Η ευτυχία είναι μια λέξη που χρησιμοποιούμε συχνά, αλλά βιώνουμε σπάνια με την ένταση που πραγματικά της αξίζει. Κυνηγάμε μεγάλους στόχους, περιμένουμε σημαντικές στιγμές, πιστεύουμε πως “όταν φτάσουμε εκεί”, τότε θα νιώσουμε πλήρεις. Κι όμως, αν σταματήσουμε για λίγο και παρατηρήσουμε γύρω μας, ίσως βρούμε έναν απρόσμενο δάσκαλο: τα κατοικίδιά μας.

Ένα σκυλί που κουνάει την ουρά του σαν να είναι η πιο σπουδαία στιγμή της ζωής του, επειδή μόλις μπήκες στο σπίτι. Μια γάτα που απολαμβάνει μια ηλιαχτίδα σαν να είναι το μεγαλύτερο δώρο του κόσμου. Δεν χρειάζονται πολλά. Δεν περιμένουν το “ιδανικό”. Ζουν το τώρα.
Και κάπου εκεί γεννιέται ένα ερώτημα: γιατί είναι τόσο εύκολο για εκείνα και τόσο δύσκολο για εμάς;

Η απάντηση δεν είναι απλή, αλλά είναι βαθιά ανθρώπινη. Ο ανθρώπινος νους είναι φτιαγμένος για να σκέφτεται, να προβλέπει, να αναλύει. Αυτή η ικανότητα μάς βοήθησε να εξελιχθούμε, αλλά έχει και ένα κόστος: μας απομακρύνει από την παρούσα στιγμή. Ενώ το κατοικίδιό σου βιώνει τη χαρά του “τώρα”, εσύ ίσως σκέφτεσαι τι έγινε χθες ή τι θα γίνει αύριο.
Η ευτυχία, όμως, δεν βρίσκεται στο παρελθόν ούτε στο μέλλον. Βρίσκεται σε αυτό το πολύ μικρό, σχεδόν ανεπαίσθητο “τώρα” που συχνά προσπερνάμε.
Τα κατοικίδια δεν κρατούν κακίες, δεν αναμασούν λάθη, δεν συγκρίνουν τον εαυτό τους. Δεν σκέφτονται αν θα έπρεπε να είναι κάπου αλλού ή αν η ζωή τους θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Απλώς είναι. Και μέσα σε αυτό το “είναι”, βρίσκουν μια αυθεντική, ακατέργαστη μορφή ευτυχίας.

Για εμάς, το να νιώσουμε έστω το 1% αυτής της καθαρής χαράς μοιάζει δύσκολο, γιατί έχουμε μάθει να την περιπλέκουμε. Βάζουμε όρους: “θα είμαι χαρούμενος όταν…”, “θα νιώσω καλά αν…”. Έτσι, η ευτυχία μετατρέπεται από εμπειρία σε στόχο. Και οι στόχοι πάντα βρίσκονται λίγο πιο μακριά.
Αλλά ίσως η λύση δεν είναι να κυνηγήσουμε περισσότερο. Ίσως είναι να σταματήσουμε για λίγο.
Να καθίσουμε δίπλα στο κατοικίδιό μας και να το παρατηρήσουμε.

Να δούμε πώς χαίρεται με τα απλά.

Να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να νιώσει χωρίς να αναλύσει.

Να υπάρξουμε χωρίς να αξιολογούμε κάθε στιγμή.

Η ευτυχία δεν είναι κάτι που μας λείπει. Είναι κάτι που έχουμε ξεχάσει πώς να βιώνουμε.
Και ίσως, τελικά, δεν χρειάζεται να γίνουμε κάτι άλλο για να τη βρούμε. Ίσως αρκεί να μάθουμε ξανά να ζούμε — λίγο πιο απλά, λίγο πιο παρόντες, λίγο πιο ανοιχτοί.
Ίσως τότε, όχι μόνο το 1%, αλλά ένα πολύ μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της αυθεντικής χαράς να γίνει ξανά δικό μας

(*) Της Αναστασίας Μουτζούρη, Ψυχολόγος – Νευροψυχολόγος MSc