Ζούμε σε μια εποχή όπου η ευημερία των λίγων στηρίζεται πάνω στη σιωπή των πολλών. Η αγορά υψώθηκε σε νέον θεόν, και ο άνθρωπος λογίζεται πλέον ως μέσον και ουχί ως σκοπός. Οι νέοι κινούνται μέσα σε έναν κόσμο όπου οι πόρτες ανοίγουν κυρίως για εκείνους που ήδη βρίσκονται εντός· οι υπόλοιποι καλούνται να παλέψουν σε έναν άνισο αγώνα, φθειρόμενοι πριν καν προλάβουν να σταθούν στα πόδια τους.

Όπως στο μικρό μας νησί, έτσι και σε πολλά μικρά μέρη, το πνεύμα των νέων συρρικνώνεται στα απολύτως απαραίτητα: μεροδούλι–μεροφάι, μια ζωή χωρίς προοπτική. Και έτσι, πολλοί παίρνουν τον δρόμο της ξενιτιάς, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, το οποίον πολλάκις αποδεικνύεται σκιά απατηλή.

Αλλ’ ο άνθρωπος, κατά τον Αριστοτέλη, είναι φύσει πολιτικόν ζώον. Η ευδαιμονία δεν βρίσκεται στην ατομική διάσωση, αλλά στον κοινό δίκαιο βίο. Όταν η κοινωνία νοσεί, ουδείς δύναται να ευημερήσει αληθώς. Η αρετή δεν αποτελεί πολυτέλεια· είναι ανάγκη, και μάλιστα εις καιρούς σκληρούς γίνεται πράξη αντίστασης.

Μη γελιέστε: οι κατεστημένες λυκοφιλίες δεν πρόκειται να παραχωρήσουν χώρο. Η αδικία δεν υποχωρεί από καλοσύνη· υποχωρεί όταν συναντά συνείδηση, συλλογικότητα και πράξη.

Γι’ αυτό το χρέος των νέων είναι σαφές:

να μην αποδεχτούν την ταπείνωση ως κανονικότητα,

να μην ανταλλάξουν την αξιοπρέπεια με μια ψεύτικη επιβίωση,

να θυμούνται ότι η γνώση, όταν μοιράζεται, γίνεται δύναμη.

Η πνευματικότητα δεν είναι φυγή· δεν είναι σιωπή. Είναι η εσωτερική εκείνη δύναμη που επιμένει, που αντιστέκεται, που μετατρέπει τη σκέψη σε λόγο και τον λόγο σε πράξη. Είναι η άρνηση να συρρικνωθείς, ακόμη κι όταν όλα γύρω σου σε θέλουν μικρό.

Μη ζητάτε να σωθείτε μόνοι. Αυτό είναι το μεγάλο ψέμα της εποχής: ότι η μοίρα είναι ατομική υπόθεση. Η αλήθεια είναι αλλού — στη συνάντηση, στη συλλογικότητα, στη δημιουργία ενός κοινού δρόμου.

Εάν ο κόσμος αυτός σας φαίνεται στενός, δεν είναι γιατί περισσεύετε εσείς· είναι γιατί σας έχουν στερήσει τον χώρο.