Έχεις κοιμηθεί. Δεν έκανες κάτι ιδιαίτερα κουραστικό μέσα στη μέρα. Κι όμως, νιώθεις άδειος. Σαν να έχεις τρέξει μαραθώνιο χωρίς να θυμάσαι πότε ξεκίνησες.

Αυτή η «ανεξήγητη» εξάντληση δεν είναι τόσο ανεξήγητη όσο φαίνεται. Δεν προέρχεται πάντα από το σώμα. Πολύ συχνά, ξεκινά από κάτι πιο αθόρυβο: τη συναισθηματική κόπωση.

Η κούραση που δεν φαίνεται

Η συναισθηματική κόπωση δεν κάνει θόρυβο. Δεν έχει πάντα έντονα συμπτώματα. Συσσωρεύεται αργά, μέσα από μικρές καθημερινές πιέσεις: 

• ένα άγχος που δεν εκφράστηκε,
• μια σκέψη που δεν ειπώθηκε,
• μια ευθύνη που φορτωθήκαμε χωρίς να το καταλάβουμε.

Είναι το «είμαι καλά» που λέμε ενώ δεν είμαστε.

Είναι η συνεχής προσπάθεια να ανταποκριθούμε σε όλα — δουλειά, σχέσεις, υποχρεώσεις — χωρίς να αφήνουμε χώρο για εμάς.

Και κάπου εκεί, το σύστημα αρχίζει να κουράζεται.

Το άγχος που δεν φεύγει, απλώς αλλάζει μορφή

Το άγχος δεν εξαφανίζεται όταν το αγνοούμε. Μετακινείται.

Από τη σκέψη, περνά στο σώμα.

Μπορεί να γίνει:

• ένα σφίξιμο στο στομάχι
• ένας πονοκέφαλος που επιμένει
• μια διαρκής ένταση στους ώμους
• μια αίσθηση ότι «κάτι δεν πάει καλά», χωρίς σαφή αιτία

Το σώμα θυμάται ό,τι το μυαλό προσπαθεί να ξεχάσει.

Και όσο το άγχος παραμένει, το νευρικό σύστημα λειτουργεί σε κατάσταση «ετοιμότητας».

Σαν να υπάρχει συνεχώς ένας αόρατος συναγερμός. Αυτό, όμως, καταναλώνει ενέργεια.

Πολύ περισσότερη απ’ όση νομίζουμε.

Γιατί νιώθουμε εξαντλημένοι;

Επειδή η ξεκούραση που δίνουμε στον εαυτό μας δεν είναι πραγματική.

Η ξεκούραση δεν είναι μόνο ο ύπνος. Είναι και η ψυχική αποφόρτιση.

Αν το μυαλό συνεχίζει να επεξεργάζεται, να ανησυχεί, να «τρέχει», τότε το σώμα δεν μπαίνει ποτέ σε πλήρη ανάκαμψη.Είναι σαν να φορτίζεις το κινητό ενώ ταυτόχρονα τρέχουν δεκάδες εφαρμογές στο παρασκήνιο.

Αυτό το αίσθημα εξάντλησης είναι κάτι που βιώνουν οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα.

Ζούμε σε έναν ρυθμό που δεν αφήνει εύκολα περιθώρια παύσης. Η συνεχής σύνδεση, οι απαιτήσεις, η ανάγκη να είμαστε «εντάξει» σε όλα, δημιουργούν ένα υπόστρωμα χρόνιας

έντασης.

Το σώμα, κάποια στιγμή, ζητάει τον λόγο.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Όχι, δεν χρειάζονται δραστικές αλλαγές από τη μια μέρα στην άλλη. Χρειάζεται, όμως, επίγνωση.

• Να αναγνωρίσουμε ότι η εξάντληση έχει αιτία, ακόμη κι αν δεν είναι προφανής
• Να δώσουμε χώρο στα συναισθήματα αντί να τα προσπερνάμε
• Να εντάξουμε μικρές στιγμές αποφόρτισης μέσα στην ημέρα

• 5 λεπτά χωρίς κινητό
• μια βόλτα χωρίς στόχο
• να γράψουμε τι μας απασχολεί αντί να το κρατάμε μέσα μας
• Να ακούμε το σώμα πριν φτάσει στο «δεν πάει άλλο»

Μερικές φορές, το πιο ουσιαστικό που μπορούμε να κάνουμε δεν είναι να πιέσουμε τον εαυτό μας να συνεχίσει, αλλά να του επιτρέψουμε να σταματήσει.

Η εξάντληση χωρίς «λόγο» είναι συχνά ένα μήνυμα.

Και ίσως αξίζει να το ακούσουμε πριν το σώμα αναγκαστεί να μας το επιβάλει.