει με την Χάρη του και
ευχόμαστε τα καλύτερα στο υπέροχο καλοκαίρι που πρώτα ο Θεός ξεκινάει…!