Το Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας Panorama 2026 αποτελεί έναν παγκόσμιο εορτασμό των λόγων, της τέχνης και της ανθρωπότητας με θέμα «Γη: Το Ζωντανό μας Ποίημα», σε ζωντανές Συνεδρίες το Σάββατο 21 Μαρτίου και Τετάρτη 25 Μαρτίου.

Το φετινό φεστιβάλ είναι ιδιαίτερα σημαντικού κύρους γιατί σηματοδοτεί δέκα χρόνια λογοτεχνικού ακτιβισμού και δημιουργικού εορτασμού στο πλαίσιο του Writers Capital Foundation - εγκεκριμένου από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Αποτελεί έμπνευση για χιλιάδες φωνές που ενώνουν τα χέρια μέσω της παγκόσμιας λογοτεχνικής κοινότητας κερδίζοντας διεθνή προβολή μεταξύ εκδοτών, συγγραφέων και ιδρυμάτων.

Εν όψει του εορτασμού της Παγκόσμιας ημέρας ποίησης η συμπατριώτισσά μας εικαστικός Καλατζή Μαρία χρίστηκε Πρέσβειρα από τον Οργανισμό στο Διεθνές Panorama International Literature Festival ως αναγνώριση της συμβολής της στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό τοπίο, αφιερωμένο στην ανθρωπότητα, τη φύση, το συναίσθημα και την ελευθερία της τέχνης που αποτελεί πρόκληση εξ’ ορισμού.

Η Καλατζή Μαρία συμμετέχει με το ποίημά της «Ωδή στη Γη – 4 εποχές» και με το βιβλίο της «Ενθύμια γεύσεων από το νησί του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη».  Πρόκειται για ένα βιβλίο το οποίο έχει προταθεί προς βράβευση από το Υπουργείο Πολιτισμού, καθότι η θεματολογία του αναδεικνύει ξεχασμένες τοπικές συνταγές, ήθη, έθιμα, πολιτισμό και ιστορία του νησιού.

‘Ενα εμπνευσμένο δίκτυο λογοτεχνικών, οραματιστών και πολιτιστικών εκπροσώπων από 98 έθνη ενώνονται σε μια κοινή αποστολή: να διατηρήσουν τις αξίες της δημιουργικότητας, της συμπόνιας και της πολιτιστικής αρμονίας.

Οικοδέσποινα της συνεδρίας είναι η Γενική Γραμματέας του Οργανισμού & Chief Coordinator του Φεστιβάλ PILF κ. Ειρήνη Ντούρα-Καββαδία.
Πρόεδρος του Φεστιβάλ ο καθηγητής prof. Preeth Padmanabhan Nambiar.
Εκτελεστική Γραμματέας  & Διευθύντρια Επικοινωνίας η κ. Emily Thompson.

Το ποιήμα της εικαστικού Μαρίας Καλατζή «Ωδή στη Γη – 4 εποχές»:

Γη,  μοναδικό λίκνο της ύπαρξής μας
που έθρεψες Τιτάνες αλλά και θεούς,
άσε τον άνεμο στη σκόνη των αιώνων
με το ζεστό σου χώμα να κυλά στις φλέβες.  

Στ’ ατέλειωτα Ανοιξιάτικα χωράφια
που γέρνουν κουρασμένες παπαρούνες,
άσε να πλέκονται  λουλούδια σε στεφάνια
κι ας μοιάζει απατηλό πέρασμα η ζήσης μας.

Ανέμελα τα ξανθά στάχυα να λικνίζονται
στου θερμού Θέρους το αέναο φώς,
άσε την ολόγιομη ασημένια Σελήνη
να γεμίζει τα υγρά βότσαλα ψιθύρους.

Σαν θροίζει ο φλοίσβος των κυμάτων
μ’ αφρόψαρα να κυνηγιούνται στα νερά,
δες στους ασφόδελους άγρυπνους γλάρους
και παιδιά ξυπόλητα στα μαρμαρένια αλώνια.

Χρώμα αλλιώτικο ας παίρνει το φώς
ταξιδεύοντας μαύρες μπόρες και βροχές,
στην ερημιά των βράχων του Φθινοπώρου
μ’ αναίτιο το θυμό της πεισματάρας τρικυμίας.

Μα σαν σκοτεινιάζουν βουνά, θάλασσες, κάμποι
απ’ τους λευκούς άσπλαχνους Χειμώνες,  
με ρίγη, συννεφιά, χιονόνερο και αιθαλομίχλη
σέρνουν ανελέητα οι άνεμοι μακριά τις θίνες.

Γη μου υποφέρεις απ’ ανελέητες κολάσεις φωτιάς
ακραία καιρικά φαινόμενα και ερημοποιήσεις,
μόλυνση οικοσυστημάτων και αστικοποίηση
υψηλή περιεκτικότητα ρύπων και άνθρακα.

Από βαριές  βιομηχανικές ζώνες, κλιματική αλλαγή
ταχεία κατανάλωση χάλυβα, γυαλί και ορυκτών,
με αστικές θερμονησίδες νεκρής βιοποικιλότητας
με μυθοπλασίες στην οικονομία της ανάπτυξης.

Ν’ αφυπνηστούμε, μη μας παρασύρει ολοκληρωτικά
το τραχύ ποτάμι της ωμής πραγματικότητας,
μα ως την άκρη της Γης ας σπεύσουμε ολοταχώς
μόνο ρόδινες Ανατολές για να υπάρχουν.